Bicesterlik fizioterapevtning Glazgodagi oltin va kumushga eltgan yo‘li
Commonwealth Games doirasida Team England tarkibida ishlagan fizioterapevt Laura Scarlett-McAllister o‘z tajribasini bitta jumlada jamladi: “Ajoyib tajriba”. U bu so‘zlarni shunchaki odatdagi ibora sifatida emas, balki o‘zining kech boshlangan, ammo keskin burilishlarga boy sport yo‘li ortidan aytyapti.
55 yoshli mutaxassis Bicesterda yashaydi va Glazgodagi o‘yinlar davomida Angliya nogironlar aravachasidagi basketbol jamoalari bilan ishladi. Turnir 2-avgust kuni yakunlandi, erkaklar jamoasi kumush medalni, ayollar esa oltinni qo‘lga kiritdi. Medal taqsimoti chiroyli ko‘rinadi, lekin bu natijaning ortida uzoq yillar mehnat, qayta o‘qish va shaxsiy hayotdagi keskin qarorlar yotadi.
40 yoshdan keyin boshlangan yangi kasb
Scarlett-McAllister fizioterapiyaga odatdagidan kech kirib kelgan. U avval o‘zi ko‘p sport bilan shug‘ullangan, jarohatlar olgan, tez-tez fizioterapevtga qatnagan. Qiziqish shunda uyg‘ongan, lekin u uzoq vaqtgacha bu sohani kasb sifatida tanlashga jur’at qilmagan.
Hammasi shaxsiy hayotdagi burilishdan keyin o‘zgardi. Ajrashgach, u butunlay yangi yo‘l tanladi: universitetga qaytib o‘qishga kirdi va taxminan 13 yil avval malakali fizioterapevt bo‘ldi. U bu yo‘lni “qiyin yo‘l” deb ta’riflaydi – uyda bolalar, tashqarida esa o‘qish va ish. Ammo aynan shu qat’iyat uni Glazgodagi yirik sahnaga olib chiqdi.
O‘tgan yili Team England nogironlar aravachasidagi basketbol jamoalari undan yozgi o‘yinlar uchun ishlashni so‘raganida, javob cho‘zilmadi. U: “Albatta, ha dedim”, – deydi. Shundan keyin voqealar tezlashdi.
O‘n oy o‘tib, u allaqachon Glasgow Hydro arenasi yo‘laklarida Team England delegatsiyasi bilan birga ochilish marosimiga chiqib borardi. Uchrashuvlar hali boshlanmagan, lekin o‘sha paytdayoq bu safar oddiy turnir bo‘lmasligi ayon edi.
Arena, marosim va kulisdagi haqiqiy ish
“Ochilish marosimida jamoa bilan birga saf tortib kirish – bu ajoyib edi”, – deydi Scarlett-McAllister. Lekin uning roli sahnada emas, kulis ortida eng muhim bo‘ladi. U nogironlar aravachasidagi basketbolchilarni “qarab turish”, ularning tanasini har bir o‘yin oldidan va keyin eng yaxshi holatda ushlab turish uchun javobgar edi.
Bu sportchilar uchun fizioterapiya – oddiy qo‘shimcha emas, o‘yin davomiyligini belgilovchi omil. Kuchli kontakt, tezkor burilishlar, yiqilishlar – bular nogironlar aravachasi sportida kundalik holat. Scarlett-McAllister ularni “juda bardoshli” deb ta’riflaydi. Ularning ko‘pchiligi o‘yin davomida aravachasidan yiqilib tushadi, lekin deyarli har safar tezda qayta tiklanadi.
Uning so‘zlariga ko‘ra, bu sportchilarning o‘ziga xos ruhiyati bor: “Ular nogironlar aravachasidan tez-tez yiqilishadi, lekin odatda darrov o‘rnidan turishadi. Futbolchilardek maydonda 10 daqiqa yotib qolishmaydi”. Bu kichik taqqoslash ortida katta farq yashirin: og‘riqqa chidash, raqobatga chanqoqlik va o‘z chegarasini kengaytirishga bo‘lgan tayyorgarlik.
Oltin, kumush va kulis qahramonlari
Natijalar esa bu mehnatni tasdiqladi. Erkaklar jamoasi kumush medalni qo‘lga kiritdi, ayollar esa turnirni oltin bilan yakunladi. Medallarni ko‘tarayotgan paytda diqqat, odatda, o‘yinchilarga, murabbiylarga qaratiladi. Ammo har bir sakrash, har bir zarba, har bir tezkor qaytishda fizioterapevtlar mehnatining izi bor.
Scarlett-McAllister uchun bu faqatgina sportdagi yutuq emas, balki o‘zining kech boshlangan, ammo to‘g‘ri tanlangan kasb yo‘liga berilgan katta tasdiq edi. U o‘yinlar davomida sportchilarning holatini kuzatdi, tiklanish jarayonlarini boshqardi, zarur paytda tezkor yordam ko‘rsatdi. Turnir tugagach, u bu davrni “ajoyib tajriba” deb atadi – bunda hayrat, minnatdorlik va biroz charchoq ham bor.
Lekin u o‘zi uchun to‘xtash nuqtasini rejalashtirmagan.
Keyngi bekat: Roehampton va ehtimol – Hindiston
Glazgodagi muvaffaqiyatlardan so‘ng ham Scarlett-McAllisterning taqvimi bo‘sh emas. U hozirning o‘zidayoq keyngi musobaqalarga tayyorgarlik ko‘ryapti. Uning so‘zlariga ko‘ra, u nogironlar aravachasi basketboli bilan Hindistonga borishi mumkin. Bu hali yakuniy qaror emas, ammo istiqbol aniq chizilgan.
Aniq bo‘lgan navbatdagi manzil esa Roehamptonda bo‘lib o‘tadigan Lawn Tennis Association tadbiri. U bu haqda qisqa, lekin aniq gapiradi: “Juda bandmanman”. Fizioterapevt uchun bu shunchaki bandlik emas, balki sportchilarning navbatdagi guruhiga yordam berish, yangi sahnalar, yangi sinovlar demakdir.
Glazgoda u Team England bilan birga ochilish marosimida yurdi, medal tantanalarini ko‘rdi, sportchilarning eng zaif va eng qudratli lahzalariga guvoh bo‘ldi. Endi esa uni boshqa arenalar, boshqa jamoalar kutyapti. Savol bitta: uning kech boshlangan, ammo to‘xtamayotgan bu yo‘li yana qaysi yirik sahnaga olib chiqadi?
