Aleksandra Eala: Vashington Open chempioni bo‘lib tarixga kirdi
Aleksandra Eala: Vashingtonni larzaga keltirgan filippincha sensatsiya
Yillar davomida WTA maydonida ko‘plab iste’dodlar paydo bo‘ldi, lekin kamdan-kam bir yosh tennischi Aleksandra Eala kabi erta bosim va muhabbatni his qilgan. Unga “kelajak yulduzi” yorlig‘i allaqachon yopishtirilgan edi. Endi esa u bu gaplarning bekorga emasligini Vashington Open chempionligi bilan isbotladi.
Yomg‘ir to‘xtab-to‘xtab yog‘gan, ikki kunga cho‘zilgan final. Raqib – turnirning birinchi raketkasi Jessica Pegula. Boshlanish esa Eala uchun unchalik ham yoqimli emas: 4:6 hisobidagi yo‘qotilgan set. Lekin bu faqat kirish qismi bo‘lib chiqdi.
Keyin bosim oshdi. Va bosimga chidagan yagona o‘yinchi maydonning narigi tomonida emasdi.
Eala ikkinchi setda vaziyatni o‘zgartirdi, ritmni qo‘lga oldi va 6:4 hisobida javob qaytardi. Uchinchi set esa haqiqiy bayonot bo‘ldi: 6:0. To‘liq ustunlik, to‘liq nazorat, to‘liq yetilish. Shu tariqa, 21 yoshli Filipina tarixga kirdi – o‘z mamlakati tarixida ilk bor WTA tur darajasidagi yakka bahs chempioni.
Bu shunchaki bir haftalik ertak emasdi. Bu uzoq yo‘lning mantiqiy davomi edi.
Chempionlar qatorma-qator qulagan yo‘l
Eala Vashingtonda faqat g‘alaba qozonmadi, u yo‘l-yo‘lakay katta ismli raqiblarni safdan chiqardi. Avval Olimpiada chempioni Zheng Qinwen. So‘ng o‘tgan yilgi g‘oliba Leylah Fernandez. Keyin ikkinchi raqamli raketa Elina Svitolina. Va nihoyat, to‘rt karra Grand Slam chempioni Naomi Osaka.
Bu ro‘yxatning o‘ziyoq unga yaqinlashayotgan US Open oldidan qanday xavfli “dark horse” paydo bo‘lganini ko‘rsatib turibdi. Bunday turnir jadvali ko‘pincha tajribali yulduzlarni sindiradi. Eala esa har bir bosqichda o‘sdi, qat’iylashdi, o‘z o‘yinini charxladi.
Uning o‘zi ham bu haftani “keskin ko‘tarilish” deb atadi. Turnir boshida u bu kubokni ko‘tarishini tasavvur ham qilmagandi. Har bir uchrashuvda yangi to‘siqlar, yangi sinovlar kutib turdi. Baribir yakunda u bir narsani aniq his qildi: haftani boshlaganidan ko‘ra kuchliroq, ishonchliroq, tayyorroq holatda yakunladi.
Maydondan tashqarida qilinayotgan mehnat ham o‘zini ko‘rsata boshlaganini ta’kidladi u. Mashg‘ulotlarda o‘rganilgan detallar nihoyat katta sahnada, hal qiluvchi ochkolarda namoyon bo‘layotgani unga alohida zavq berdi.
Filippin tribunalaridan kelayotgan to‘lqin
Eala nomi birinchi bor 2022 yilda US Open junior chempionligi bilan jiddiy eshitilgandi. O‘shanda ko‘plar bu qizni kelajak loyihasi sifatida qayd etib qo‘ygan. O‘tgan yilgi Eastbourne finali, yaqinda esa Wimbledonda to‘rtinchi bosqich – hammasi asta-sekinlik bilan yetilayotgan yulduzning bo‘g‘in-bo‘g‘in o‘sish bosqichlari edi.
Bu orada uning tomoshabinlari ham ko‘paydi. Endi qayerda o‘ynasin, tribunada Filippin bayroqlari hilpiraydi. Turli shaharlardagi turnirlarda u uchun maxsus keladigan guruhlar paydo bo‘ldi. Ular Eala’ni nafaqat o‘z avlodining, balki butun mamlakat tennisi uchun kashshof sifatida ko‘rishadi.
Vashingtondagi WTA 500 finalida bu manzara ayniqsa yorqin ko‘rindi. Pegula ham buni yashirmadi – u tribunadagi Filippin muxlislarining kuchli qo‘llab-quvvatlashini alohida e’tirof etdi, ularning tennisi global miqyosda o‘sishiga hissa qo‘shayotganini aytdi. Ayniqsa, ayollar sporti uchun bunday sahnalar juda muhim.
Bu endi bir martalik portlash emas, balki shakllanayotgan harakatga o‘xshaydi. Har bir g‘alaba bilan Eala o‘zidan keyingi avlodga yo‘l ochmoqda.
Oldinda – Toronto va Nyu-York sahnasi
Endi savol oddiy: bu to‘lqin qayergacha boradi?
Eala bu hafta Toronto shahridagi Canadian Open turnirida kortga qaytadi. Vashingtondagi yurishdan keyin u yerga endi oddiy ishtirokchi sifatida emas, e’tibor markazidagi nom sifatida keladi. Har bir raqib uning ismini ko‘rganda hushyor bo‘ladi. Har bir muxlis esa, ayniqsa Filippindan kelganlar, yangi tarixiy sahnani kutadi.
Keyin navbat US Open ga keladi. Avgust oxirida Nyu-Yorkda boshlanadigan bu turnirda Eala endi junior chempion emas, WTA chempioni sifatida qatnashadi. U endi favoritlar ro‘yxatining yuqori qismida bo‘lmasligi mumkin, lekin hech kim uni endi “oson qur’a” deb qabul qilmaydi.
Vashingtondagi 6:0 bilan yakunlangan final seti bir narsani yaqqol ko‘rsatdi: bu yosh tennischi nafaqat orzu qilmoqda, u raqiblarini ham o‘sha orzuga ishonishga majbur qilmoqda. Savol shunday: Nyu-York tungi sessiyalarida, Arthur Ashe tribunalarida ham Filippin bayroqlari xuddi Vashingtondagi kabi baland ko‘tariladimi?
