Kobbie Mainoo: Jahon chempionatidagi bo‘shliq va umidlar
Kobbie Mainoo bu Jahon chempionatida ko‘rinmayotgan yulduzga aylandi. Maydonda emas, chetda. Shu bois ham uning qiyofasida g‘alati bir bo‘shliq, tushuniksiz xafalik bor.
U turnirda bir daqiqa ham o‘ynamagan uch nafar maydon futbolchisidan biri. Qolgan ikkitasi – Ivan Toney va Trevoh Chalobah – o‘z holatini ancha oldinroq anglab bo‘lgan futbolchilar.
Chalobah jarohat olgan Tino Livramento o‘rniga kech chaqirilgan, shuning uchun ham u o‘zini zaxira himoyachi sifatida ko‘rishga allaqachon ko‘nikkan. Ko‘p o‘yinlarda uning oldida ham zaxirada John Stones kutib turgan.
Toneyga esa Thomas Tuchel ochiq aytgan: u “finisher”. Ya’ni Harry Kane sog‘ bo‘lsa, asosiy tarkibdan umid qilmaslik kerak bo‘lgan hujumchi. Kane esa bu yozda to‘liq sog‘lom, oltita gol urgan, Angliya hali penaltilargacha bormagan – demak, Toney uchun hamon “so‘nggi umid” sahnasi ochilgani yo‘q.
Mainoo boshqacha holatda.
Uning atrofida ko‘proq umid, ko‘proq savol, va hozircha – ko‘proq jimjitlik. Angliyaning har bir o‘yinidan keyin u doim birinchi bo‘lib kiyinish xonasidan chiqadi, birinchi bo‘lib avtobusga yo‘l oladi. Har safar yolg‘iz. Jamoadoshi bilan yonma-yon emas, alohida. Xafa bo‘lib labini tishlab olgancha emas, lekin o‘zini qayerga qo‘yishni bilmayotgandek.
Manchester United yarim himoyachisi bo‘lgan bu yigit atigi 18 yoshida Euro 2024 finalida Angliya uchun asosiy tarkibda maydonga tushganida, uning oldida porloq xalqaro kelajak ochilgandek tuyulgandi. Shunday bo‘lishi ham mumkin. Ammo haqiqat shuki: bu yoz, AQSh va Meksikada o‘tayotgan Jahon chempionatida u bir daqiqa ham o‘ynamadi.
Bu, ayniqsa, Jordan Henderson turniri Meksikoga qarshi o‘yindan keyingi bayram paytidagi bilak sinishi bilan tugaganini inobatga olsak, yanada hayratli ko‘rinadi. Yana bir tomoni bor: Tuchel Mainoo o‘rniga tanlagan yarim himoyachilar roli.
Declan Rice va Elliot Anderson bu jamoaning asosiy ikkilik tayanch chizig‘i bo‘lib oldi va turnir davomida maydon markazida hukmronlik qildi. Andersonning Manchester Cityga transferi turnir o‘rtasida rasman e’lon qilingach, u yanada ochilib ketdi, ayniqsa Norvegiyaga qarshi chorak finalda turnirdagi eng yaxshi o‘yinini o‘tkazdi.
Rice esa – Angliya sardor o‘rinbosari, sog‘ bo‘lsa, birinchi bo‘lib yoziladigan ismlardan biri. U bu Jahon chempionatida kasallik va mayda jarohatlar bilan kurashib yurdi, lekin shunga qaramay, deyarli hech qachon maydondan chetda qolmadi.
Norvegiyaga qadar.
Meksikadagi oshqozon infeksiyasi Rice’ni o‘sha uchrashuv arafasida uch kun yotoqqa mixlab qo‘ydi, natijada u issiq va bo‘g‘iq Miami sharoitida atigi 45 daqiqa o‘ynay oldi.
Mana shu paytda Mainoo ichidan: “Endi navbat meniki”, deb o‘ylagani tabiiy edi.
Lekin Tuchel boshqa yo‘lni tanladi. U ikki futbolchini o‘zining eng tabiiy pozitsiyasidan tashqarida ishlatdi.
Birinchi bo‘lib maydonga Eberechi Eze tushdi. Tuchel tushuntirishicha, u jamoani yanada hujumkor qilishni, chiziqlar orasida o‘tkir paslar beradigan, pressingni yorib o‘tadigan futbolchini maydonga tashlashni istagan. Arsenal futbolchisi sifatida Eze bu rolga mos ko‘rindi.
Mainoo esa, albatta, ichidan boshqa fikrda. Uning energiyasi, pressingdagi ishchanligi va to‘pni tez aylantirish mahorati Miami issig‘ida sekinlashib qolgan jamoadoshlar fonida juda qo‘l kelishi mumkin edi.
Oradan biroz o‘tib, maydonga Reece James kirdi – yarim himoyaga. U ham so‘nggi haftalarda son paychasidagi muammo bilan kurashayotgan edi. Shunga qaramay, Tuchel uni ko‘p bora tayanch yarim himoyachi sifatida ishlatgan, xuddi Chelsea’dagi kabi. Hujumdan ko‘ra ishonchli, tartib beruvchi, o‘yin ritmini ushlab turuvchi variant sifatida.
Bu ham yetmagandek, Ezri Konsa – o‘sha paytda vaqtinchalik o‘ng qanot himoyachisi sifatida o‘ynayotgan – toliqib, mushaklari qisila boshladi. James yana o‘zining tabiiy roliga, himoyaga qaytarildi. Shu lahzada Mainoo yana umid bilan o‘rindiqdan bosh ko‘targan bo‘lsa ajab emas.
Ammo yana boshqacha qaror: maydonga Morgan Rogers tushdi, Eze esa chap qanotga siljidi.
Bir o‘yin ichida uchta signal. Uchalasida ham Mainoo chetda qoldi.
Bu ketma-ketlik yosh yarim himoyachi uchun og‘ir zarba bo‘lishi mumkin, lekin Tuchel qarorlarini tushunish qiyin emas. U tajribaga, ko‘p pozitsiyada o‘ynay oladigan futbolchilarga, taktik moslashuvchanlikka tayanmoqda. Turnirning so‘nggi bosqichlarida murabbiylar ko‘pincha xavf emas, kafolat izlaydi.
Mainoo uchun esa bu yoz – sabr sinovi. Euro 2024 finalida porlagan yigit hozir Jahon chempionatining eng chuqur soyasida qolib ketgandek. Lekin bu soyada ham o‘sish, xulosa, ichki isyon bor.
Angliya esa Tuchel boshchiligida eng katta sovrinni quvmoqda. Shunday paytda murabbiy hissiyot emas, hisob-kitob bilan yashaydi. Savol esa shunda: ertami-kechmi, bu hisob-kitob Kobbie Mainoo foydasiga ishlaydimi?
