Aztekadagi kecha: Pickford va qahramonlik

Turnir boshida Jordan Pickford uchun hammasi bunchalik yorqin ko‘rinmagandi. Croatia bilan o‘yin – yomon emas, lekin u o‘ziga qo‘yadigan mezondan past. Martin Baturina zarbasiga qo‘l tekkizdi, ammo to‘xtata olmadi, hisob 1:1 bo‘lib ketdi. To‘p bilan o‘ynash? Beqaror. Dallasda kameralar Thomas Tuchelning maydon chetida Pickfordning uzatmalaridan norozi bo‘lib baqirayotganini aniq ushlab oldi.

Ghana bilan bahs esa asablarni battar taranglashtirdi. Pickford jarima maydonidan tashqariga otilib chiqdi, to‘pga yetib bormadi va tezlik bilan kelayotgan Prince Adu bilan to‘qnashdi. Qizil kartochka havoda muallaq turgandek edi. Faqat hujumchining o‘zi ham qattiq zarba olgani tufayli hakam uni maydondan haydamadi. O‘yin 0:0, taassurot esa xira.

Keyin Atlanta, so‘nggi 32 talik bosqich, DR Congo. Brian Cipenga yaqin burchakdan uni dog‘da qoldirdi, hisobni ochdi. Agar Harry Kane oxirgi 15 daqiqada o‘yinni ag‘darib yubormaganida, aybning katta qismi aynan darvozabon zimmasiga tushishi tayin edi.

Shunday fon ortidan Aztekadagi kecha alohida ahamiyat kasb etdi. Mexico Cityda England muayyan paytlarda bosimni yutishga majbur bo‘lishi aniq edi. Demak, darvozada katta o‘yin talab qilinardi. Bu safar Pickford javob qaytardi.

Jimenezni to‘xtatgan kecha

Mexico ilk xavfli vaziyatni yaratganida, Raul Jimenez hali charchamagan, hali umidga to‘la edi. Yaqin ustun yonida bosh bilan zarba – ko‘p darvozabonlar uchun bu hukm. Lekin Pickford chapiga otilib, pastga cho‘zildi va zarbani ustunga burib yubordi. O‘yin endi qiziyotgan pallada bu signal bo‘ldi: bu safar u tayyor.

Tanaffus oldidan yana Jimenez, yana bosh, bu safar balandroq, murakkabroq. Pickford esa yana o‘z so‘zini aytdi – zarbani ustun ustidan tepaga qaytarib, xavfni daf etdi. Agar o‘sha to‘p tarmoqni topganida, England uchun bu og‘ir zarba bo‘lardi. O‘rniga esa ular kiyinish xonasiga qimmatli 2:1 hisobida qaytishdi.

Keyin esa so‘nggi yarim soat boshlandi. Pickford aynan shu daqiqalar uchun yashaydigandek tuyuldi. U markaziy himoyachilariga baqirdi, chizig‘ini itarib chiqardi, har bir baland uzatma uchun jang qildi. Oxiriga kelib, besh marta musht bilan to‘pni uzoqlashtirdi, uchta muhim seyv qayd etdi, bir nechta hal qiluvchi tozalash harakatlari bilan bosimni sindirdi.

Sobiq England darvozaboni Joe Hart BBC efirida buni qisqa, lekin aniq ifodaladi: ko‘rinishda mukammal emas, lekin nihoyatda samarali va ishonchli. Eng katta daqiqalarda “men shu yerdaman” deb turadigan odam. Bunday figura jamoa uchun bebahodir.

E’tibor yetarli bo‘lmagan raqamlar

Hart bir nozik nuqtaga urg‘u berdi: Pickford hech qachon o‘ziga yarasha muhabbatni olmagan. Tuchel turnir oldidan darvozabon pozitsiyasida ham raqobat borligini ochiq aytganida, bu gap havodan olingan emasdi – Crystal Palace safida Dean Hendersonning barqaror o‘yini ham shov-shuvga sabab bo‘lib turgandi.

Lekin raqamlar boshqa narsa deydi. England darvozasida u deyarli nuqsonsiz. 2017-yil noyabrda debyut qilganidan beri Sir Gareth Southgate qo‘l ostida tezda asosiy darvozabon bo‘lib oldi. Beshta yirik turnirda ketma-ket har bir uchrashuvni boshladi. Agar bu seriya shanba kuni Norwayga qarshi o‘yinda kutilmaganda uzilmasa, u World Cup tarixida England safida eng ko‘p o‘yin o‘tkazgan futbolchiga aylanadi va Peter Shiltonning 17 o‘yinlik rekordini yangilaydi.

Shiltonning o‘zi ham buni tan oladi: uningcha, Pickford England darvozasida u faoliyatini yakunlaganidan beri eng yaxshisi. Yarim final, penaltilar, yirik sahnadagi barqarorlik – umumiy manzaraga qaralsa, u boshqalardan bir qadam oldinda. David Seaman nomi albatta tilga olinadi, lekin Shilton nazarida hozirgi holatda ustunlik Pickford tomonida.

Jarima nuqtasida sovuqqonlik

Pickfordning yirik turnirlardagi izlari aniq. 2018-yilda u World Cupdagi ko‘plab ruhiy to‘siqlarni sindirgan England tarkibining markazida turdi. Colombia bilan 1/8 finaldagi penaltilar seriyasida hal qiluvchi zarbani qaytardi, Swedenga qarshi chorak finalda esa Matchning eng yaxshi futbolchisi bo‘ldi.

Euro 2020 finalida Wembleyda Italyga qarshi alamli mag‘lubiyatda ham u ikki penalti qaytarib, jamoasini o‘yinda ushlab turdi. 2024-yilda Switzerlandga qarshi yana shu sahna: Manuel Akanji zarbasini qaytarib, Englandni chorak finalda oldinga olib chiqdi. Umumiy hisobda u World Cup va Eurosdagi penaltilar seriyalarida 14 zarbaning to‘rt tasini saqlab qolgan.

Sobiq darvozabon Ben Foster bir fikrni aytgan: penaltilar seriyasi boshlanayotgan paytda Pickford ichida “shou vaqti” degan tuyg‘u uyg‘onadi. Adrenalin chegarada, yurak urishi tez, lekin harakati aniq. Penaltida bunday ruhiy holat – eng katta qurol.

Ochiq o‘yinda esa u 2018-yildan beri deyarli xatosiz. Statistik modellarga ko‘ra, bu davr ichida faqat bitta vaziyatda to‘g‘ridan-to‘g‘ri xato qilib, golga sabab bo‘lgan. Bugungi futbolda bunday ishonchlilik darajasiga ega darvozabonni topish oson emas.

Evertondagi tayanch figura

Klub darajasida ham xuddi shunday. Pickford Premier League tarixidagi eng uzoq muddat asosiy tarkibda to‘xtovsiz turgan hozirgi darvozabon. Everton safida qariyb o‘n yildirki, raqobatni yengib kelmoqda. 2022, 2023 va 2024-yillarda ketma-ket klubning mavsum futbolchisi deb topildi. Opta ma’lumotlariga ko‘ra, 2022-23-yildan beri Premier Leagueda raqiblarning aniq zarbalaridan eng ko‘p “kutilgan gollarni” saqlab qolgan ham aynan u.

Ha, xatolarsiz emas. Virgil Van Dijk bilan bo‘lgan qo‘pol to‘qnashuv, Merseyside derbylaridagi bir-ikki esda qoladigan xato – bular uning nomi bilan doim birga eslanadi. Lekin 2017-yildan beri kelgan har bir Everton murabbiyi oxir-oqibat baribir unga ishondi. Bu bejiz emas.

Pickford Goodison Parkda yetakchiga aylandi. Jamoa bir necha mavsum davomida tushish xavfi bilan kurashgan pallalarda u qayta-qayta yirik seyvlar bilan klubni chiziq ustida ushlab qoldi.

Miami, Haaland va navbatdagi sinov

Endi navbat Miami. Shanba kuni Norwayga qarshi o‘yin – navbatdagi katta sahna, navbatdagi sinov. Raqib safida esa tanish dahshat – Erling Haaland. Premier Leagueda Manchester Cityga kelganidan beri u Everton darvozasini yetti marta ishg‘ol qilgan. Faqat to‘rt nafar darvozabon norveg yulduzidan ko‘proq gol o‘tkazib yuborgan, xolos.

Haaland Norway libosida ham to‘xtamayapti: ketma-ket 14 rasmiy o‘yinda gol urgan, bu davrda 27 marta raqib darvozasini ishg‘ol qilgan. Brazilni deyarli yakka o‘zi uyga jo‘natdi – to‘pga tez-tez tegmagan bo‘lsa-da, ikkita ajoyib gol bilan barcha rejalari buzdi. Bugun dunyoda undan xavfliroq sof hujumchi yo‘q deyish mubolag‘a bo‘lmaydi.

Shu fon ortida Pickford yana markazda bo‘ladi. England bu uchrashuvga ozgina favorit sifatida kiradi, lekin Norway bu bosqichga ancha og‘ir yo‘ldan kelgan, Brazil ustidan g‘alaba ularning ruhiyatini ko‘tarib yubordi. Mexicoga qarshi asabiy, zo‘riqishlarga boy kechadan keyin England charchoqni ham his qiladi, raqib esa nisbatan tetik.

Demak, o‘yin taqdirini bir-ikki epizod hal qilishi mumkin bo‘lgan kecha kutmoqda. Bu epizodlarda ko‘zni ko‘r, yurakni tosh qiladigan darvozabon kerak bo‘ladi. So‘nggi yillarda Pickford aynan shunday lahzalarda sahnaga chiqib kelayotganini ko‘rsatib qo‘ydi.

Endi savol bitta: Miami osmoni ostida, Haaland soyasi ostida, u yana bir bor shu chaqiriqqa javob bera oladimi?