Ispaniya rekordlar bilan qaytadi: Jahon chempionligi va mudofaa kuchi
Ispaniya yana cho‘qqida. Bu safar nafaqat kubok bilan, balki tarixni yangilagan rekord bilan.
Kolumbiyaga qarshi 2024 boshidagi o‘rtoqlik uchrashuvidagi mag‘lubiyatdan keyin boshlangan mag‘lubiyatsiz seriya endi dunyo chempionligi bilan yakunlandi va rasmiy ravishda tarixga kirdi. La Roja 2018–2021 yillar oralig‘ida 37 o‘yin mag‘lubiyatsiz o‘tkazgan Italiya rekordini ortda qoldirdi. Endi bu ko‘rsatkich Ispaniyaniki.
Bu yo‘lga Euro 2024 g‘alabasi ham, hozirgi Jahon chempionati zafari ham kiradi. Portugaliyaga qarshi Nations League finalida penaltilarda yutqazilgan bo‘lsa-da, bunday o‘yinlar statistikada durang sifatida qayd etiladi. Qog‘ozda mag‘lubiyat yo‘q. Maydonda esa o‘ziga ishongan, yetilgan jamoa.
Bir gol va yetti “quruq” o‘yin
Final faqat kubok taqdirini hal qilmadi, u Ispaniyaning mudofaa kuchini ham yorqin ko‘rsatdi. Unai Simon boshchiligidagi himoya yettinchi bor darvozani “qulfladi” va turnirni atigi bitta gol o‘tkazib yakunladi.
Bunday statistika Jahon chempionatida g‘olib chiqqan hech bir terma jamoaga nasib etmagandi. Bir gol. Boshqa hammasi – toza hisob. Raqiblar hujum qildi, bosim o‘tkazdi, ammo Ispaniya devorini yorish deyarli imkonsiz bo‘ldi.
Messi uchun yopilgan eshiklar
Finaldan so‘ng Luis de la Fuente taktik intizomni alohida urg‘u bilan tilga oldi. Ayniqsa, Argentina sardori Lionel Messi’ni to‘xtatish rejasini.
Murabbiy buni murakkab formulalar bilan emas, sodda, lekin juda aniq g‘oya bilan tushuntirdi: to‘pni o‘zida ushlab turish orqali Messi’ni o‘yindan uzib qo‘yish. U shunday dedi, jamoasi to‘p nazoratida uni “uzoqroqda ushlab qolganini”, maydonda qilgan ishini “sublim” deb baholadi.
Messi maydonda edi, lekin markazda emas. Ispaniyaning reja asosidagi pressing va oqilona pas almashinuvi unga sevimli hududlarini deyarli bermadi. Qolganini esa Unai Simon va himoya chizig‘i hal qildi.
“Biz bunga munosib edik”
De la Fuente uchun bu shunchaki g‘alaba emas, butun turnir davomida bosqichma-bosqich yetilib borgan ishning mevasidir. U o‘z jamoasi Jahon chempionati davomida har bir o‘yindan saboq olganini, finalda esa ustun bo‘lganini ta’kidladi.
Uning achinishi faqat bitta nuqtada – hisobni ertaroq yopib qo‘yish imkoni bo‘lmaganida. Biroq murabbiy buni ham futbolning ajralmas qismi, katta o‘yinlarning tabiati sifatida qabul qildi: bunday uchrashuvlar hech qachon oson bo‘lmaydi, g‘alaba odatda fidoyilik bilan keladi. Aynan shunday bo‘ldi ham.
Yulduzlardan ustun bo‘lgan jamoa
De la Fuente davri – bu bir-ikki super yulduzga qurilgan jamoa emas, balki tizim, tartib va umumiy mehnat davri. Lamine Yamal, Rodri kabi futbolchilar tabiiy ravishda diqqat markazida, lekin murabbiy uchun asosiy qahramon baribir jamoaning o‘zi.
U futbolchilarini “ajoyib, dunyodagi eng zo‘r” deb atadi va ularning ishga bo‘lgan sadoqatini alohida maqtadi. Bu yerda gap faqat texnik mahoratda emas. Gap shundaki, bu jamoa murabbiydan tortib zaxiradagi futbolchigacha bir xil ritmda ishlaydi.
De la Fuente o‘z fikrini keskin shaklda ifoda etdi: ular “eng yaxshi terma jamoa” emas, “eng yaxshi jamoa” bo‘ldi. Nozik farq, lekin juda ko‘p narsani anglatadi. Bu yulduzlar to‘plami emas, bir butun organizm.
Ispaniya yana taxtda – endi esa rekordni cho‘zish vaqti
Bugun Ispaniya qo‘lida ikkita toj bilan turibdi: Yevropa chempionligi va Jahon chempionligi. Bu qaytish emas, bu qayta tug‘ilish.
Tajribali liderlar va yangi avlod iste’dodlarining uyg‘unligi La Roja’ni yana uzoq yillarga yuqori darajada ushlab turishi mumkin. Rekord mag‘lubiyatsiz seriya allaqachon yozildi. Savol endi boshqacha: bu jamoa uni qanchaga cho‘zadi – va yana kim ularni to‘xtata oladi?
