Celtic qulashi: tarixiy inqiroz va futbolchilar tanqidi
Celtic uchun bu kecha shunchaki mag‘lubiyat emas edi. Bu ruh, yetakchilik va ishonchning ko‘z o‘ngida parchalanishi bo‘ldi.
Martin O’Neill jamoasi umumiy hisobda to‘rt gollik ustunlikni qo‘ldan chiqarib, Avstriyada LASKdan 5:1 hisobida yirik mag‘lubiyatga uchradi va Champions League o‘rniga Europa Leaguega qulab tushdi. Bunday qulashi klub tarixidagi eng og‘ir sahifalardan biri sifatida eslanadi.
Petrovning keskin hukmi: “Bu o‘yinchilar yashirindi”
O‘yin tugashi bilan sobiq futbolchilar tanqidni ayamay tashladi. Ayniqsa, Stiliyan Petrovning so‘zlari og‘ir zarba bo‘ldi.
U Amazon Prime efirida shunday dedi: bosimni ko‘tara olish, xarakter ko‘rsatish, maydonda yuzma-yuz turish kerak edi – lekin bu Celticda ko‘rinmadi. Uningcha, o‘yinchilar aynan eng muhim pallalarda “yashirindi”.
To‘p bilan mas’uliyatni o‘z zimmasiga olish o‘rniga, uni juda oson boy berishdi. Ikkinchi to‘plar uchun kurashda LASK ustun bo‘ldi, raqib agressivroq, chanqoqlik bilan o‘ynadi. Petrovning fikricha, aynan “ko‘proq xohlagan” jamoa g‘alaba qozondi.
Celtic odatda o‘yinni nazorat qilishga, tempni o‘zi belgilashga intiladi. Bu safar esa hech narsa ishlamadi: na o‘yinning zaharini olishdi, na tezligini pasaytira olishdi. Petrov bu vaziyatda katta o‘yinchilar kerakligini, jamoani boshqarib, tinchlantirib, to‘g‘ri qarorlar qabul qiladigan futbolchilar yetishmaganini ta’kidladi.
U maydondagi eng katta aybni ham aynan qarorlar sifatiga bog‘ladi: ko‘proq yugurish, raqibni yopish, bosim ostida to‘g‘ri tanlov qilish – bularning bari hal qiluvchi daqiqalarda yetishmadi.
Lennon: “Bu Martin O’Neill jamoasiga xos emas”
Sobiq sardor va murabbiy Neil Lennon ham keskin ohangda gapirdi. Uningcha, jamoa jismonan ham, yugurish quvvati bo‘yicha ham raqibdan ancha ortda qoldi. LASK nafaqat taktika, balki istak bo‘yicha ham ustun bo‘ldi.
Lennon buni Martin O’Neill boshqaradigan jamoa haqida deyarli hech qachon aytilmaydigan gap deb baholadi. Ayniqsa, ikkinchi bo‘limdagi manzara uni xavotirga soldi: 65–70-daqiqalardan boshlab uch-to‘rt futbolchi qaltirab, kramp tufayli yiqila boshladi.
U buni jismoniy tayyorgarlik yoki psixologik sindrom bilan izohlashi mumkinligini aytdi, lekin baribir bitta xulosaga keldi – bu kuchsizlik alomati. Ba’zi pallalarda jamoa butunlay holdan toygan ko‘rindi.
Brown uchun asosiy signal – skameyka darajasi
Yana bir sobiq sardor Scott Brown esa e’tiborni tarkib chuqurligiga qaratdi. U 120 daqiqa davomida maydonga tushgan Liam Scales, Anthony Ralston, Dane Murray, Luke McCowan, Reo Hatate va Sebastian Tounekti kabi o‘yinchilar kutilgan ta’sirni bermaganini ochiq aytdi.
Brown BBC Radio Scotlandga bergan fikrida zaxiradan tushgan futbolchilardan na yugurish kuchi, na to‘p bilan xotirjamlik ko‘rinmaganini ta’kidladi. Uningcha, hozirgi holat shuni ko‘rsatadiki, skameykada o‘yinga kirib kelib farq qiladigan, sifat jihatidan yuqori futbolchilar yetishmaydi – ayrimlari aslida asosiy tarkib o‘yinchilari bo‘lsa ham.
Schmeichel: “Bu mag‘lubiyat oqibatlari juda katta bo‘ladi”
Sobiq darvozabon Kasper Schmeichel uchun bu og‘riq juda tanish. U o‘tgan mavsumdagi play-off mag‘lubiyatida ham ishtirok etgan va Amazon Prime efirida bu safargi zarbaning miqyosini aniq ifoda etdi.
Uningcha, bu natija klub uchun ulkan oqibatlarga olib keladi. Champions League o‘ziga xos turnir, Europa League esa shu nufuzga yaqin ham kelmaydi. Bu nafaqat hozirgi futbolchilarning hayotiga, balki yozda kelishi rejalashtirilgan, jamoaga ta’sir ko‘rsatishi mumkin bo‘lgan transferlarga ham bevosita ta’sir qiladi.
Schmeichel endi futbolchilar va murabbiylar shtabiga juda qattiq reaksiya bo‘lishini kutmoqda. Uning fikricha, o‘zini qayta ruhlantirish, muxlislarni yana o‘z tomoniga og‘dirish – bu jamoa oldida turgan “monumental vazifa”. O‘yin oxiridagi manzara, tribunadagi norozilik, o‘tgan mavsumdagi voqealar bilan qo‘shilganda, bu muhitda futbolchi bo‘lishning naqadar og‘irligini yana bir bor ko‘rsatdi.
O’Neill: “Bu mening jamoam va bu mening mas’uliyatim”
Martin O’Neill uchun bu kecha 300 dan ortiq o‘yinlik murabbiylik yo‘lida eng alamli lahzalardan biriga aylandi. U bu mag‘lubiyatni hatto 2003-yildagi Uefa Cup finalidagi xafagarchilikdan ham oldinga qo‘ydi.
O’Neillning fikricha, Celtic birinchi bo‘limdayoq hammasini hal qilib qo‘yishi kerak edi. Jamoa gol urdi, yana ikki “juda katta” imkoniyatni yo‘qqa chiqardi. Keyin esa tanaffus oldidan raqibga “hayot” hadya qildi, ikkinchi bo‘lim boshida esa yana bir zarba yedi. LASK shundan keyin o‘yinga qaytdi va to‘liq ustunlikni qo‘lga oldi.
Murabbiy o‘z nuqtai nazaridan “yomon gollar” deb baholagan to‘p o‘tkazishlar haqida gapirar ekan, baribir javobgarlikdan qochmadi: bu uning jamoasi va bu uning mas’uliyati. Tarkib yetarlimi, degan savolga esa u hozircha chuqur kirishni istamadi, bu mavzuni “boshqa kunga” qoldirdi. Shunga qaramay, u bu uchrashuv Champions League saralash bosqichi bo‘lsa ham, to‘liq Champions League o‘yini kabi sezilganini, raqibni kuchli deb baholashini aytdi. Lekin baribir bitta fikr qat’iy: Celtic bunday ustunlikni ushlab qolishi shart edi – va bajarmadi.
McGregor: “Biz bunga loyiq edik”
Sardor Callum McGregor ham hech qanday bahona qidirmadi. U Amazon Primega bergan intervyusida: “Biz o‘zimiz munosib bo‘lgan narsani oldik”, – dedi.
U jamoani butun kecha davomida “juda passiv” deb ta’rifladi. Uningcha, futbolchilar g‘alabaga borishdan qo‘rqqandek ko‘rindi, psixologik to‘siqni yenga olmadi. 3:0 hisobidagi ustunlik ham xotirjamlik bermadi, chunki birinchi o‘yinda ham Celtic unchalik yaxshi o‘ynamagan, faqat gollar vaqtida kelgani uchun natija chiroyli ko‘ringan.
McGregor bu mag‘lubiyat uchun hech qanday uzr bo‘lishi mumkin emasligini aytib, muxlislar va klubdan uzr so‘rash kerakligini ochiq tan oldi. Uningcha, bunday o‘yinni yutqazish “hech qachon bo‘lmasligi kerak” edi.
Endi esa hammasi bitta savolga kelib taqaladi: kiyinish xonasida qanday xarakterlar bor? Javobni Celtic o‘zini Europa League maydonlarida qayta tiklashga urinayotganda berishi kerak bo‘ladi.
