Ekvadorning Azteca stadionidagi mag‘lubiyati va Beccacecenin xayrlashuvi

Azteca stadioni qaynab turgan oqshomda, Meksika Ekvadorga faqat 2:0 hisobida emas, butun bir davrga nuqta qo‘yadigan mag‘lubiyatni ham ravo ko‘rdi. Shu bilan birga, Sebastian Beccacece ham terma jamoa bosh murabbiyi sifatida sahnani tark etdi.

Azteca ostidagi xayrlashuv

Jahonga mashhur Azteca tribunalaridan kelayotgan shovqin orasida argentinalik murabbiy o‘z so‘zlarini zo‘rg‘a eshittirdi. U Ekvadorni jahon chempionati nimchorak finaliga olib chiqa olmadi, lekin xayrlashuvini sokin va ochiq yurak bilan qildi.

“Shartnomamiz Jahon chempionati bilan yakunlandi. Biz va’da qilgan ishni uddalay olmadik: bu Ekvador tarixidagi eng yaxshi Jahon chempionati bo‘lishi kerak edi. Bugun xayrlashish navbati menga keldi”, – dedi u Meksikaga qarshi mag‘lubiyatdan so‘ng.

So‘zlar qisqa, mazmun og‘ir. Beccacece qolishni xohlaganini yashirmadi, lekin natija hammasini hal qilib bo‘lganini yaxshi tushunadi.

“Shuning uchun ketishim kerak. Davom ettirishni istardim, chunki futbolchilar va rahbariyatdan olgan ishonch bunga asos berardi. Lekin bu tizim qanday ishlashini bilaman. Og‘ir, alamli, ammo qaror ravshan”, – dedi u.

Nemislarga qarshi mo‘’jizadan keyin to‘xtagan yurish

Ekvador bu bosqichga yengil kelmadi. Germaniyaga qarshi dramatik qaytish, ruhiy ko‘tarilish, kiyinish xonasida paydo bo‘lgan ishonch – bularning bari jamoani pley-offga olib chiqqan edi. Lekin Meksika bilan uchrashuv boshqacha sahna bo‘ldi.

Meksika ilk daqiqalardanoq tezlikni oshirdi, pressingni yoqdi, himoyadagi xatosiz o‘yinini yana bir bor namoyish qildi. Beccacece ham buni tan oldi:

“Birinchi bo‘limda bizni ustunlik bilan yengishdi”, – dedi u qisqa qilib.

Ekvador bo‘lim oralig‘ida o‘ziga keldi. Ikkinchi taymda to‘p ularda ko‘proq bo‘ldi, hujumlar ko‘paydi, yon chiziqlar ishga tushdi. Ammo Meksikaning mukammal himoyasi yoriq bermadi. Har bir kesma uzatma, har bir zarba devorga urilgandek bo‘ldi.

“Qaytdik, kurashdik, lekin bizga turtki beradigan golni topa olmadik”, – deya davom etdi Beccacece.

Natija o‘zgarmadi. Ekvadorning ertagi Azteca chiroqlari ostida so‘ndi.

Murabbiyning merosi – eng yosh jamoa

Mag‘lubiyat alamiga qaramay, argentinalik mutaxassis e’tiborni boshqa tomonga burdi – bu safarda shakllangan jamoa va mamlakat bilan bog‘langan rishtalarga.

U o‘ziga atalmish maqtovni darhol futbolchilarga yo‘naltirdi.

“Merosi – futbolchilarniki, chunki ular Ekvador tarixidagi eng yosh jamoa bo‘lishdi”, – dedi u.

Bu gap shunchaki tasalli emas. Yosh tarkib bilan Jahon chempionatiga kirib kelib, Germaniyani mag‘lub etish, Meksikaga qarshi o‘yinda ham oxirigacha kurashish – bu kelajak uchun poydevor. Beccacece buni yaxshi biladi va shu bois biror shikoyat qilmaydi.

“Menda hech qanday shikoyat yo‘q, faqat minnatdorchilik – xalq va futbolchilarga”, – dedi u. – “Chin yuragimdan shuncha minnatdorchilik va mehr oldim. O‘yin tugagach, yigitlar menga ikki soatlik go‘zal lahzalar hadya qilishdi. Bizda shundan boshqa narsa yo‘q, lekin shu ham yetarli”.

Ikki soat. Natija allaqachon tablodan o‘chmaydigan bo‘lib qolgan paytda, kiyinish xonasida bo‘lgan bu lahzalar murabbiy uchun butun turnirning eng qimmat xotirasiga aylangani aniq.

Ekvador endi yangi yo‘l tanlaydi, yangi murabbiy topadi, bu yosh avlod esa navbatdagi Jahon chempionatiga yanada yetuk bo‘lib qaytadi. Savol esa ochiq qoladi: Beccacece boshlab bergan bu avlod keyingi safar va’dani oxirigacha bajara oladimi?