Afrika qirg‘og‘idan Staffordshiregacha: James Lewisning azobli sayohati
2026 yilgi Jahon chempionati finali arafasida o‘zgacha manzara. Bir odam to‘pni oyoqdan tushirmagancha Afrikadan uyigacha “surib kelish”ni maqsad qildi va nihoyat Angliya qirg‘og‘iga qaytdi.
Bu — James Lewis. U 1 may kuni Marokashning Marrakesh shahridan start oldi. Kechagi tun esa uning Doverga qo‘nishi bilan yakunlandi. Qog‘ozda bu sana va yo‘l oddiy ko‘rinishi mumkin, lekin Lewis uchun bu to‘rt haftalik ruhiy va jismoniy jang bo‘ldi.
U BBC WM bilan suhbatda so‘z ocharkan, “so‘nggi to‘rt hafta — haqiqiy ruhiy attraksion” bo‘lganini aytadi. 40 darajagacha ko‘tarilgan issiq esa uni “butunlay o‘ldirib qo‘ygandek” qiynagan.
Maqsad – otasining xotirasi va St Giles Hospice uchun £100,000
Bu sayohat shunchaki ekstremal sarguzasht emas. Lewis bir necha yillardan beri turli sinovlar orqali St Giles Hospice uchun jami £100,000 yig‘ishni o‘ziga maqsad qilgan. 2011 yilda shu hospis uning otasi Davidga so‘nggi kunlarida qaragan. O‘shandan beri bu joy uning uchun oddiy tibbiyot muassasasi emas, qarzdorlik ramziga aylangan.
Hozircha u JustGiving sahifasi orqali £49,000 dan ko‘proq mablag‘ yig‘ishga ulgurdi. O‘zi buni “juda zo‘r” deb ataydi, lekin reja kattaroq, yo‘l esa hali tugagani yo‘q. Staffordshiredagi Rugeleyga yetib borish uchun unga taxminan yana to‘qqiz kun kerak bo‘ladi.
“Endi o‘z yurtim tuprog‘idaman, o‘zimni ancha yaxshi his qilyapman,” deydi u. So‘ng bir zum jim qolib, bu to‘rt haftalik azobni qisqa jumlaga jamlaydi: “Rostini aytsam, bu hayotimdagi eng og‘ir davr bo‘ldi. Bir hafta, balki ikki hafta davomida. Eng yomoni — butunlay yolg‘iz edim”.
“Tanam asta-sekin buzilyapti”
Bu yo‘l uning gavdasini sindirmoqda. Lewis buni yashirmaydi.
“Tanam asta-sekin parchalanib boryapti, deyarli birinchi haftadan beri,” deydi u. “Lekin bu yo‘l asosan issiq bilan kurash, yolg‘izlik, bosim — hammasi boshda hal bo‘ladigan jang bo‘ldi”.
U Afrikadan boshlashni xohlagan, shu sabab Marokashni tanlagan — Buyuk Britaniyaga eng yaqin nuqta. Lekin xaritada chizilgan yo‘l bilan real yo‘l o‘rtasida katta farq bor. Har bir kilometrda issiq, charchoq, shubha, suvsizlik. Va yoningizda hech kim yo‘q.
Doverga yetib kelganida esa muzday dengiz shamoli bilan birga eng kerakli ko‘rinish paydo bo‘ldi — do‘sti uni kutib oldi. Lewisning aytishicha, “uch oyga yaqin vaqt yolg‘iz yurganim uchun do‘stimni ko‘rganimda yig‘lab yuboray deya qoldim”.
Wembley o‘rniga Rugeley
Boshlang‘ich reja boshqacha edi. U aslida Wembley Stadiumga yetib borib, fan-zoneda Angliya terma jamoasining Jahon chempionati finalini tomosha qilishni ko‘zlagan. Futbol sayohati futbol bayrami bilan yakunlanishi kerak edi.
Lekin sahnariy o‘zgardi. Angliya finalga chiqmadi. Fan-zona yo‘q. Lewis endi yo‘lini qisqartiradi — to‘g‘ri uyiga, Rugeleyga qaytadi.
Bu qaror uning safarini ma’nosiz qilmaydi. Aksincha, maqsadni yanada aniqroq qiladi: uy, oila, otaning xotirasi va St Giles Hospice uchun yordam.
“Ular otamga qaraganlarida men hali yosh yigit edim,” deydi u. “Endi esa ularning boshqalar uchun ham shunday qila olishiga yordam bermoqchiman”.
Oldinda yana bir hafta, yelkada esa butun yuk
Lewis Angliyaga qaytdi, lekin marra chizig‘i hali ko‘rinmayapti. “Oldimda hali bir haftadan ko‘proq yo‘l bor, hali ko‘p ishlar kutyapti,” deydi u.
Uning tanasi charchagan, oyog‘i toliq, boshi quyoshda qovjiragan. Lekin to‘p hali ham oyog‘i ostida. Har bir zarb, har bir qadam St Giles Hospice uchun yangi funt, otasining xotirasi uchun yangi hurmat, o‘zi uchun esa yana bir g‘alaba.
Savol endi shunday: u Rugeley ko‘chalariga kirib kelganida, bu yo‘lni ortga qarab qanday eslaydi?
