Craig Gordon: ikki oyoq singanidan so‘ng qaytgan darvozabon

Craig Gordonning hikoyasi raqamlar va statistikadan ham kuchliroq. Bu – ikki oyoq suyagi singan, deyarli futboldan uzilib qolgan darvozabonning to‘rt yil o‘tib yana terma jamoa darvozasiga qaytib, yozgi mundialga borishi va o‘zining Scotland safidagi faoliyatini Jahon chempionatida yakunlashi haqida.

BBC’ning Scottish Football Podcast dasturida sobiq hujumchi Rory Loy aynan shuni eslab, bu qaytishni “aql bovar qilmas” deb atadi. U bunga tasodifiy tomoshabin sifatida emas, shu og‘riqni o‘zi ham boshidan kechirgan futbolchi sifatida baho bermoqda.

Loy ham xuddi Gordon kabi ikki oyoq suyagini sindirgan. Farqi shundaki, u bu jarohatni 20–23 yosh oralig‘ida olgan, Gordon esa – 39 yoshida. Bu tafovut hammasini o‘zgartiradi.

“23 yoshda bu boshqa narsa,” – deya eslaydi Loy. – “Hali yoshsan, motivatsiyang baland, tanang tezroq tiklanadi. Qaytishga ishtiyoqing kuchli bo‘ladi.”

Gordon esa jarohatga uchraganida futbolchining odatda faoliyat yakuniga yaqinlashadigan davrida edi. Kech 30 yoshlar. Aynan shunday paytda ikki oyoq suyagi singanidan keyin qaytish – bu faqat fiziologiya emas, bu iroda, qat’iyat va ruhiy barqarorlik sinovi.

Loy buni juda aniq tasvirlaydi: “Ishoning, bu jarohatdan qaytish naqadar qiyinligini bilaman. Faqat tanang emas, boshing ham sinovdan o‘tadi. Psixologik tomoni ham, jismoniy tomoni ham oson emas.”

Ikki boldir suyagining singishi – oddiy tibbiy tashxis emas, futbolchining hayotini bo‘lib tashlaydigan lahza. “Boldir suyagi shunchaki qars etib sinadi,” – deydi Loy. – “Avval bu bitishi kerak. Keyin esa butun tanang boshqacha ishlay boshlaydi: yurganing, harakat qilishing, hamma narsang o‘zgaradi.”

U o‘zi boshidan kechirgan o‘zgarishlarni ham yashirmaydi. Tiklanishdan so‘ng unga maxsus tagliklar – ortopedik ortopedik moslamalar kerak bo‘lgan, yurishi va yugurishi o‘zgargan tanasiga moslashish uchun. “Harakatim butunlay boshqacha bo‘lib qoldi, – deydi u. – Shunchalik ko‘p qatlamli jarayonki, odam faqat operatsiya va mashg‘ulotni o‘ylab qolmaydi, butun hayot tarzi o‘zgaradi.”

Shu fonni bilgan odam uchun Gordonning yo‘li yanada ulkanroq ko‘rinadi. O‘sha yoshda, o‘sha jarohatdan keyin ham maydonga qaytish, yana Scotland safida o‘ynash, yana yirik turnirga borish – bu faqat tibbiy mo‘’jiza emas. Bu uning xarakteri, mentaliteti, o‘ziga bo‘lgan talab darajasini ochib beradi.

Loy aynan shunga urg‘u beradi: “U o‘sha yoshida shunday jarohatdan o‘tib, yana futbol o‘ynashga motivatsiya topgani – uning qanday fikrlashini, qanday inson ekanini ko‘rsatadi.”

Bu yerda gap faqat qaytish haqida ham emas. Gordon qaytib kelib, shunchaki o‘rtamiyona darvozabon bo‘lib qolmadi. U yana o‘sha eski darajasini namoyish qildi, ba’zan undan ham yuqorisini. Loy buni qisqa, lekin aniq ta’riflaydi: “Darvozabonlik darajasi, qilgan seyvlarining sifati – ajoyib edi.”

Shunday qilib, Craig Gordonning terma jamoadagi so‘nggi boblari faqat xayrlashuv emas, balki katta sinovdan o‘tib, yana eng yuqori sahnaga qaytgan futbolchining yakuniy mukofotiga o‘xshaydi. Savol endi bitta: uning ortidan kelayotgan avlodlar bunday ruhiy chidamlilikka qanchalik yaqinlasha oladi?