Anthony Gordon va Thomas Tuchel: Angliya o‘yinidagi xatolar
Anthony Gordon Atlantada hisobni ochgan zahoti, inglizlar o‘yinni emas, o‘zlariga bo‘lgan ishonchni qo‘lga kiritgandek tuyulgandi. Ammo Thomas Tuchelning keyingi qarorlari hammasini ag‘dar-to‘ntar qilib yubordi. Himoyaga chekinish, past blok, hujumchilarni almashtirish – va natijada Lionel Messi boshchiligidagi jamoaga taklifnoma: “kelinglar, bizni siqinglar”.
Gary Lineker buni yutib bo‘lmaydigan xato deb atadi.
U “The Rest is Football” podkastida o‘zini tiya olmadi: Gordonning goli, shundan keyingi chuqur o‘yin, va hammasini yanada orqaga surgan almashtirishlar. Tizim besh himoyachiga o‘tdi, maydon chizig‘iga yopishib olgan jamoa, raqib esa aynan shunday vaziyatlarda mahorat ko‘rsatadigan kuch. Lineker uchun bu qarorlarning mantiqi yo‘q edi.
Uning ta’kidlashicha, bu faqat ehtiyotkorlik emas, ochiqcha salbiy qaror edi. Stadionda o‘tirgan mutaxassislar ham, tomoshabinlar ham bir xil savolni berdi: nega? Ayniqsa, raqib safida tarixdagi eng buyuk futbolchilardan biri – Messi – bo‘lganda. Linekerning fikricha, unga yaqin o‘ynash, bosim qilish o‘rniga, Messi yana-yana va yana jarima maydoni tomon uzatmalar uzatishiga ruxsat berildi.
Wayne Rooney ham jim o‘tirmadi. Uningcha, murabbiyning yon chiziqdagi qo‘rqoqligi maydondagi futbolchilarning ichidan ishonchni so‘rib oldi. Manchester United afsonasi ayniqsa, Angliya jamoasining ustunlikni qo‘lga olgan paytda tashabbusni qanday qilib topshirib qo‘ygani, bosimni qanday o‘z darvozasiga ko‘chirib olgani ustida to‘xtaldi.
Rooney ochiq gapirdi: Tuchelning qarorlari bu kechani boy bergan omil bo‘ldi. Hujumchi sifatida o‘zingni tasavvur qilasan: 1:0 hisobida oldinga chiqasan, lekin yon chiziqdan kelayotgan signallar – ortga chekin, xavfsiz o‘yna, to‘pni ushlab turish emas, balki undan voz kechish. Bunday paytda ishonch qancha vaqtgacha yashay oladi? Bir-ikki marta omadi kelgan jamoa uchinchi safar jazodan qochib qutulmaydi.
Rooney uchun bu taktikaga bitta so‘z mos tushadi – vahima. “Biz shu qadar uzoq muddat orqaga o‘tirib olamizmi? Qanday chidab bo‘lamiz?” degan fikrlar o‘yinchilar boshiga kelishi tabiiy. 1:0 hisobini saqlab qolish o‘rniga, ikkinchi golni izlash kerak bo‘lgan paytda, Angliya to‘pni topshirdi, tashabbusni berdi va raqibni o‘z jarima maydoni atrofiga joylashtirdi. Bunday sifatlarga ega futbolchilarga bu hududni bo‘shatib berish – ertami-kechmi golni kutish demak.
Bu mag‘lubiyat, tabiiyki, avvalgi davr bilan solishtirishlarni ham qayta tiriltirdi. Sobiq darvozabon Joe Hart nazarida, murabbiy o‘zgardi, lekin odatlar o‘zgarmadi. Rahbariyat, uslub, matbuot anjumanlaridagi so‘zlar boshqa, ammo hal qiluvchi lahzalarda eshikni berk qilish, o‘yinni bo‘g‘ib qo‘yish odati yana qaytdi.
Hart shuni eslatdi: Gareth Southgate ham Angliya bilan katta uchrashuvlarda hisobda oldinga chiqqach, o‘yinni yopishga urinib tanqid ostida qolgan. Endi esa xuddi shu ssenariy boshqa ism bilan qayta namoyish etildi. Uningcha, Tuchel erta almashtirishlar bilan o‘z jamoasiga ishonmasligini ko‘rsatdi – Argentina darvozasiga yana zarba bera olishiga, raqibni yakuniy nokautga uchrata olishiga ishonmadi.
Tanqid faqat Britaniya chegarasida qolmadi. Jahon chempionlari ham bu yondashuvdan hayratda qoldi. Thomas Muller o‘zining X sahifasidagi videomurojaatida Angliyaning o‘yinga, ayniqsa, hisobda oldinga chiqqandan keyingi yondashuvini tushunmasligini aytdi. Uning fikricha, raqibga qanotlardan birin-ketin ideal uzatmalar qilishga sharoit yaratish – ongli ravishda bosimni o‘z ustiga olish bilan barobar.
Iker Casillas ham o‘z X sahifasida keskin fikr bildirdi. Uning yozishicha, Angliya gol urdi-yu, keyin orqaga chekinib oldi – bu esa qo‘rqoqlik. Ularning jarima maydonidan chiqmay qo‘ygani, Argentinaga oldinga yurish, to‘pni ko‘proq nazorat qilish uchun maydon ochib bergani Casillas nazarida “mantiqiy natija”ga olib keldi. U buni bir so‘z bilan ifodaladi: “harakiri” – o‘zini o‘zi yo‘q qilish.
Gordonning goli, Messining uzatmalari, Tuchelning qarorlari va yulduzlar tilidan yangragan tanqidlar – bularning barchasi bitta savolni o‘rtaga tashlaydi: bu jamoa nihoyat bir kuni ustunlikni himoya qilish emas, uni kuchaytirish orqali yutishni o‘rganadimi?
