Ferminning yozgi sinovlari: Jarohat va qaytish
Fermin uchun bu yoz nafaqat uzilgan orzu, balki ruhiy sinov bo‘ldi. Milliy jamoa bilan jahon chempionatiga borish arafasida eng yuqori cho‘qqisiga chiqqan paytda olgan jarohati uni birdan chetga uloqtirdi. Qanchalik og‘ir bo‘lganini u yashirmadi: bu yozni u “hayotidagi eng yomon yoz” deb atadi.
U dastlab turnirni tomosha qilishdan ham bosh tortdi. Catalunya Radio’ning “Tot Costa” dasturiga bergan intervyusida Fermin Ispaniya o‘yinlarini yoqib ko‘rishga kuchi yetmaganini aytib berdi. Stadionlar to‘lgan, mamlakat nafasini ichiga yutib o‘tirgan bir paytda u televizor ekranidan yuz o‘girdi. Chunki u o‘sha yerda bo‘lishi kerak edi.
“Eng yuqori holatimda edim, hammasi a’lo ketayotgan edi, keyin jarohat bo‘ldi”, — dedi u.
Bir lahzada ko‘tarilgan to‘lqin qaytdi, uning o‘rnini bo‘shliq egalladi. Fermin bu bo‘shliqni yolg‘iz yenga olmadi. Oila, turmush o‘rtog‘i, do‘stlari — u ularni alohida tilga oldi. Yordam so‘rashga majbur bo‘ldi, murabbiyi ham uni bu zulmatdan olib chiqishda muhim tayanch bo‘lgani haqida gapirdi.
Dastlabki o‘yinlar paytida u televizor yoniga ham yaqinlashmadi. Ispaniya jahon chempionatida maydonga tushar, mamlakat shovqin-suron qilardi, lekin u buni ko‘rishni istamadi. Og‘riq juda yaqin, juda tirik edi. Shunga qaramay, g‘alaba kelganda hasad emas, faxr ustun keldi. Jamoadoshlari kubokni ko‘targanini ko‘rib, u chin dildan quvonganini ta’kidladi.
Vaqt o‘tishi bilan chandiq biroz bitdi. Turnir oxiriga borib, u o‘zini biroz yengilroq his qildi va nihoyat qaror qabul qildi: finalni jonli ko‘rish uchun Nyu-Yorkka uchib bordi. Bir paytlar o‘zi tushishni orzu qilgan sahnani bu safar tribunadan tomosha qildi.
Endi esa surat butunlay o‘zgargan. Uzoq va mashaqqatli reabilitatsiyadan so‘ng Fermin yana maydonga qaytish eshigida turibdi. Angliyada o‘tayotgan mavsumoldi yig‘inida u Hansi Flick boshchiligidagi tarkib bilan yonma-yon ishlamoqda. Maqsad bitta: o‘yin amaliyotini qayta tiklash, ritmni yana qo‘lga kiritish.
U tanasiga ishonch bilan quloq tutmoqda. “Har kuni o‘zimni yaxshiroq his qilyapman. Muhimi — og‘riq yo‘q”, — deya tushuntirdi u. Bu futbolchi uchun eng katta signal. Agar hammasi rejadagidek ketsa, u o‘zini Joan Gamper Trophy uchrashuvida bir necha daqiqa bo‘lsa-da, maydonda tasavvur qilmoqda. Bu shunchaki ramziy daqiqalar emas — bu qaytishning rasmiy e’loniga teng bo‘lishi mumkin.
Fermin bu yozni uni sindirgan emas, kuchaytirgan davr sifatida qabul qilmoqchi. U bu jarohatdan “yanada katta motivatsiya bilan qaytish” niyatida. O‘zini allaqachon isbotlaganiga ishora qilib, u “Barca”ga qanday yordam bera olishini ko‘rsatganini eslatdi va kelasi mavsumda ham xuddi shu yo‘lni davom ettirishni maqsad qilgan.
Oldinda esa yanada katta orzular turibdi. Jamoaning ichki kayfiyati haqida gapirar ekan, u bitta maqsadni alohida ajratdi: Champions League. Bu faqat uning shaxsiy istagi emas, butun kiyinish xonasi bo‘lishini u ochiq aytdi. So‘nggi ikki mavsum ortda qolgan, endi navbat yangi sahifaga.
Uch yildirki birga o‘ynayotgan bu guruh ko‘p narsani boshdan kechirdi. Endi Fermin ularni yevropalik gigantlar bilan teng kurashishga tayyor deb hisoblaydi. Champions League kubogi — katta orzu, lekin ularning ichki ishonchi bu orzuni faqat shior darajasida qoldirmaydi.
Mahalliy frontda ham vazifa oson emas. Ketma-ket uchinchi liga chempionligini qo‘lga kiritish — istalgan klub uchun ulkan sinov. Fermin buni ochiq tan oldi: bu yil oson bo‘lmaydi, mavsum qiyin kechadi. Raqiblar kuchaymoqda, bosim ortmoqda.
Ammo u bitta shartni qayta-qayta ta’kidladi: agar jamoa o‘z o‘yiniga sodiq qolsa va ichkarida birlikni saqlab qolsa, uchinchi chempionlik ham, yevropalik taxt ham real maqsadga aylanadi.
Yoz boshida turnirni tomosha qilishga ko‘zi chidamagan yigit endi stadionga qarab yugurmoqda. Savol endi boshqacha: bu qaytish nafaqat uning karerasini, balki butun mavsum manzarasini ham o‘zgartira oladimi?
