Alex de Minaur: Nyu-Yorkda erta mag‘lubiyat va murabbiylik savollari
US Open ikkinchi bosqichida Alex de Minaur uchun hammasi juda tez tugadi. To‘rt marta yenggan raqibi Botic van de Zandschulp bu safar uni uch setda “yuvib ketdi”: 6-4, 7-5, 6-2. Avstraliyalik uchun bu faqat mag‘lubiyat emasdi. Bu – bir necha oydan beri yig‘ilib kelayotgan inqirozning navbatdagi bo‘lagi edi.
Bir kecha-kunduzda tugagan turnir
Andrea Guerrieri ustidan kechikkan birinchi bosqich g‘alabasidan atigi bir kun o‘tib kortga chiqqan de Minaur maydonga charchoq va ishonchsizlik bilan qaytdi. Odatda raqibni siqib qo‘yadigan ritm, o‘sha mashhur tezlik, o‘sha temir intizom – bu safar yo‘q edi.
Eng yomon tomoni: uning eng ishonchli quroli bo‘lgan forxendi butunlay tarqab ketdi. Oddiy zarbalar tordan tushdi, ochiq kortga yo‘llangan “bitiruvchi” to‘plar chiziqdan metr-metr uzoqqa uchib ketdi. Tomoshabinlar ko‘rgan narsa – o‘z o‘yinini tanimay qolgan Alex edi.
U esa o‘zini oqlashga urinmadi.
“Bugun mening darajam yetarli emasdi. Juda sodda,” – dedi u AAP orqali.
U o‘zini jangchi sifatida himoya qildi, lekin raketkadagi to‘p hissi haqida gapirganda, so‘z topolmadi: kayfiyat, intilish, o‘zini ruhlantirish – hammasi joyida, ammo har bir kuchaygan urinish yanada ko‘proq xatoga olib keldi.
“Juda ko‘p xatolar qildim, bu odatdagi o‘yin uslubim emas. Qancha ko‘proq urinmasin, qanchalik ko‘proq kuch va ehtiros qo‘shmay, baribir xatolar davom etdi,” – deya tan oldi u. Shunday paytda raqib har bir imkoniyatdan foydalanib, sifatli tennis ko‘rsatsa, natija bitta bo‘ladi: “ofisdagi og‘ir kun”.
Qayta-qayta urilish va baribir erta xayrlashuvlar
US Open dagi erta to‘xtash – yakka hodisa emas. Bu yilgi “major”lar xaritasi de Minaur uchun notekis chizilgan: Australian Open da yettinchi marta chorak final, lekin undan keyin Roland-Garros da uchinchi bosqich, Wimbledon da to‘rtinchi bosqichda to‘xtash. Endi esa Nyu-Yorkda ikkinchi bosqich.
Shu bilan cheklanmaydi. So‘nggi oylar ichida ATP Tour musobaqalarida ham erta mag‘lubiyatlar ko‘paydi. Natija – bitta katta savol: u uzoq yillik murabbiyi Adolfo Gutierrez bilan yo‘lini ajratishi kerakmi?
Bu munosabat oddiy hamkorlik emas. De Minaur to‘qqiz yoshida Ispaniyaga ko‘chib o‘tganidan beri, qariyb yigirma yil davomida u bilan ishlagan murabbiy haqida gap ketmoqda. Tennisda bunday davomiylik kam uchraydi.
Nine telekanalida sharh berayotgan Jelena Dokic shunday dedi: ajralish chaqiriqlari uni ajablantirmadi, lekin bunday uzoq hamkorlikning o‘ziyoq kamdan-kam uchraydigan hodisa ekanini ham eslatdi. Uning ta’kidlashicha, faqat de Minaur o‘zi nimaga muhtoj ekanini biladi, ko‘plab o‘yinchilar natija sustlashsa, murabbiylarni tez-tez almashtirishadi. Shu bilan birga, Dokic Adolfo Gutierrez uni dunyoning eng kuchli beshligigacha olib chiqqanini eslatib, bu hamkorlikni bir zumda qadrsizlantirish mumkin emasligini urg‘uladi.
Perfeksionistning ichki janglari
Masala faqat taktikada yoki murabbiyda emas. Dokicning fikricha, de Minaurning o‘ta talabchan, perfeksionist fe’l-atvori ham endi unga qarshi ishlay boshlagan bo‘lishi mumkin.
Wimbledon dan so‘nggi ko‘z yoshlarga yaqin intervyu ko‘pchilikning yodida: u o‘z formasidan qattiq norozi, o‘ziga nisbatan shafqatsiz darajada tanqidiy edi. Dokic bu ruhiy fonni quyidagicha tasvirladi: so‘nggi ikki yil ichida u cho‘qqiga chiqa olmayotgani uni ichidan yeyapti.
G‘alabalar – quvonch emas, yengillik bo‘lib qolgan. “Yaxshi, bu safar qutuldim”, degan nafas rostakamiga tantanani siqib chiqargan. Mag‘lubiyatlar esa – deyarli “dunyoning oxiri” kabi qabul qilinmoqda. Bunday bosim ostida biror sportchi uzoq vaqt bardosh berishi qiyin.
Dokicning fikricha, de Minaur o‘ziga nisbatan biroz yumshoqroq bo‘lishi, o‘z mehnatini ko‘ra olishni o‘rganishi kerak. Aks holda, har bir kortga chiqish azobga aylanadi, motivatsiya sekin-asta so‘nadi, o‘sha mashhur “mojo” – maydondagi ichki ishtiyoq – yo‘qoladi.
Murabbiy, taqvim va keyingi qadamlar
Endi savollar ko‘p. Murabbiy bilan davom etadimi? Yoki yangi ovoz, yangi ko‘z, yangi tizim kerakmi? Dokicning o‘zi bu qaror faqat de Minaurning o‘ziga tegishli ekanini qayta-qayta ta’kidladi, lekin bir narsani ochiq aytdi: natijalar qanday bo‘lishidan qat’i nazar, uning yondashuvi va ruhiyati o‘zgarishi shart.
Yana bir masala – taqvim. U juda ko‘p o‘ynayotgani, organizm va boshiga yuk ortib ketgani ham ehtimol. Dokic bu borada ham unga o‘yin yuklamasini qayta ko‘rib chiqishni, turnirlar sonini qisqartirishni maslahat sifatida tilga oldi.
De Minaur esa hozircha xotirjam ko‘rinishga harakat qilmoqda. “Albatta, yaxshiroq o‘ynashni istardim, har qanday raqobatchi shunday qiladi. Lekin bu sport shunday: hamma yutqazadi. Hamma qayta o‘ynashni istaydigan o‘yinlarini yutqazadi… Bu ham shunday o‘yinlardan biri. Qaytadan o‘ynashni istardim, lekin oldinga qaraymiz, bu dunyoning oxiri emas”, – dedi u.
So‘zlar sokin, ohang mardona. Ammo savol baribir havoda osilib turibdi: u bu so‘zlarni amalda qanday to‘ldiradi?
Avstraliya bayrog‘i endi bitta qo‘lda
De Minaurning chiqib ketishi bilan US Open yakka bahslarida Avstraliya bayrog‘ini endi faqat bitta ism ko‘tarib yuribdi – Dane Sweeny. U kunga qadar Italiya 13-raqamli urug‘i Lorenzo Musetti ni hayratlanarli tarzda mag‘lub etib, turnirning katta syurprizlaridan biriga aylandi.
Kortda esa yana bir savol tug‘iladi: Alex de Minaur bu ichki bosimni yenga oladimi va o‘zini qayta ixtiro qiladimi? Yoki bu mavsum uning karerasidagi burilish nuqtasiga aylanadimi?
