Angliya hujumkorligini oshirish: Rice va Anderson bir jamoada bo‘ladimi?
Angliya old chiziqda yanada jasur bo‘lishi kerak. Shu yerda esa eng katta savol: Declan Rice va Elliot Anderson bir jamoada birga bo‘ladimi yoki yo‘qmi?
Bu bahs bejiz emas. Tomoshabin ham, mutaxassis ham Angliya hujumkorroq bo‘lishini xohlaydi. Ikki nafar “o‘nlik” o‘ynatish g‘oyasi ko‘pchilikni qiziqtiryapti, ayniqsa maydon markazida ikki “oltita”ni ko‘rishga ko‘nikib qolganlar fonida. Lekin gap shunchaki raqamlar haqida emas.
Rice va Anderson — Premyer-ligadagi eng kuchli markaziy yarim himoyachilardan ikkisi. Ikkalasi ham to‘p bilan savodli, to‘p bo‘lmaganda intizomli. Elliot uzatmalarning xilma-xilligi, ko‘rish doirasi bilan ajralib turadi. Declan esa cheksiz “dvigatel”, maydonni uchdan uchga o‘lchab yuguradigan o‘yinchi.
Muammo shunda: ular klubda har hafta bir xil rolni bajaradi — chuqurroq turib, hujumni boshlab beradi, lekin uni yakunlamaydi. Boshqacha aytganda, tugatuvchi emas, boshlovchi. Terma jamoada ham ikkalasini birga chuqurga mixlab qo‘yish – to‘pni nazorat qilish, to‘liq sug‘urta, to‘liq xavfsizlik. Qog‘ozda mantiqli. Ayniqsa to‘liq hujumga o‘tadigan qanot himoyachilarga orqa chizig‘ida kafolat kerak bo‘lganda.
Lekin hamma narsa rejadagidek ketavermaydi.
Agar o‘yin 60-daqiqadan keyin ham ochilmasa, darvoza oldida tirbandlik saqlanib qolsa, murabbiylar skamyasidan ijobiy, dadil o‘zgarishlar talab qilinadi. Zaxiradan foydalanish doimiy xavf: ba’zan o‘yin taqdirini hal qiladi, ba’zan esa nazoratni boy berishga olib keladi. Bir lahzada muvozanat buziladi, oldinga haddan tashqari ko‘p kuch tashlanadi va raqib qarshi hujumda jazolaydi.
Angliya aynan shundan ehtiyot bo‘lishi shart. Bu safar raqib — DR Congo. Bu jamoa Panama emas. Ular bu bosqichga tasodifan kelmagan, o‘z huquqini maydonda isbot qilgan.
Shu bilan birga, “qo‘l tormozi” tortilgan holatda o‘ynab bo‘lmaydi. Qarorli, keskin paslardan qo‘rqmaslik kerak. Hammasi ham o‘xshamaydi, lekin g‘oya shunda — urinaverish, yana urinaverish, raqib eshigini doim taqillatib turish. Past blokni yorib o‘tishning boshqa yo‘li yo‘q.
Bu o‘yinda ham DR Congo chuqur himoyalanishi kutiladi. Angliya yana ko‘proq to‘p nazoratini oladi. Demak, uzoq masofadan zarbalar ham ko‘payishi kerak. Chetdan, 20–25 metr masofadan gol — bunday o‘yinlarda ko‘pincha eng toza yechimga aylanadi.
Gana va Panama bilan bo‘lgan uchrashuvlarda ko‘ringan yondashuvni aynan ko‘chirib bo‘lmaydi. Ayrim bo‘laklarda mutlaqo boshqa ritm, boshqa fikrlash zarur. Ayniqsa ruhiy tomondan.
Bu endi guruh bosqichi emas. Yutqazsang — xayr. Angliya libosini kiyganda bosim har doim katta bo‘ladi, lekin jahon chempionati pley-offida bu ikki baravar ortadi. Qog‘ozda yutishi shart bo‘lgan o‘yinda maydonga tushish esa alohida og‘irlik beradi.
2016-yilda Fransiyada Islandiyaga qarshi bo‘lgan o‘yin buni eslatib turadi. O‘sha paytda ham “yutishimiz kerak edi”. Natija hammaga ma’lum. Shuning uchun bu safar maydonga chiqishda e’tibor bir soniyaga ham susaymasligi lozim.
DR Congo tasodifiy raqib emas. Ularning AFCONdagi yurishi bunga dalil. Burnley safdoshi Axel Tuanzebe o‘sha turnirda maydonga tushganida jamoaning qanchalik yaxshi ishlaganini ko‘rish mumkin edi. Hozirgi tarkibda ham 4–5 nafar Premyer-liga vakili bor. Old chiziqda esa asosiy yulduz — Yoane Wissa.
Wissa himoyachilarni tinch qo‘ymaydi. U doim harakatda, doim pressingda, doim ularning orqasiga kirishga urinadi. Newcastle safida hali o‘zi xohlagan darajada porlay olgani yo‘q, lekin jahon chempionatida u boshqa futbolchi bo‘lib ko‘rinmoqda. DR Congo hujumi ko‘p jihatdan aynan unga tayanadi.
Orqa chiziqda esa Tuanzebe haqida alohida gapirish kerak. U haqiqatan ham zo‘r futbolchi. Tezligi uni ko‘p noqulay vaziyatlardan olib chiqadi, shuning hisobiga butun jamoa balandroq chiziqda o‘ynashga jur’at topadi. Ko‘zga uncha chaqqon ko‘rinmasligi mumkin, lekin masofani yutishi, tana kuchi bilan kurashlari – juda yuqori darajada.
Angliya hujumchilari oxirgi o‘yinda bo‘lgani kabi chiziqlar orasiga yugurishni davom ettirsa, Axel uchun bu o‘yin juda katta sinov bo‘ladi. U bir necha bor jarohat oldi, lekin har safar qaytib kelishi, har kuni zalda ishlashi, o‘yinga tayyorgarlikdagi intizomi — bularning barchasi uning xarakterini ko‘rsatadi.
Maydonga chiqqanda esa u shunchaki ishtirokchi emas. U yetakchi. Orqa chiziqda gapirib turadi, yonidagi himoyachilarni boshqaradi, ularning joylashuvini tuzatadi. O‘tgan mavsum yonma-yon o‘ynaganlar uchun bu juda yaqin his: uning yonida o‘ynash oson, chunki u doim muloqotda.
Shuni ham unutmaslik kerak: Manchester United tarkibida o‘ynamaysiz, agar siz chinakam darajada kuchli bo‘lmasangiz. U akademiyadan boshlab klubning eng yuqori pog‘onasigacha ko‘tarilgan. Bu yo‘l oson emas. To‘liq hurmatga loyiq.
Ustiga ustak, u tinglay oladi. Oddiy, kamtar, lekin fikrni tez qabul qiladigan futbolchi. Jamoa ichida tez moslashadi, sherigi bilan bir-biridan o‘rganishga tayyor bo‘ladi. Markaziy himoyachi ham, o‘ng qanot himoyachisi ham sifatida bemalol o‘ynaydi.
DR Congo o‘ng qanotida esa yana bir kuchli figura — Aaron Wan-Bissaka. Uni o‘sha chiziqdan siqib chiqarish oson emas. Unga qarshi o‘ynaganlar bitta narsani yaxshi biladi: birga-bir vaziyatlarda u deyarli mukammal. Manchester City davrida uni “Go-Go Gadget” deb atashgan — raqib undan o‘tib ketdim, deb o‘ylaydi, lekin birdan uzun oyoqlari cho‘zilib, to‘pni so‘nggi lahzada olib qo‘yadi. Devor singari.
U ham xuddi shunday — birga-bir himoyaga faxr bilan qaraydi, eng kuchli raqiblarga qarshi o‘ynashni yoqtiradi. Agar Marcus Rashford maydonga tushsa, bu ikki sobiq Man Utd hamkasbi o‘rtasida chindan ham yuqori saviyadagi duel bo‘ladi.
Angliya, odatdagidek, g‘alabaga da’vogar. Lekin bu safar yo‘l tekis emas. Bu o‘yin yirik hisobdagi sayr emas, sabr, jasorat va birgina xatoni ham kechirmaydigan raqibga qarshi sinov bo‘lishi aniq. Savol shunda: Angliya bu bosim ostida hujumkorlikdan voz kechmaydimi?
