Grigor Dimitrovning Vimbldon qaytishi: Og‘riqdan g‘alabaga

O‘tgan yozda All England Club kortida Grigor Dimitrov boshqa bir olamda yurgandek edi. Oq libos, yashil maysalar, tomoshabinlarning sokin shiviri – hammasi unga bo‘ysunayotgandek ko‘rinar, u esa o‘sha eski, tanish oqim holatiga kirib ketgandi. U keyinchalik chempion bo‘ladigan Jannik Sinnerni ikki setda yanchib, o‘zi bir paytlar dunyo reytingida 3-o‘ringa olib chiqqan nafis, hujumkor tennisi bilan tomoshabinlarni maftun qilayotgan edi.

Keyin esa hammasi bir zarbada quladi.

Uchinchi set o‘rtalarida, oddiygina navbatdagi servis ko‘ringandek lahza. Dimitrov to‘pni tashladi, elkasini burdi, ko‘kragini ochdi – va keskin og‘riq. Ko‘krak mushagi yirtilgan. O‘sha ondan boshlab o‘yin emas, boshqa bir marafon – reabilitatsiya boshlandi. Match tugadi, lekin ruhidagi jarohat yangi ochilgandi.

Og‘riq emas, qo‘rquv bilan kurash

35 yoshli bolgariyalik jarohatni yengib o‘tishni biladi. Karyerasi davomida mayda-chuyda og‘riqlar ham, jiddiy tana zarbalari ham yetarlicha bo‘lgan. Lekin bu safar boshqa edi. Bu gal asosiy raqib tanasi emas, miyasi bo‘ldi.

U o‘sha kundan keyin ikki soat davomida yig‘laganini eslaydi. So‘ng darhol kasalxonaga, tekshiruvlar, reja, mashqlar. Lekin bularning bari bo‘layotgan voqeani tushunish uchun yetarli vaqt bermadi.

Keyin kortga qaytish vaqti keldi. U shunday deydi: birinchi zarbalar, birinchi mashg‘ulotlar – hammasi ruhiy azob edi. Qo‘lini oxirigacha silkish ham oson bo‘lmadi. Har safar servisga tayyorlanganda, o‘sha lahza ko‘z oldiga kelardi. Ichki ovoz tinmaydi: “Agar yana qattiq ursamchi?” Bu g‘alati, sog‘lom bo‘lmagan ichki suhbat uzoq vaqt uni tark etmadi, ichidan kemirib yedi.

Dimitrov o‘ylab ko‘rib, bitta xatosini tan oladi: o‘sha voqeani o‘zida yetarlicha “qaynatmadi”, uni boshidan o‘tkazishga vaqt bermadi. Voqea kechikib urdi – oylar o‘tib.

Qaytish og‘ir, natijalar esa yanada og‘irroq

U o‘tgan yilgi Vimbldondagi halokatli kunidan deyarli to‘rt oy o‘tib, oktyabr oxirida turnirga qaytdi. Faqat ikki uchrashuv – va mavsum tugadi. Tanasi hali tayyor emasdi, boshi esa undan ham ko‘proq.

Yangi yil ham oson boshlanmadi. Mavsumning dastlabki 11 turniridan to‘qqiztasida u ilk bosqichdayoq mag‘lub bo‘ldi. Bir paytlar elitadagi ismi endi turnir jadvalining chekka qatlarida ko‘rina boshladi. Reytingi 146-o‘ringa qulab tushdi. Vimbldon asosiy to‘riga kirish uchun wildcard kerak bo‘ldi. Bu – nafaqat statistik, balki ruhiy zarba ham.

Shu sababdan uning birinchi bosqichda avstraliyalik Dane Sweeny ustidan qozongan g‘alabasi oddiy “toza hisobdagi” uch setlik muvaffaqiyat emasdi. Bu – bir yil davom etgan ichki jangning maydondagi ifodasi edi.

No.1 Courtda yurak bilan yutgan g‘alaba

Ikkinchi bosqichda esa sinov darajasi keskin oshdi. No.15 seed, yaqinda Roland-Garros yarim finaliga chiqqan Jakub Mensik, 31 ta esa bilan bosimni oshirdi. Lekin No.1 Courtda o‘sha kuni raqamlar emas, yurak g‘alaba qozondi.

Dimitrov 7-6(5), 4-6, 7-5, 6-3 hisobida g‘alaba qozondi. 39 ta winner, 32 ta xato – bu raqamlar ortida esa butun bir yil davom etgan shubha, qo‘rquv, ichki kurash yotardi.

U uchrashuvdan so‘ng shunday dedi: karyerasi davomida mayda va katta jarohatlar bilan yashagan bo‘lsa, o‘tgan yilgi voqea ham ustiga qo‘shilgan bo‘lsa, endi savol bitta: “Agar men hammasini yana xavf ostiga qo‘ymasam, bu yerda nima qilayapman?” Agar u borini bermasa, Vimbldon kabi sahnada raqobatlashishning ma’nosi qolmaydi.

Ko‘z yosh chekkasida – lekin kortda

Maydon chetidagi intervyu paytida u bir lahza gapini to‘xtatib, o‘zini qo‘lga olishga majbur bo‘ldi. No.1 Court tribunalaridan kelayotgan qo‘llab-quvvatlash, o‘tgan yilgi qorong‘u xotiralar, bugungi yorug‘ sahna – hammasi bir-biriga qo‘shilib ketdi.

U tomoshabinlarga qarab, faqat bitta narsani aniq ayta oldi: qaytib kelgani, ularning oldida yana tennis o‘ynayotgani uchun baxtiyor. So‘zlari qisqa, ovozi titroq, lekin samimiy edi. Birinchi match haqida gapira turib, ovozi bir lahza uzilib qoldi – ko‘z yoshlari bilan kurashayotganini yashirib bo‘lmasdi.

Bugungi maqsadi oddiy bo‘lganini aytdi: kortga chiqish va kurashish. G‘alaba yoki mag‘lubiyat haqida o‘ylamagan, hatto tanasi haqida ham unchalik ko‘p o‘ylamagan. Faqat jang. Faqat o‘sha ichki devorni yana bir bor buzish.

Tribunalar esa unga kuch berdi. Atmosfera – ajoyib, dedi u. O‘zini dunyoning qayeriga bormasin, sevilgan va qo‘llab-quvvatlangan his qiladi. Vimbldonga kelganda esa bu tuyg‘u yanada kuchayadi.

Tom yopildi, xotiralar ochildi

Uchrashuv o‘rtalarida tom yopildi. O‘tgan yilgi sahna xuddi qayta tiklangandek. Dimitrov jamoasiga qarab, yarim hazil, yarim qo‘rquv bilan “xuddi o‘tgan yilgidek”, dedi.

To‘rtinchi set boshida darhol breyk yo‘qotdi – yomon boshlanish. Lekin u bu safar boshqacha javob berdi. Bir necha bor yuqoriga, tomga qarab qo‘ydi, match tugaguncha tom yopilmasligiga umid qildi. Baribir yopildi. Déjà vu. Lekin bu safar u kulib qo‘ydi.

Uning so‘zlariga ko‘ra, o‘tmishda bo‘lgan narsa – o‘tmishda qoladi. Uni o‘zgartirib bo‘lmaydi. Qolgan yagona yo‘l – kelayotganini qabul qilish, yaxshi bo‘ladimi, yomonmi, baribir. Bugungi kun ana shu qabul qilish haqida edi.

Oldinda – yana bir sinov, yana bir go‘zallik

Dimitrov endi uchinchi bosqichda 2021 yilgi Vimbldon finalchisi Matteo Berrettiniga qarshi maydonga tushadi. O‘zi kabi jarohatlar bilan ko‘p kurashgan, qaytishning achchiq-totli ta’mini biladigan raqib.

Bu nafaqat tennis sifati, balki ikki turli qaytish hikoyasining to‘qnashuvi bo‘ladi. Dimitrov kortni tark etar ekan, bitta gapni hazil aralash aytib qo‘ydi: agar boshqa narsa bo‘lmasa ham, kamida juda chiroyli match bo‘ladi.

Savol esa shunday: bir yil avval Vimbldon maysalarida yiqilgan odam endi shu maydonlarda yana qanday balandlikka chiqishi mumkin?