Sobiq Arsenal iste’dodi: Akademiya tajribasi va raqobat
Sobiq Arsenal iste’dodi: “Bizga o‘n yoshdan boshlab: sen eng zo‘rsan, deb singdirishgan”
Arsenal akademiyasida ulg‘aygan sobiq futbolchi Halls o‘zining “katta jamoa” bilan birga bo‘lgan davrini eslar ekan, bu tajriba qanchalik o‘zgacha bo‘lganini ta’kidladi. U GOAL bilan suhbatda, Casivo orqali gapirar ekan, London grandida qanday ruhiyat talab qilinishi haqida ochiqchasiga so‘zlab berdi.
Arsenal seni shunchaki ichkariga kiritmaydi
Hallsning aytishicha, Arsenal akademiyasiga qadam qo‘ygan lahzadan boshlab bolalarga bitta fikr singdiriladi: sen eng zo‘rsan, va bu yerda bo‘lishingga munosabsan.
U shunday deydi: klubda hech kimga “oddiy” futbolchi sifatida qaralmaydi. Akademiyaga yoki birorta jamoaga tushgan bo‘lsang, bu sen o‘zingni haqiqatan ham “top, top, top” darajadagi futbolchi deb hisoblashga majbur bo‘ladigan muhit degani. Aks holda bu tizimda omon qololmaysan.
Halls o‘z tajribasini eslab, o‘sha paytdan boshlab ularga aniq signal berilganini aytadi: o‘n yoshdan boshlab “sen eng yaxshisan, eng yaxshi mashq qilasan, eng yaxshisini yeysan, eng yaxshidek yurasan – chunki sen eng yaxshisan”, degan g‘oya qayta-qayta takrorlangan.
Katta jamoa atrofida – va ichkaridagi g‘azab
Birinchi jamoaga yaqinlashganingda esa, bu ruhiyat boshqa ko‘rinish oladi. Halls buni yashirmaydi: atrofga qaraysan va ichingdan bitta fikr o‘tadi – “undan yaxshiman, undan ham yaxshiman, uning o‘rnida men o‘ynashim kerak”.
Bu sog‘lom raqobat emas, deya bo‘sh gapirmaydi u, bu – tirik qolish instinkti. Aks holda, deydi u, bu darajada ushlanib qololmaysan. O‘yin vaqtini ololmayotgan paytlarida esa, ichkarida g‘azab paydo bo‘ladi. “Men bu yerda bo‘lishga loyiqman, ularning oldida o‘ynashim kerak”, degan ichki nido seni tinch qo‘ymaydi.
Tashqaridan hayrat, ichkaridan talab
Halls o‘zi ham Arsenal muxlisi bo‘lganini eslaydi. Mashg‘ulotdan qaytgach, do‘stlari hayratdan yoqa ushlagan, oilasi faxrlangan: “Voy, Arsenal futbolchisi bilan birga yuribdi”, degan kayfiyat atrofni egallagan.
Lekin uning o‘zi uchun bu boshqacha bo‘lgan. U o‘zini oddiygina shu jamoaga tegishli futbolchi sifatida ko‘rgan: bu yerda bo‘lishi tabiiy, o‘ynashi shart, degan talabni o‘ziga qo‘ygan. Atrofdagilar hayajoni bilan ichidagi standartlar to‘qnash kelgan: tashqaridan bu orzu, ichkaridan esa – bajarilishi kerak bo‘lgan vazifa.
Eng yaxshi davrda eng yaxshi jamoa – baxtmi yoki omadsizlik?
Karyerasi tugagach, Halls ortga qarab boshqacha fikr qiladi. Endi u buni boshqacha ko‘radi: “Men Arsenalda bo‘lganman”, degan fikr o‘ziyoq hayrat uyg‘otadi.
U o‘zini ikki xil holatda ko‘radi: bir tomondan, eng yaxshi jamoa bilan, eng yaxshi davrda birga bo‘lganiga o‘zini omadli hisoblaydi. Boshqa tomondan, aynan shu narsa uni omadsiz ham qilganini tan oladi. Chunki uning fikricha, o‘sha avloddagi ko‘plab futbolchilar Arsenalning boshqa ko‘plab yillik tarkiblariga bemalol kirib borishi mumkin edi. Faqat ular eng kuchli davrga to‘g‘ri kelib qoldi.
Akademiyadan katta futboldagi o‘rin uchun kurashga o‘tish – har doim ham ertak emas. Ba’zan eng katta omad, eng qiyin to‘siqqa aylanadi.
