Etihad’dagi og‘ir kecha: Manchester City uchun davr almashinuvi

Bir kecha. Bir mag‘lubiyat. Ammo bu oddiy yozgi “sovg‘a o‘yini” emasdi. Etihad Stadionidagi 0:3 hisobidagi yirik mag‘lubiyat, Community Shield’da Arsenalga qarshi yengilish – Manchester City uchun davr almashinuvi boshlanayotganini baland ovozda e’lon qilgandek bo‘ldi.

Yillar davomida raqiblarni bo‘g‘ib kelgan, mukammal ishlaydigan mexanizmga o‘xshagan klub birdaniga o‘zini oynaga qarab turganini sezdi: loyihani ko‘targan ustunlar birin-ketin qulayapti.

Uch ustun ketma-ket qulayotgan payt

Birinchi zarba allaqachon berilgan. Sport direktori Txiki Begiristain endi klubda emas. O‘n yildan ortiq davom etgan, City’ni zamonaviy futbolning eng aqlli, eng tizimli klubiga aylantirgan strategning ketishi — bu shunchaki kadrlar almashinuvi emas, butun falsafaning ildiziga tushgan bolta.

U Haaland’ni 60 millionga, Rodri’ni 70 millionga olib kelib, qimmat, lekin balanslangan, savdolari bilan o‘zini oqlagan tarkib tuzdi. Uning o‘rnini egallagan Hugo Viana esa atigi bir yozda ikki transferga 130 milliondan oshiq mablag‘ sarfladi. Bu raqamlar faqat moliyaviy hisobotlar uchun emas. Bu – yo‘nalish o‘zgarayotganini ko‘rsatadigan signal.

Manchester United ham Sir Alex Ferguson ketganidan keyin aynan shunday yo‘ldan o‘tgan edi: uzoqni o‘ylab qurilgan tizim o‘rnini qisqa muddatli, bosim ostidagi qarorlar egalladi.

Ikkinchi ustun – Pep Guardiola. U faqat taktik dahosi, kuboklar kolleksiyasi bilan emas, balki klub ichida deyarli mutlaq hokimiyati bilan ham ajralib turardi. U yutganida ham, yutqazganida ham “teginilmas” edi. Bunday maqomni Enzo Maresca ololmaydi, olishi ham dargumon.

Guardiola bilan birga City nafaqat o‘yin uslubini, balki raqiblar ustidan yillar davomida hukmronlik qilgan ruhiy bosimini ham yo‘qotadi. Maydonda ham, matbuot xonalarida ham, raqiblarning ongida ham u bor edi. Endi esa bu bo‘shliqni kim to‘ldiradi?

Uchinchi, eng xavfli ustun – Rodri. Uning ketishi endi shunchaki mish-mish emas, real xavfga aylangan. Ispaniyalik yarim himoyachi bo‘lmagan davrlarni eslash kifoya: City o‘rtada tayanchini yo‘qotgandek, muvozanat va intizom parchalanib ketgandek ko‘ringan. Rodri bilan bu jamoa chempion edi. Usiz – boshqa, ancha zaif jamoa.

Futbol tarixida bitta markaziy figura ketishi bilan qulragan klublar yetarli. City bu ro‘yxatga qo‘shilmaydi, degan kafolat yo‘q.

Maresca devorga urildi

Shu fon’da Enzo Maresca Etihad’da ish boshladi. Leicester City va Chelsea bilan sovrin yutgan, o‘zini isbotlagan murabbiy. Ammo bu boshqa sahna. Bu yerda xatolarga vaqt yo‘q.

Arsenalga qarshi ilk rasmiy sinov – va devor. 0:3. Natija hech narsani yakuniy hal qilmaydi, lekin bir narsani aniq ko‘rsatdi: so‘nggi yillarda City’ni belgilab kelgan barqarorlik va ichki mustahkamlik yo‘qolgandek.

Maresca endi ikki olov orasida qolgan: bir tomonda darhol natija talab qiladigan bosim, ikkinchi tomonda esa yangidan shaxsiyat, yangi uslub yaratish zarurati. City miqyosidagi klubda bunday sinovga u hali duch kelmagan.

Soriano qoldi, ammo ruh o‘zgaryapti

Klub egaligi barqaror. Ferran Soriano hamon o‘z lavozimida, moliyaviy va operatsion boshqaruv hanuz qo‘lida. Infratuzilma – zamonaviy, resurslar – ulkan. Qog‘ozda hammasi joyida.

Ammo maydonda hamma narsa boshqacha seziladi. Bir yil ichida City’ni afsonaga aylantirgan uchta asosiy aql – Txiki, Pep, Rodri – ketayotgan yoki ketishga yaqin. Tizimning yuragi, miyasi va tayanchi bir paytning o‘zida yo‘qolmoqda.

Manchester United 2013 yildan keyin nimalarni boshidan kechirganini eslash kifoya: almashinayotgan murabbiylar, tartibsiz transferlar, yillab davom etgan izlanishlar va baribir to‘liq qaytib kelmagan obro‘. City hozir o‘sha yo‘lning boshida turibdi, ammo bir ustunlikka ega: egalik barqaror va moliyaviy reja ancha aniq.

Shunga qaramay, Arsenalga qarshi kecha ko‘ringan ilk signalni e’tiborsiz qoldirish mumkin emas. Bu faqat bir kubok uchun kurash emasdi, bu – butun davrning sinovi edi.

United yo‘li takrorlanadimi?

Savol endi nazariy emas. U maydonda, hisobda, o‘yin ritmida ko‘rinib turibdi. Guardiola’siz, Txiki’siz, Rodri’siz City – bu boshqa klub. Qanchalik boy bo‘lmasin, qanchalik kuchli infratuzilmaga ega bo‘lmasin, ruhiy va taktik poydevor yangidan quyilishi kerak bo‘ladi.

Agar mavsum startida natijalar kutilganidan ham yomonroq bo‘lsa, Etihad’dagi qayta qurish deyarli noldan boshlanishi mumkin. Bu – Fergusondan keyingi United boshidan kechirgan yo‘lga juda o‘xshash manzara.

Kelajak bir necha oy ichida hal bo‘ladi. Manchester City bu o‘tish davrini minimal yo‘qotishlar bilan o‘ta oladimi? Yoki Etihad ham, Old Trafford singari, uzoq yillar davom etadigan qayta qurilish tunneliga kirib ketadimi?