UZB SPort

Shotlandiyaning Shveytsariyaga qarshi mag‘lubiyati: futbolchilar qanday javob berdi

Zeki Amdouni zaxira tarkibdagi Shveytsariyaning ajoyib to‘rtinchi golini tepib tarmoqni yorgan payt, Andy Robertson va Ryan Christiening tana tili hammasini aytib turardi. Ikki skot futbolchining yelkalari osilib tushgan, ko‘zlarida esa bir xil savol: qayerda adashdik?

Kapitan uchun bu kecha tarixiy bo‘lishi kerak edi. 103-uchrashuv – rekord. Maxsus tayyorlangan butsalar, shaxsiy kamar, marosimga yarasha liboslar. Ammo Sankt-Gallendagi bu sovuq tun uning eng og‘ir kunlaridan biriga aylandi. Yakunda yana o‘sha tanish manzara: Robertson matbuot oldiga chiqadi, 4:0 hisobidagi mag‘lubiyatni qandaydir mantiqqa solishga urinadi.

U bilan birga John McGinn va Kieran Tierney ham gapirdi. Yarim asrdan ortiq o‘yin o‘tkazgan Billy Gilmour ham o‘z fikrini aytdi. Zaxiradan tushgan Ryan Christie esa bu safar mikrofonlardan qutuldi.

Sebastien Pocognolining birinchi to‘liq mavsumi shunday yakun topayotgan bo‘lsa, tajribali futbolchilarning yuzini ko‘rsatishi shart edi. Javob beradiganlar ham, og‘ir savollarni ko‘taradiganlar ham – shu avlod.

Pocognoli ilk tarkibini e’lon qilganida, unga maqtov yog‘ilgandi. Odatdagi yo‘ldan chekinib, ertangi kun yulduzlarini chaqirdi, degan gaplar aytildi. Lekin bu yosh, chaqqon, ko‘ngilni quvontiradigan futbolchilar ko‘pi bilan zaxira o‘rindig‘ida porlashdi, xolos. Hal qiluvchi lahzalarda murabbiy yana eski tayanchga qaytdi.

Sobiq xalqaro futbolchi Leanne Crichton BBC Scotland Sportscene dasturida shunday dedi: asosiy tayanch baribir o‘sha eski yadro, o‘sha bir guruh futbolchilar. Gaplarida jon bor edi.

“Ularni o‘yin tugagach tinglasangiz, tushkun, ishonchsiz eshitiladi. Bu juda og‘ir holat,” – dedi u.

Darhaqiqat, dushanba oqshomidagi Sankt-Gallen shotlandlar uchun og‘ir sinov maydoniga aylandi. Sokkin, chiroyli shahar yakshanbadan boshlab losos rangli futbolkalar va kilt kiygan mehmonlar bilan to‘ldi. Ammo Sitterstadiondagi ko‘rinishdan so‘ng, ham muxlislar, ham futbolchilar bu shahardan tezroq chiqib ketishni istayotgandek edi.

Tanaffus paytida hisobdagi kichik farq umid qoldirgandek tuyuldi. Yakunda esa bu umid to‘liq chilparchin bo‘ldi. Yakuniy hushtak chalinar ekan, Shotlandiya nafaqat yirik mag‘lubiyat, balki yana bir go‘lsiz kechani ham rasmiylashtirdi. Yarim imkoniyatlar bo‘ldi, lekin zarbalar yetarli darajada aniq emasdi.

So‘nggi uchta golning barchasini kiritgan John McGinn bu safar faqat sust bosh zarbasi bilan esda qoldi. Scott McTominay esa – deyarli bir yil avval Hampdendagi Daniyaga qarshi qahramonlikdan keyin – bir necha juda qulay vaziyatni boy berdi.

“McTominay terma jamoadagi eng yuqori darajasida o‘ynamasa, natijaga bevosita ta’sir qiladi,” – dedi Crichton.

“McGinn o‘z ishini qilmasa, muammo paydo bo‘ladi. Gilmour bilan Ferguson o‘rtada o‘yinni ko‘tarmasa, Christie maydonga tushib ta’sir o‘tkaza olmasa, biz haddan tashqari shu guruhga bog‘lanib qolamiz. Shuning uchun boshqa guruhda ham ishonchni, ruhni o‘stirish kerak.”

Bosim ostida qolgan Pocognoli ikkinchi bo‘limda baribir yangilik qilishga majbur bo‘ldi. Ko‘pchilik asosiy tarkibda ko‘rishni kutgan Kieron Bowie soatga yaqin paytda maydonga tushdi va o‘ziga xos uslubda – raqib bilan kurashib, bosim qilib – o‘yinga kirishdi.

Kenglikda o‘ynaydigan Ben Gannon-Doak esa Aaron Hickey o‘rniga zaxirada qoldi, lekin wing-back mushakdagi muammoga o‘xshash jarohat tufayli maydonni tark etgach, u ham o‘yinga qo‘shildi. So‘nggi besh daqiqada Kristi Montgomeryga debyut nasib etdi.

Findlay Curtis va Josh McPake esa yana zaxirada qolishdi. Robbie Ure esa bu safar lager davomida birorta o‘yin kuni tarkibiga ham kiritilmadi.

Uchala tabiiy winger ham muxlislarni hayajonga soladi, maydonda ko‘rgan daqiqalari soni kam bo‘lsa-da. Muammo shundaki, Pocognolining tizimi ularning xususiyatiga unchalik mos emas. Kenglikdagi tezlik va birga-bir o‘yin o‘rniga, murabbiy ehtiyotkorroq, markazga yo‘naltirilgan yondashuvni tanlamoqda.

Shunga qaramay, futbolchilar bu loyihaga ishonyapmiz, deya turibdi. Qanchalik og‘ir bo‘lmasin.

“Biz to‘g‘ri yo‘ldan ketyapmiz, deb ishonishimiz kerak,” – dedi Robertson, ruhni butkul cho‘ktiradigan mag‘lubiyatdan so‘ng. “Albatta, yo‘lda qiyin burilishlar bo‘ladi. Steve Clarke boshidagi dastlabki olti o‘yinga qarasangiz – hamma natijani eslay olmayman, lekin o‘sha paytda ham hamma uning Shotlandiyasini maqtamayotgandi.”

Kapitan fikrini davom ettirar ekan, bugungi davr bilan o‘sha davr o‘rtasida ko‘prik qurdi. O‘sha paytda ham shubha, savol, ishonchsizlik bo‘lgan. Bugun ham shunday. Farqi – endi boshqa murabbiy, boshqa avlod, boshqa bosim.

“Biz yangi jamoa yasashga harakat qilyapmiz, maydondan tashqarida ham yaxshi muhit yaratmoqchimiz. Odamlar tarkibda o‘zgarish bo‘lishini xohladi. Biz bu o‘zgarishni qildik, endi esa bu jamoani bir butun qilishimiz kerak.”

Bu gaplar St Gallen tuni uchun muhim signal bo‘lib eshitildi. Bu shunchaki mag‘lubiyatdan keyingi odatiy tasalli emas, balki mas’uliyatni bo‘lishish chaqiruvi edi.

“Yana bir bor birlashishimiz, yosh futbolchilarni ichkariga tortishimiz kerak. Ularni jamoaning bir qismi ekanini his qildirish, ularni oldinga chiqishga majbur qilish – bizning vazifamiz. Biz ularga yordam berishimiz kerak.”

Shotlandiya uchun bu faqat 4:0 hisobidagi mag‘lubiyat emasdi. Bu eski tayanchning chegarasi, yangi avlodning esa eshik oldida kutib turganini ko‘rsatgan kecha bo‘ldi. Endi savol bitta: Pocognoli bu eshikni oxirigacha ochadimi yoki yana o‘sha tanish yo‘lga qaytadimi?