Iga Swiatekning Monrealdagi g‘alabasi va ichki kurashi
Iga Swiatek Kanada kortida so‘nggi bekxendini chizig‘iga mixlab qo‘ygan payt, natija hech kimni hayratga solmadi. 6:2, 6:3, ikki toza set, Elena Rybakina mag‘lub, kubok yana uning qo‘lida. Lekin o‘sha lahzada yuzaga chiqqan his-tuyg‘u — bu boshqa masala edi.
U odatdagidek quvonchdan sakramadi. U chinqirdi, jamoasi tomon yugurdi, boshiga ishora qildi, mushtini havoda ketma-ket silkidi. Bu tantanadan ko‘ra hisob-kitobni eslatardi. U g‘azablangan edi.
Keyinroq tushuntirdi: bu g‘azab bir yillik ichga yutilgan gaplar, shubha va tanqidlarning javobi edi. Ayniqsa, o‘z yurtidan kelayotgan tovushlar — tomoshabinlar va Polsha OAVsidan.
“G‘alabadan keyin o‘zimga biroz g‘azabni his qilishga ruxsat berdim, chunki sportchilarda, faqat sportchilarda emas, hamma odamda kurashishga to‘g‘ri keladigan juda ko‘p narsa bor,” dedi u. “Ba’zan biz umuman kurashmasligimiz kerak bo‘lgan narsalar bilan olishamiz.”
Yulduzlikning narxi
Swiatek hozir Polshadagi eng mashhur insonlardan biri. Faqat sportchilar orasida emas, umuman. Shu darajaga yetdiki, u uyiga qaytganda deyarli ko‘chaga chiqmaydi. Do‘stlarining uyiga boradi yoki ularni o‘z uyiga chaqiradi, xolos. Sabab bitta: unga tikilib qaralayotgan nigohlar.
O‘tgan yili u paparatsilar bilan qanday “muzokara” olib borishga majbur bo‘lganini aytib bergandi — ular uning yashaydigan uyini suratga olganida.
“Buni qabul qila olaman, agar bu ish joyimda bo‘lsa, mashg‘ulotga ketayotganimda bo‘lsa. Lekin masalan, uyimga yaqin joyda bo‘lsa, yoki shunchaki do‘stim bilan, oilamdan kim bilandir sayr qilayotgan bo‘lsam, buni xohlamayman. Bu mening bo‘sh vaqtim,” deydi u. “Miami turniridan keyin uyga qaytganimda, paparatsilar meni deyarli uyimga qadar kuzatib kelishdi. To‘xtatdim-u, shunday dedim: ‘Ertaga mashg‘ulotga boraman. O‘sha payt suratga olishingiz mumkin, lekin bu hudud — taqiqlangan.’ Keyin ular ham ma’lum ma’noda tushunishdi. Men ham ularning ishini tushunaman, agar ular qo‘llab-quvvatlovchi bo‘lishni istashsa, biz normal hamkorlik qila olamiz.”
Shon-shuhratni qabul qilish mumkin. Lekin uning ortidan keladigan mayda-chuyda kuzatuvlar, shubha va doimiy baho berish — mana shu chiziqdan u o‘tmoqchi emas.
Uy tomondan kelayotgan zarba
Ijtimoiy tarmoqlardagi haqorat, nafrat va tahdidlar bugungi tennisning achchiq haqiqatiga aylangan. Har bir o‘yinchi ma’lum darajada bunga duch keladi. Swiatekning vaziyati esa boshqacha: tanqidning katta qismi aynan o‘z yurtidan keladi.
Har bir natija, har bir qaror — ommaviy muhokamada. So‘nggi ikki yilgi og‘ir davrda bu bosim yanada kuchaydi, o‘ziga bo‘lgan ishonchni qayta tiklash jarayonini murakkablashtirdi. Eng ko‘p talash-tarjishga sabab bo‘layotgan mavzulardan biri — uning jamoasi, ayniqsa psixologi Daria Abramowicz bilan ishlashi.
Nega aynan “uy” tomondan bu qadar salbiy munosabat kelayotgani haqida so‘rashganda, u yelka qisadi:
“Bu, menimcha, sotsiolog yoki shunga o‘xshagan mutaxassis uchun savol. Chunki bu faqat Polshada emas, Buyuk Britaniyada ham, boshqa mamlakatlarda ham, boshqa sport turlarida ham bor, faqat yakka sportchilarda emas.
“Turli tomondan bizga nisbatan adolatsiz baho berishlar keladi, biz esa buni ko‘tarishimizga to‘g‘ri keladi. O‘tgan oy men ham, jamoam ham buni boshdan kechirdik. Mening maqsadim — bu jarayonimni buzishiga, meni kimligimni belgilab qo‘yishiga yo‘l qo‘ymaslik edi. Qarorlarimga ishonchli bo‘lish, hech narsani izdan chiqarmaslik va o‘sishga e’tibor qaratish. Chunki bu — biz yashayotgan dunyo. Bunday bo‘lmasligi kerak, shuning uchun kecha bu haqda yana gapirish imkoniyatidan foydalandim. Agar bu hech bo‘lmaganda bitta odamga, bitta yosh sportchiga yordam bersa, biz hammasini bejiz qilmayotganimizni bilsa, balki biroz bo‘lsa-da yengillashar.”
Yangi murabbiy bilan birinchi kubok
Bu g‘alaba Swiatek uchun faqat navbatdagi titul emas. Bu — 11 oylik tanaffusdan keyingi birinchi chempionlik. Va eng muhimi, yangi murabbiyi Francisco Roig bilan birga olingan ilk sovrin.
Tennis esa rahm qilmaydigan sport. Nafas rostlashga ham vaqt bermaydi. Rybakinaga qarshi final Monrealda payshanba kuni taxminan soat 19:30 atrofida tugadi. Matbuot anjumanlari, intervyular — soat 22:00 ga qadar davom etdi.
Oradan 14 soat o‘tmay, u allaqachon boshqa shaharda edi. Juma kuni tushga borib, sumkalar yig‘ildi, turnir taqdim etgan maxsus samolyotda Cincinnati sari parvoz qilindi. U yerda esa uni yana mikrofonlar kutardi — bu safar Ohio shtatida unvonini himoya qilish arafasida.
“Juda zich, lekin hammasi joyida,” deydi Swiatek. “Bo‘lib o‘tgan voqeani qadrlashga, minnatdor bo‘lishga vaqt topaman, albatta. Chunki bularsiz davom etishning ma’nosi yo‘q. Bunday lahzalarning ta’mini his qilishing, ularni eslab yurishing kerak.”
Monrealda u nafaqat turnirni yutdi. U o‘ziga qarshi ishlayotgan shubhalar to‘lqinini ham sindirdi. Endi savol bitta: Cincinnati va keyingi startlarda bu g‘azab va qat’iyat uni yana qancha cho‘qqilarga olib chiqadi?
