Ødegaard va Arsenal: Chempionlikdan Keyingi Kayfiyat
London shimoli yana futbolga to‘ldi. “Emirates”ga qaytish bu safar odatdagidan yengilroq tuyuldi: chempionlikni saqlab qolish bo‘yicha birinchi sinov – “Coventry” – 3:0 hisobidagi silliq, hatto biroz shafqatsiz darajadagi yengil g‘alaba bilan yakunlandi.
Bu faqat uch ochko emas edi. Bu – o‘tgan mavsumdagi asab, siqilish, o‘yin oxirlaridagi vahima o‘rniga boshqa kayfiyat: “ligani yut, lekin bu safar o‘zingni qiynamay yut” degan ruh.
Chempionlikdan keyingi kayfiyat
Chempionlikni himoya qilish odatda og‘ir yuk. Kimdir Roy Keane uslubini tanlaydi – o‘zini yana va yana qiynab, ochlikni sun’iy ushlab turish, g‘alabani o‘z-o‘ziga jazoga aylantirish.
Mikel Arteta jamoasida esa boshqacha yo‘l tanlangan. Bu yerda gap “ochlik”dan ko‘ra ritm, chuqurroq tezliklar, avtomatlashtirilgan harakatlar haqida. Bu o‘yin shuni ko‘rsatdi: Arsenal endi raqibni bo‘g‘ib, o‘yinni qiziq bo‘lmaydigan darajada boshqarishni maqsad qilgan. Ayniqsa kuch jihatidan ancha past raqibga qarshi.
“Coventry”ga qarshi uchrashuv shu rejaga to‘liq mos tushdi. Arsenal bu o‘yinni shunchaki “demo-versiya”da o‘ynagandek ko‘rindi – yangi dasturiy ta’minotni sinovdan o‘tkazayotgan, motorni bo‘sh holatda aylantirayotgan jamoa kabi.
Martin Ødegaard: eski tanish kayfiyat
Yozda katta hujumchi transferi bo‘lmadi. Shuning uchun ham ko‘zlar bitta odamga qadaldi: Martin Ødegaard. O‘tgan mavsum jarohatlar va ritm yo‘qotilishi bilan o‘tgan bo‘lsa, bu safar undan yana o‘sha eski, maydonni his qiladigan, press qiladigan, bo‘shliq yaratadigan “fermer kalamush” rejimidagi o‘yin kutilmoqda.
Bu uchrashuvda u shunga juda yaqin bo‘ldi. 75 daqiqa, 72 ta teginish, o‘nlab mayda, ammo mazmunli paslar – bu raqamlar emas, kayfiyatni ko‘rsatadi. Ødegaard yana o‘yin markaziga qaytayotganini bildirdi.
Uning goli – uchinchi, 48-daqiqada kiritilgan to‘p – e’tiborni tortgan epizod bo‘ldi. Ammo eng qiziq narsa zarba emas, unga olib kelgan kombinatsiya edi.
Norvegiyalik o‘ziga xos uslubda hujumni ortdan boshqardi: hujum chizig‘i orqasidan yugurib chiqdi, iplarni tortdi, ritmni belgiladi. Ben White’ga kechiktirilgan, ammo aniq pas, bo‘shliq tomon sirg‘alish – hammasi o‘ylangan edi.
Zarbaga kelganda esa hammasi bir zumga tomoshaga aylandi. Ødegaard o‘ziga xos uslubda to‘pga “yonboshlab” keldi, oyog‘i g‘alati burchak ostida tegdi, to‘p esa g‘alati tarzda Carl Rushworth chap tomoniga suzib o‘tdi. Darvozabon qo‘l cho‘zdi, ammo devorga tushgan soya ortidan changallayotgan mushukdek havoni changallab qoldi.
Ødegaard kulib ketdi. Lekin bu kulgi ortida yengillik bor edi: bu uning “Emirates”dagi ilk goli o‘tgan yil dekabrdan beri. U uchun bu faqat 3:0 emas, bu – “men qaytyapman” degan signal.
Saka bilan eski aloqaning qaytishi
Golning o‘zi yetmagandek, maydonda yana bir eski tanish naqsh paydo bo‘ldi: Martin Ødegaard va Bukayo Saka o‘rtasidagi aloqaning jonlanishi.
Taym tugashidan sal oldin ular to‘pni o‘zaro olti-yetti marta almashib, “Coventry” chizig‘ini chizib tashlashdi. Oxirida Declan Rice zarba imkoniyatini topdi – biroz noaniq, ammo kombinatsiyaning o‘zi eski Arsenalni eslatdi.
Bu juftlikda hozirgi elita futbolida kam uchraydigan narsa bor: o‘yin zavqi. Ular bir-birini faqat taktika nuqtai nazaridan emas, ijodiy jihatdan ham topa oladi.
“Classic Barclays” kayfiyati va ilk zarba
Shimoliy London kechqurun g‘alati darajada salqin, havosi tiniq edi. Arsenal – Coventry juftligi esa ko‘ngilda darhol o‘sha eski “Classic Barclays” tasvirlarini uyg‘otadi: Darren Huckerby yon chiziqlar bo‘ylab chopayotgan paytlar, televizor ekranidan kelayotgan shovqinlar, yoz oxirida haddan tashqari qoraygan Richard Keys, limon rangidagi paltosining yengi qayrilgancha.
Qirg‘oqda esa Frank Lampard va Mikel Arteta deyarli egizakdek ko‘rindi: qora shim, qora yengil bo‘yinli sviter, oq tagcharmli qora krossovkalar. Go‘yo “ijrochi direktorlar uchun ninja-golf kuni”ga chiqqandek.
15-daqiqadagi birinchi gol ham xuddi shunday – yuqori darajadagi uch zarbali kombinatsiya bo‘ldi.
Christos Tzolis o‘ng qanot yon chizig‘ida Milan van Ewijk’dan to‘pni blok-tak bilan tortib oldi-da, uni Riccardo Calafiori’ga uzatdi. Calafiori esa jarima maydoni oldidan past va keskin pasni tor yoy bo‘ylab Kai Havertz tomon uzatdi. Havertzning yakuniy zarbasi esa dabdabali edi: chap oyoqda bir teginishda, shunchalik xotirjamki, go‘yo u maydonga maxsus tikilgan charm xonaki shippaklarda tushgandek.
Tezkor ikkinchi gol va Rice – Ødegaard tandemi
Oradan ko‘p vaqt o‘tmay hisob 2:0 bo‘ldi. “Coventry” to‘lqin ostida qoldi, tezlik, texnika va mexanizm darajasi bo‘yicha bu darajadagi bosimni ko‘pchiligi hali boshidan kechirmagan.
Bu epizodda Declan Rice oldinga keskin yugurib chiqib, hujumga uchinchi to‘lqin sifatida qo‘shildi – bu harakat butun epizodga start berdi. Lekin bu ham Ødegaard sahnasi edi: u kichik, ammo o‘ta aniq “turtma” pas bilan qanotga siljish uchun bo‘shliq ochdi va hal qiluvchi uzatmaga yo‘l ochdi.
Bu – Ødegaardning eng yaxshi qiyofasi: gol uzatmasidan oldingi pas, harakatni silliqlashtiruvchi, hamma narsa o‘z-o‘zidan bo‘layotgandek tuyulishiga sabab bo‘ladigan o‘yinchi. Futbol uchun WD-40.
Yengil start, og‘ir mavsum?
Arsenal bu kechada charchamadi, qiynalmadi, asabiylashmadi. Chempionlikdan keyingi ilk qadam shunday bo‘lishi kerak ham edi – toza, tartibli, ortiqcha drama va VAR janjalisiz.
Ammo bu faqat birinchi sahna. Oldinda 1 500 ta jonli o‘yinli, 3 000 soatlik, sakkiz oylik marafon turibdi. Savol bitta: Arsenal bu “demo-rejim”ni eng og‘ir kechalarda ham ishga tushira oladimi?
