De Ketelaere shafqatsiz dars berdi: AQSh chorak finalda mag‘lubiyatga uchradi
Lumen Field’da kechgan kecha AQSh futboli uchun sinov, Belgiya uchun esa bayram bo‘ldi. Turnir davomida ko‘tarinki kayfiyatda kelayotgan mezbonlar 4:1 hisobidagi mag‘lubiyatga uchrab, uy jahon chempionatida chuqur yurish haqidagi rejasidan voz kechishga majbur bo‘ldi.
Bu hisobning markazida bitta ism turdi: Charles De Ketelaere. Ikki gol, bitta golli uzatma – va Amerika mudofaasi bo‘ylab ochilgan katta yoriqlar.
Bosim ostida yorilgan mudofaa
FIFA tomonidan bahsli tarzda qizil kartochkasi bekor qilingan Folarin Balogun qaytishi bilan AQSh old chiziqda qudratli ko‘rindi. Ammo muammo boshqa joyda edi. Himoyada.
Belgiya, hatto Kevin DeBruyne va Jérémy Doku kabi yulduzlarni zaxirada qoldirgan holda ham, ilk daqiqalardanoq bosimni oshirdi va amerikaliklarning eng zaif nuqtasini aynan shu yerda topdi. De Ketelaere 8-daqiqadayoq hisobni ochdi – bu jahon chempionatida AQSh ilk bor raqibga avval gol o‘tkazib yuborgan lahza bo‘ldi. Signal aniq edi: bu safar oson bo‘lmaydi.
AQSh himoyachilari birinchi bo‘limdayoq ikki bor xatoga yo‘l qo‘ydi, tanaffusga qadar hisobni ushlab qolish rejasi esa qog‘ozda qolib ketdi.
Tillman uchquni va 61 soniyalik zarba
31-daqiqada Malik Tillman sahnaga chiqdi. Uning jarima zarbasi katta yo‘nalish o‘zgarishi bilan darvozaga kirib ketdi va Lumen Field’dagi 66 925 tomoshabinning aksariyatini tashkil etgan qizil-oq-ko‘k olomon birdan uyg‘ondi. Turnirdagi ikkinchi jarima zarbasi goli, yana bir bor qutqaruvchi rolida.
Ammo bu quvonch atigi bir daqiqa davom etdi.
Markazdan to‘p o‘ynatildi, Belgiya oldinga otilib chiqdi va AQSh himoyasi yana parokanda bo‘ldi. Atigi 61 soniya o‘tib, hisob yana belgiyaliklar foydasiga o‘zgardi. Tribunadagi shovqin birdan pasaydi, murabbiylar zonasida esa kayfiyat butunlay boshqacha edi.
Mauricio Pochettino o‘z noroziligini yashirmadi. U zaxira o‘rindig‘i oldidagi stoykani tepib yubordi, to‘rtta suv shishasi havoga otilib ketdi. Bu nafaqat o‘yinga, balki o‘z jamoasining ruhiy tayyorgarligiga ham nisbatan g‘azab edi.
Freese xatosi va De Ketelaerening kuni
Ikkinchi bo‘lim boshida AQSh hali ham o‘yinga qaytish yo‘lini izlayotgandi, ammo o‘z darvozaboni bunga to‘sqinlik qildi. Matt Freese jarima maydoni ichida to‘pni nazorat qilishda qo‘pol xatoga yo‘l qo‘ydi, aynan shu lahzada De Ketelaere hushyorlik bilan vaziyatni sezdi va Hans Vanaken’ga aniq uzatma berdi. 57-daqiqada Vanaken gol urdi – bu De Ketelaerening golli uzatmasi bo‘ldi va Belgiya hisobni yanada ishonchli ko‘rinishga olib keldi.
Shu paytda o‘yin ritmi butunlay Belgiya tomoniga og‘di. AQSh hujumda nimadir yaratishga urindi, ammo har bir xatoda, har bir yo‘qotilgan to‘pda tajribali Yevropa jamoasi ularni jazolashga tayyor turganini his qilish mumkin edi.
Pulisicning og‘riqli lahzasi
Amerikaning bosh yulduzi Christian Pulisic maydonda o‘z ta’sirini o‘tkazishga ulgurmay, o‘yinni chetdan tomosha qilishga majbur bo‘ldi. 52-daqiqada u zarba berishga uringan paytda Belgiya sardori Youri Tielemansning butsiga oyog‘i bilan tegib ketdi va o‘ng oyog‘idan jarohat oldi. Og‘riq uni tezda yanchdi, yetti daqiqa o‘tib esa almashtirildi.
Pulisicsiz AQShning hujumdagi g‘oyasi sezilarli darajada pasaydi. Balogun harakat qildi, Tillman jon kuydirdi, ammo hal qiluvchi sifat yetishmadi.
Lukaku yakun yasadi, CONCACAF sahnani tark etdi
O‘yinga keyinroq qo‘shilgan Romelu Lukaku Belgiya ustunligiga yakuniy nuqta qo‘ydi. U uchinchi qo‘shimcha daqiqada to‘rtinchi golni urib, Amerika uchun bu kechani to‘liq kabusga aylantirdi.
Bu gol nafaqat o‘yinni, balki butun mintaqa uchun turnirni ramziy tarzda yopdi. Barcha olti CONCACAF vakili — jumladan hammezbonlar USA, Mexico va Canada — nimchorak finalda safdan chiqdi. Endi chorak finalda faqat Yevropa, Janubiy Amerika va Afrika vakillari qolmoqda. Mintaqa va Osiyo uchun bu jahon chempionati yana bir og‘ir ko‘zguga aylandi.
Yo‘qolgan avlod emas, lekin to‘liq bajarilmagan missiya
USA bu kengaytirilgan, 48 jamoali formatda ilk bor bir jahon chempionatida uchta o‘yinda g‘alaba qozondi. Ammo chorak final – 2002 yildan beri orzu bo‘lib kelayotgan marraga – yana bir bor yetib bormadi. Belgiyaga qarshi bu mag‘lubiyat esa tarixiy statistikani yanada og‘irlashtirdi: 1930 yildagi ilk mundialdagi g‘alabadan beri amerikaliklar Belgiya bilan ketma-ket yettinchi bor yutqazdi.
Yevropa jamoalariga qarshi seriya ham achinarli ko‘rinishda: so‘nggi 12 uchrashuvning 11 tasida mag‘lubiyat, yagona yorqin nuqta esa 1/32 finaldagi Bosnia-Herzegovina ustidan g‘alaba bo‘lib qoldi.
Christian Pulisic, Weston McKennie va Tyler Adams boshchiligidagi “oltin avlod” AQShda futbolni NFL, MLB va NBA bilan bir qatorda turadigan sportga aylantirishni maqsad qilgandi. Bu yo‘lda ular muayyan qadamlar tashladi, stadionlar to‘ldi, reytinglar o‘sdi, jamoa uy mundialida uchta g‘alaba oldi. Ammo Belgiya bilan o‘yin ko‘rsatdiki, eng yuqori sahnada hali ham keskin farq bor.
Endi Belgiya chorak finalda Spain bilan Inglewood, California’da to‘qnash keladi. De Ketelaere bugungidek o‘ynasa, Doku va DeBruyne safga qaytsa, bu jamoa yana bir bor turnir favoritlari qatoriga kirishi mumkin.
AQSh esa Lumen Field chiroqlari o‘chganidan keyin bitta savol bilan qoladi: bu avlodning eng yaxshi kunlari ortda qoldimi yoki bu faqat og‘ir, ammo zarur bo‘lgan darsning boshlanishimi?
