James Maddisonning og‘ir yili: futbol va oilaviy hayot
Yelkasigacha loy, tizzasigacha g‘am: James Maddisonning “tranşe”dagi yili
BBC One’da har shanba 12:45 da efirga uzatiladigan “The Football Interview” yangi mavsumni og‘ir, ammo samimiy hikoya bilan ochadi. Dastlabki soniyada Kelly Somers qarshisida o‘tirgan Tottenham Hotspur yarim himoyachisi James Maddison nafaqat futbolga qaytish haqida, balki uyidagi kichik armiyasi bilan kechgan eng mashaqqatli yili haqida gapirib berdi.
Besh bola, bitta tizza va “tranşe”dagi hayot
Maddison 29 yoshda. Futbolchining eng sermahsul davri bo‘lishi kerak bo‘lgan payt. Ammo o‘tgan avgustda yorilgan oldingi chatishtiruvchi pay (ACL) uni deyarli butun 2025-26 mavsumidan chetda qoldirdi. Tibbiy xonalar, reabilitatsiya zallari, uzoq tunlar. Stadion chiroqlari o‘rnini uy chiroqlari egalladi.
Shu orada uyda butunlay boshqa jang boshlandi. Uning jufti ikkinchi egizaklarga homilador bo‘ldi va oiladagi bolalar soni beshtaga yetdi — barchasi to‘rt yoshdan kichik.
Maddison bu davrni “hayotimdagi eng og‘ir yil” deb ataydi. Shunga qaramay, aynan o‘sha uy g‘ala-g‘ovuri uni ushlab qoldi.
U Kelly Somers bilan suhbatda juftining homiladorligi unga qanday tayanch bo‘lganini ochiq aytadi: u o‘z tizzasidagi og‘riqni, ruhiy zarbani bir chetga surib, avvalo uyda tayanch bo‘lishga majbur edi. O‘zini emas, uydagilarni o‘ylashga majbur bo‘lgan paytlar.
Narsalar esa silliq ketmadi. U hazil aralash, ammo charchoqni yashirmay tasvirlaydi: uyda uchib yurgan tagliklar, bitmaydigan “halokatlar”, charchagan, lekin baribir kulib turgan ota-ona. Shunday bo‘lsa-da, u bir narsani qat’iy aytadi: bularning barchasini dunyoga alishmasdi.
Otaning ko‘zidagi eng og‘ir zarba
Uzoq jarohat faqat sportchi uchun emas, ota uchun ham zarba bo‘ldi. Maddisonning eng katta o‘g‘li Leo bir paytlar otasining Tottenhamdagi o‘rnini butunlay unutgandek bo‘ldi.
Bir yil — uch yarim yoshdan to‘rt yarim yoshgacha. Bola hayotidagi ulkan sakrash. Maddison shuni tan oladi: Leo bir paytlar har o‘yinga borib, tribunada otasini kuzatganini endi eslay olmaydi. Uning uchun “Dada” — uyda tizzasiga ulab qo‘yilgan apparat bilan televizor qarshisida o‘tirgan odamga aylangandi.
Futbolchining o‘zi uchun esa bu eng og‘ir kadr: o‘g‘li yana stadionga kelib, maydonda yugurayotgan otasini ko‘rishi, bu safar xotirasida saqlab qolishi. U endi shuni kutyapti.
Tottenhamning qulashi va Maddisonning ichki kuyinishi
Tottenham o‘tgan mavsumda maydonda qiynaldi. Klub oxirgi turda omon qolib, tushib ketish chizig‘idan atigi ikki ochko yuqorida yakunladi. London jamoasi uchun bu deyarli halokat darajasidagi kampaniya bo‘ldi.
Maddison esa buni chetdan tomosha qildi. U o‘yinlarni ko‘rib, boshida bir savolni aylantirdi: “O‘sha yerda men bo‘lganimda nima qilgan bo‘lardim?” Jamoa ijodkorlikdan qiynalgan paytda, u tribuna yoki divanda o‘tirib, o‘zini maydonga tashlashni xohladi. Ammo tizzasi ruxsat bermadi.
Roberto De Zerbi: avval ruh, keyin taktika
Mart oyida klubga italiyalik bosh murabbiy Roberto De Zerbi kelganida, Tottenham Hotspur Stadium atrofida kayfiyat o‘zgara boshladi. Maddison uni qisqa, ammo aniq tasvirlaydi: juda aqlli, taktik jihatdan sinchkov, futbolga mutlaqo oshufta.
Shunga qaramay, De Zerbi kelgan zahoti murakkab chizmalar chizishga tushmadi. U avval bir narsani tiklashni xohladi — futbolni yana sevish hissini. Maydonga chiqishdan zavq olishni.
Uning ilk qarorlaridan biri futbol doskasidan uzoqda qabul qilindi. Murabbiy jamoa uchun kechki ovqat tashkil qildi. Qoidalar yumshadi, stol ustida ichimliklar ham bor edi. U o‘yinchilarga ochiq aytdi: hammamiz ichamiz, hammamiz yaxshi kechani o‘tkazamiz.
Maqsad bitta edi — bo‘shashish. Qisqa vaqt ichida kiyinish xonasida uzilgan iplar yana bog‘lanishi, jamoa ichida “biz” degan tuyg‘u qaytishi. Maddison bu kechani eslar ekan, o‘sha his aynan shunday bo‘lganini aytadi: bir kechada hammaning bir-biriga yaqinlashgani sezildi.
Slipperda ham bo‘lsa — qayt
De Zerbi kelganidan ko‘p o‘tmay, Maddison uchun kutilmagan lahza keldi. U hali o‘ynashga tayyor emas edi, o‘zi ham buni ochiq tan olgan. Ammo murabbiy boshqacha o‘yladi.
Italiyalik uni zaxira o‘rindig‘iga qaytardi. Hatto hazillashib, slipperda bo‘lsa ham, baribir skameykada bo‘lishini aytgan. Asosiy maqsad — Maddisonni yana guruh ichiga qaytarish, uning borligi bilan jamoaga ruhiy turtki berish edi.
Yarim himoyachi buni katta ishonch belgisi sifatida qabul qildi. U maydonga tushmasa ham, o‘zini jamoaning bir bo‘lagi sifatida tutdi — zaxira o‘rindig‘ida, kiyinish xonasida, kundalik mashg‘ulotlarda.
U o‘zini bu o‘zgarishlar sababchisiman, deb da’vo qilmaydi. Ammo bir narsani tan oladi: Tottenham xavf zonasi ustidan sirg‘alib o‘tib, omon qolganida bu juda yoqimli his bo‘lgan.
Qaytish kuni va oldidagi mavsum
Maddison maydonga rasman 11 may kuni, Leedsga qarshi o‘yinda qaytdi. Bu uning tizzasi bilan kurashdan keyingi birinchi haqiqiy qadam edi. Shundan so‘nggi davrda u pre-sezon uchrashuvlarida xavf qilinmadi — ehtiyot choralari hamon kuchda.
Shunga qaramay, u kelayotgan mavsum haqida ishonch bilan gapiradi. U hozir tinmay ishlayapti: maqsad bitta — butun mavsum davomida sog‘lom bo‘lish, murabbiy uchun doimiy variantga aylanish.
U o‘zini biladi. Agar tanasi unga xiyonat qilmasa, bu liga o‘yinlariga ta’sir o‘tkaza olishini, ko‘plab raqiblardan ko‘ra ko‘proq o‘yin taqdirini o‘zgartirishga qodir ekanini ochiq aytadi. U endi murakkab hisob-kitoblarga emas, bitta sodda tilakka tayanadi: sog‘lom mavsum, maydonda zavq va yana bir bor Leo ko‘z o‘ngida Tottenham libosidagi “Dada”.
Savol esa endi shunday: tiklangan James Maddison va ruhiyati yangilangan Tottenham bu safar xavf zonasidan qochish bilan kifoyalanadimi yoki nihoyat o‘zini yuqoriga uloqtiradimi?
