Bruno Guimaraes: Arsenalga yetib kelish yo‘lida kechikkan imkoniyatlar
Bruno Guimaraes: kechikkan qo‘ng‘iroqlar, yo‘qolgan imkoniyatlar va nihoyat Arsenalga yetib kelgan yo‘l
Kuritiba tuni. Telefon jim. Bruno Guimaraes uxlay olmaydi.
Olti yarim yil avval u Athletico Paranaense markazida o‘yin taqdirini boshqarib yurgan paytlarida hayotini butunlay o‘zgartiradigan transferga ishongan edi. Manzil aniqdek ko‘rinardi: Atletico Madrid.
26 million funtlik kelishuv deyarli pishib bo‘lgandi. Guimaraes Santos ustidan 1:0 hisobidagi g‘alabadan keyin Furacão muxlislariga ko‘zida yosh bilan xayrlashdi. Yangi yil sekin o‘tdi, yanvar oyning transfer oynasi rasman ochildi, lekin kelajak hamon xiraligicha qolaverdi.
Atletico ikkilanib qoldi. Benfica taklif berdi. Klub prezidenti Mario Celso Petraglia esa stol atrofida yangi raqib paydo bo‘lganini tasdiqladi: Arsenal.
Edu sahnaga chiqadi
Arsenal texnik direktori Edu allaqachon Braziliyadagi portlovchi iqtidorni diqqat bilan kuzatib kelayotgan edi. Guimaraes Athletico bilan to‘rt sovrinni, jumladan Copa do Brasil va Copa Sudamericanani yutishda muhim rol o‘ynadi.
Uning agentlariga to‘g‘ridan-to‘g‘ri murojaat bo‘ldi, lekin London klubi moliyaviy jihatdan cheklangan edi. Shunda Lyon sahnaga chiqdi. Orqada esa Braziliya afsonasi – Juninho Pernambucano.
Juninho 22 yoshli ochko‘z yarim himoyachiga aniq va baland maqsadli va’da berdi: “Lyon uchun imzo chek, sen dunyoning eng yaxshi yarim himoyachilaridan biriga aylanasan.”
Vasco Da Gama bilan chempionliklar ko‘rgan Juninho – Guimaraes uchun bolalik qahramonlaridan biri. Shuning uchun uning gapi oddiy maslahat emas, yo‘l-yo‘riq bo‘ldi.
Vasco, taksi va 39-raqam
Arsenalning yangi 75 million funtlik transferi – ashaddiy Vasco muxlisi. U joriy yil 26 iyul kuni ham bu ishqini yashirmadi: Mirassolga qarshi 1:1 hisobidagi o‘yinni tribunadan tomosha qildi.
Ko‘p o‘tmay, 17,1 million funtlik bitim yakuniga yetdi va Guimaraes Fransiyaga uzoq muddatli shartnoma imzolash uchun borganida, Atletico haqida gapirishdan tiyilmadi. Uning so‘zlari qisqa, lekin og‘ir bo‘ldi: “Hech kim menga qo‘ng‘iroq qilmadi.”
Ispan klubi dastlab poygada oldinda edi, lekin ikkilanib, hammasini qo‘ldan boy berdi. Oradan ikki yil o‘tib, ular bu qaroridan pushaymon bo‘lishini ko‘rish oson edi.
Guimaraesning keyingi sakrashi Braziliya terma jamoasi safida bo‘lgan paytiga to‘g‘ri keldi. Newcastle tibbiy ko‘rigini ham u aynan o‘z yurtida, terma yig‘in chog‘ida o‘tkazdi. Bu detallar uning qanchalik katta figura bo‘lib ulg‘ayganini yana bir bor ko‘rsatdi.
Arsenal yana kechikadi
Bu safar ham Arsenal yonib turardi, lekin raqobat boshqa edi. Newcastle moliyaviy qudratni ishga soldi. Londonliklar esa yozda allaqachon Martin Odegaard va Albert Sambi Lokonga bilan yarim himoyani to‘ldirgan, byudjet esa torayib qolgan edi.
Bir necha oy o‘tgach, bu ikkilanma ularga qimmatga tushdi.
Guimaraes Arsenalga qarshi 2:0 hisobidagi g‘alabada gol urdi, o‘yin markazida hukmronlik qildi va Mikel Artetaning jamoasini Chempionlar ligasi yo‘llanmasidan bir o‘yin qolganda mahrum qildi. O‘sha kecha London klubi uchun burilish nuqtasi bo‘ldi, Guimaraes uchun esa – o‘zini eng yuqori sahnada tasdiqlash lahzasi.
Shundan beri u Arsenalga qarshi o‘yinlarda doim oldinga intildi, ularni maydonda bezovta qildi, asabiga tegdi. Statistikalar ham buni aytib turibdi: u yangi klubiga qarshi Premyer ligada boshqa istalgan jamoaga nisbatan ko‘proq – 71 marta yakkakurash yutgan.
Bolalikdagi rad javoblaridan London markazigacha
Guimaraes butun karerasi davomida faqat bitta tamoyilga sodiq bo‘ldi: u faqat o‘zini chinakam istagan joyga boradi. Bu Rio-de-Janeyrodagi bolalik jarohatlaridan kelib chiqqan.
U futsalni yaxshi ko‘rardi, lekin Fluminense ham, Botafogo ham uni qabul qilmadi. Otasi Dick – bugun ham o‘g‘lining ishlarida faol qatnashadigan inson – har hafta oxiri 269 mil yo‘l bosib, Osascoga borardi. U yerda yosh Bruno Audax safida o‘ynardi.
Bu qurbonlik edi. Lekin yo‘lda tarbiya ham bor edi. O‘g‘li yutqazsa, Dick unga faqat jambon va pishloqli sendvich bilan sharbat berardi. G‘alaba bo‘lsa – xohlagan taomi. Oddiy qoidaga o‘xshaydi, lekin Bruno uchun bu mehnat va mukofotning ilk darsi edi.
Bugun u o‘sha xotiralarni o‘z tanasida ko‘tarib yuradi – tatuirovkalarida, raqam tanlovida, hayot falsafasida.
U Arsenalda kiyishi kutilayotgan 39-raqam ham shunchaki raqam emas. Bu – Rio ko‘chalarida otasining taksisiga biriktirilgan raqam. O‘sha mashina uni yoshlikdagi o‘yinlarga olib borgandi. Endi esa bu raqam Emirates yoritgichlari ostida maydonga chiqadi.
Klub ichidagi kichik, ammo ramziy o‘zgarish ham allaqachon bo‘lib bo‘ldi. Akademiya iqtidorlaridan biri Louie Copley yaqinda Real Betisga qarshi o‘rtoqlik uchrashuvida og‘ir tizzadan jarohat oldi. U mashg‘ulotlarda va o‘yinlarda 39-raqamni kiyib yurgandi.
Endi klub rasmiy ro‘yxatida u Arsenalning 38-raqamli futbolchisi sifatida ko‘rsatilmoqda. Bu esa Braziliyalik yulduz uchun yo‘lni butunlay ochib berdi – uning uchun juda katta ma’no kasb etadigan raqam endi bo‘sh.
Uchinchi urinish – Arteta uchun oxirgi imkoniyat
Arsenal ikki marta bu futbolchini qo‘ldan chiqarib bo‘ldi. Avval Atletico va Lyon o‘rtasidagi kurashda, keyin esa Newcastle bilan moliyaviy bellashuvda. Mikel Arteta uchinchi marta xato qilish niyatida emas edi.
Muzokaralar cho‘zildi, hikoya bir paytlar charchatib yuborgandek tuyula boshladi, lekin fon aniq edi: bu safar Arsenal orqaga chekinmaydi.
Natijada kutgan manzara ro‘yobga chiqdi. Guimaraes endi Emiratesga keladi – bu safar raqib sifatida emas, maydon markazini o‘z qo‘liga olishi kutilayotgan asosiy figura sifatida.
Bir paytlar “Hech kim menga qo‘ng‘iroq qilmadi” degan yigit endi nihoyat London klubining markazida turibdi. Savol esa boshqa: Arsenal bu safar o‘z odamini vaqtida topganmi – yoki bu hikoya hali hamon kechikkan qo‘ng‘iroqlar soyasida davom etadimi?
