Frank Lampard va John Terry: Mourinho bilan xotiralar
Frank Lampard va John Terry uchun o‘sha kun hanuzgacha ichni o‘rtaydi. Londonning g‘alabaga o‘rganib qolgan kiyinish xonasiga bir kuni jimlik kirib kelgan, eshikdan esa Jose Mourinho.
U odatdagidek keskin, o‘ziga ishongan qiyofada emasdi. Lampard eslaydi: Mourinho yoniga kelib, qisqa, og‘ir gapni aytgan – u ishdan bo‘shatilganini. Shunda Lampardning miyasidan faqat bitta fikr o‘tgan: bu odam uning karerasini qanday o‘zgartirgani, u bilan ishlashni qanchalik yaxshi ko‘rgani.
Kiyinish xonasida odatda murabbiy ketayotganida bunday bo‘lmaydi. Bu safar boshqacha edi. Ko‘zlarda yosh. Professional futbolchilarning, sovuqqon yulduzlarning. Lampardning aytishicha, bu holat futbolchi hayotida deyarli uchramaydigan manzara bo‘lgan.
Terryning ayb hissi
John Terry ham o‘sha lahzani eslab, gapni uzoq aylanmaydi. U Mourinho uchun hamon jonini berishga tayyorligini aytadi, o‘sha paytda ham shunday bo‘lganini yashirmaydi: u murabbiyi uchun maydondan tobutda chiqishga ham rozi bo‘lganini ta’kidlaydi.
Terry nigohida esa bitta o‘yin, bitta epizod hamon og‘riq bo‘lib turibdi – Champions League doirasidagi Rosenborg bilan 1:1 hisobidagi durang. Rasmiy sabablar ko‘p bo‘lishi mumkin, lekin Terry uchun o‘sha natija Mourinho ketishining burilish nuqtasi bo‘lib qolgan.
U o‘sha kechani eslab, mas’uliyatni o‘z zimmasiga oladi. Raqibi gol urgan epizodni yodga oladi: “O‘sha odamni gol urdirmaganimda, balki u klubda yana bir necha yil qolarmidi?” degan savol Terryni hanuz tark etmaydi. U bu savolga javob yo‘qligini biladi, lekin baribir o‘zini ma’lum ma’noda aybdor his qilishini yashirmaydi. Uning uchun eng og‘ir tomoni – bu hikoyaning qanday tugagani, qanday sovuq va keskin yakun topgani.
“Uchburchak”ni buzgan begona odamlar
Yillar o‘tib, Mourinho ham o‘sha davrga qaytib, ichkarida nimalar bo‘lganini ochiqroq gapira boshladi. U klubdagi asosiy ish tizimini “uchburchak” deb ataydi: Jose, Peter Kenyon va Roman Abramovich. Qarorlar shu uchlik atrofida pishardi, klubdagi yo‘nalish aniq edi.
Keyin esa bu uchburchakka begona odamlar kirib kela boshladi. Mourinho tasvirlagan manzara aniq: Stamford Bridge tribunalaridagi lojalarda dastlab Roman Abramovich, uning rafiqasi va ishonchli bir-ikki odami o‘tirardi. Oradan bir necha mavsum o‘tib, o‘sha joylarda sobiq futbolchilar, agentlar, turli vositachilar paydo bo‘ldi. Murabbiy ularning bir narsani juda yaxshi bilishini aytadi – pul qayerda ekanini.
Mourinhoning fikricha, aynan mana shu tashqi ta’sirlar klub ichki tuzilmasini yemira boshlagan, qarorlar maydondan uzoqlashgan, murabbiy va egasi o‘rtasidagi ishonchni sekin, lekin izchil buzgan.
Sardiniyadagi g‘alati taklif
Mourinho Abramovich bilan munosabatlaridagi o‘zgarishni ko‘rsatib beradigan bir voqeani ham ochib berdi. Odatdagidek, futbolchi transferi yoki taktika emas – butunlay boshqacha, g‘alati vaziyat.
Bir kuni Peter Kenyon uning oldiga noqulay ahvolda keladi. U Abramovichning Sardiniyada, yaxtalarida dam olayotganini, u yerda kemada ishlaydiganlar mehmonxona jamoasiga qarshi futbol o‘ynab, yutqazayotganini aytadi. So‘ngra Abramovichning iltimosini yetkazadi: Mourinho u yerga uchib borib, uning jamoasiga g‘alaba keltirishi kerak.
Mourinho javobi bilan o‘z prinsipiga sodiq qoladi: “Yo‘q. Bugun mashg‘ulot bor, ertangi o‘yinga tayyorlanishim kerak. Bora olmayman.” U shunday deydi va qoladi. Natija esa ma’lum – Abramovich bundan xursand bo‘lmaydi.
Shu kichikdek ko‘ringan epizod aslida katta bo‘linishni ko‘rsatib qo‘ydi. Biri uchun bu shunchaki boy egasining kayfiyati, o‘yin-kulgi edi. Boshqa biri uchun esa – professional murabbiylik, ertangi rasmiy uchrashuv, futbolchilarning tayyorgarligi. Bu ikki dunyo o‘rtasidagi masofa o‘sha paytda keskin kattalashgan edi.
Mourinho ketganida kiyinish xonasida ko‘z yoshlarini yashira olmagan o‘sha futbolchilar esa bugun ham o‘sha savol bilan yashaydi: hammasi boshqacha bo‘lishi mumkinmidi?
