Argentina Angliyani 2:1 hisobida mag‘lub etdi
Mercedes-Benz Stadium devorlarini yana tekshirish kerak bo‘ladi shekilli. Lautaro Martinezning 92-daqiqadagi zarbasi Jordan Pickford darvozasini yorgani zahoti, tribunadagi Albiceleste muxlislari shunday qichqirdi-ki, tomlar chayqaldi, Atlanta titradi.
Argentina yana mundial finalida. Yana qaytish, yana dramatik ssenariy, bu safar Angliyaga qarshi 2:1 hisobidagi nafasni bo‘g‘uvchi, yurakni siqib qo‘yuvchi kam-bek bilan.
39 yoshli Lionel Messi yana sahnaning markazida edi. Avval 85-daqiqada Enzo Fernandezning raketa zarbasiga g‘oyat nozik pas bilan yo‘l ochdi, so‘ng esa hal qiluvchi hujumni boshlab, Lautaroga g‘alaba to‘pini “sovg‘a” qildi.
Ammo bu o‘yin hikoyasining markazida faqat Messi emas, butun stadionni elektrlashtirgan maydondagi urush turibdi.
Bu turnir davomida amaldagi chempionlar sekinlikda, ikkinchi tezlikda o‘ynayotgandek ko‘rindi: og‘ir oyoqlar, kechgi sehrga suyanish, tempni pasaytirish. Bu safar Lionel Scaloni hammasini chizg‘idan o‘chirib tashladi. Taktik kitob yopildi, o‘rnini sof xaos egalladi.
Angliyaliklar uchun esa start tarkibida “Simeone” familiyasini ko‘rishning o‘ziyoq ruhiy zarba bo‘ldi. Xotira darhol Saint-Etienne-98 ga qaytdi: Diego Simeone, bugungi Atletico Madrid bosh murabbiyi, o‘sha payt David Beckhamni maydondan haydalishiga sabab bo‘lgan sahna. Shu yaralar hanuz to‘liq bitmagandi.
Endi esa sahnada uning 23 yoshli o‘g‘li – Giuliano Simeone. Kutilmagan start, to‘p tepishdan oldinyoq Angliya uchun psixologik zarba.
Maydon esa haqiqiy jang maydoniga aylandi. Enzo, Alexis Mac Allister, Leandro Paredes, Nicolas Tagliafico – barchasi tana tashlab, to‘xtovsiz, yuqori intensivlikdagi pressga sho‘ng‘idi. Lekin Giuliano butunlay boshqa ritmda o‘ynadi. Go‘yo hidni tutib olgan qonxo‘r itdek, har bir bo‘sh to‘pga tashlandi, hech narsani ayamasdan.
U o‘ng qanotda Nahuel Molina bilan duetda ishladi, oldinda esa klubdosh Julian Alvarez chizig‘ini tortib berdi. Natijada Argentina o‘sha tomonda maydonni cho‘zib yubordi, Angliyaning chap qanotini orqaga mixlab qo‘ydi, ularni faqat mudofaa haqida o‘ylashga majbur qildi.
Giuliano Simeone o‘ta asabiy, vahshiy intensivlikda o‘ynadi. Uning energiyasi jamoadoshlariga ham yuqdi, Angliya futbolchilari uchun esa doimiy asab buzuvchi omilga aylandi. Uch yil avval dahshatli oyoq sinishini boshidan kechirgan, shundan keyin elit darajaga qaytgan yigit bugun aynan shu urush uchun tug‘ilgandek ko‘rindi.
Uning tinimsiz yugurishi Messiga ham xizmat qildi. Himoyachilarni o‘ziga tortib, bo‘sh zonalar ochildi, Messi odatdagi driblinglari uchun kerakli hududni topdi.
55-daqiqada Anthony Gordon Angliyani hisobda oldinga olib chiqqanda, Thomas Tuchel jamoasi darhol “avtobus qo‘ydi”. Shu payt Scaloni vaziyatni o‘qib oldi: birinchi bosqichdagi og‘ir ishlar bajarildi, endi kalit kerak edi. 73-daqiqada holdan toygan Simeone maydonni tark etdi – u to‘rt marta to‘pni qaytarib olgan, bu ko‘rsatkich bo‘yicha argentinaliklar orasida kechadagi ikkinchi natija edi. Uning o‘rniga esa Rodrigo De Paul tushirildi.
Bu almashinuvning o‘zi she’riyatga o‘xshardi. De Paul – Diego Simeone qo‘l ostida Atletico safida “jangchi” sifatida pishgan, keyin esa Messi bilan klub darajasida birlashish uchun Inter Miami tomon yo‘l olgan futbolchi. Endi u startdagi o‘rnini vaqtincha egallab turgan Simeonening o‘rniga maydonga tushdi.
Qizig‘i shundaki, De Paul ham qisqa va nafasni qisadigan chiqishida xuddi shuncha – to‘rtta to‘pni qaytarib oldi. U hatto chiroyli zarba bilan golli vaziyat ham yaratishga yaqin keldi. Shu bilan almashinuvning taktika jihatidan naqadar o‘rinli bo‘lgani yaqqol ko‘rindi.
Keyin esa voqealar bo‘rondek o‘tdi. Enzo Fernandezning tenglashtiruvchi zarbasi. Lautaro Martinezning g‘alaba to‘pi. Atlanta osmonida argentinacha telba shodiyonalar.
Argentina yana “o‘likdan tirildi”. Bu safar ular mo‘’jiza kutib o‘tirmadi, bir lahzaga ham tezlikni pasaytirmadi, raqibga nafas olishga ham imkon bermadi.
Argentina va Angliya o‘rtasidagi munosabatlar allaqachon oddiy futbol raqobatidan chiqib ketgan. Las Malvinas – Folklend orollari ustidagi siyosiy keskinlik, 1982-yilgi urush xotiralari, bugungacha so‘nmagan ziddiyatlar… Bularning barchasi har bir to‘qnashuvni alohida zaryad bilan to‘ldiradi.
Finalga yo‘l olarkan, sarlavhalar tabiiyki Messini tilga oladi. Ammo bu kecha yana bir ismni tarix sahifasiga yozdi. Giuliano Simeone, yuragini maydonga qo‘ygan yigit, bugun o‘zini argentina futbol afsonalari orasiga yugurib kirib bordi. Savol endi bitta: bu urushdan keyin uni yana qaysi jang kutyapti?
