Lionel Scaloni: mag‘lubiyatdan keyin yurakdan yozilgan xat
Argentina terma jamoasi murabbiyi Lionel Scaloni 2023 yildan beri sukut saqlab turgan Instagram sahifasiga nihoyat qaytdi. Bir hafta davom etgan hissiy bo‘ron, Ispaniyaga qarshi final, charchagan, lekin bo‘ysunmagan jamoa – hammasini ichida aylantirib yurgan murabbiy o‘zini tuta olmadi. U uzoq tanaffusdan keyin telefonini qo‘liga oldi va butun mamlakatga bitta uzun, og‘ir, samimiy xat yozdi.
Bu oddiy post emas edi. Bu murabbiy yuragining ochilishi edi.
Qaynoq hafta, sovuqqon matn
Scaloni o‘zi tan olganidek, to‘g‘ri so‘zlarni topish uchun vaqt kerak bo‘ldi. U o‘tgan kunlarni “g‘am va quvonch, ko‘z yoshi va tabassum, iztirob va xotirjamlik” aralashgan davr sifatida tasvirladi. Odatda ijtimoiy tarmoqlardan qochadigan murabbiy bu safar aynan shu maydonni tanladi – chunki butun xalqga birvarakayiga murojaat qilishning boshqa yo‘lini ko‘rmadi.
U natijani chetlab o‘tmadi. Ispaniyaga qarshi finalda yutqazilgan o‘yin, qo‘ldan chiqib ketgan yana bir sovrin, uyga qaytmagan kubok – bularning barchasi uchun u ochiqchasiga uzr so‘radi. Yangi chempionlik, kundalik hayotdagi og‘irliklar orasida, hech bo‘lmaganda bir necha kunga bo‘lsa ham, xalqni yengillashtirishi mumkinligini u yaxshi bilardi.
Lekin u tezda boshqa nuqtaga burildi. Uningcha, hisob varag‘ida yozilgan raqamlar emas, bu jamoa qoldirgan qadriyatlar – haqiqiy meros.
“Mening jangchilarim”: haqiqiy sovrin nima?
Scaloni bu tarkibni “mening jangchilarim” deb atadi – uyida, rafiqasi bilan gaplashganda ham ularga shunday murojaat qilishini oshkor qildi. U uchun bu jamoaning yutug‘i medal va kubokdan iborat emas.
Murabbiy birma-bir sanab chiqdi: mehnat, istak, qat’iyat, “men buni qila olaman” degan ruh, yo‘l tik qiyalikka aylanganda ham taslim bo‘lmaslik, kuch qolmaganda ham hammasini berishga urinish. U chidam haqida yozdi – sovuq suv “chelaklari” haqida, ayniqsa “BIZNI BILMAYDIGAN ODAMLAR”dan kelgan tanqidlar haqida alohida, katta harflar bilan eslatib o‘tdi.
Uning nazarida, haqiqiy kubok – mana shu. Oyoqlar miyaga bo‘ysunmay qolgan paytda ham tik turishga bo‘lgan irodani yo‘qotmaslik. Mag‘lubiyatni ham orqa egmay, boshni baland tutib qabul qilish.
Aynan shu joy ko‘plab ommaviy axborot vositalari e’tiborini tortdi. Matndagi katta harflar bilan yozilgan jumlalar ko‘pchilik tomonidan jahon chempionati davomida terma jamoani shubha ostiga qo‘ygan tanqidchilarga, tashqaridan turib hukm chiqaruvchilarga yashirin javob sifatida talqin qilindi.
Sahnada ko‘rinmaydiganlar uchun minnatdorchilik
Scaloni bu postni faqat o‘yinchilarini himoya qilish yoki o‘zini oqlash uchun yozmadi. U butun delegatsiyani, ko‘zga ko‘rinmaydigan, ammo mexanizmni harakatda ushlab turgan odamlarni ham sahnaga olib chiqdi.
Murabbiy murabbiylar shtabiga, futbolchilarga, Argentina futbol assotsiatsiyasi – AFA tarkibidagi, tinchgina, shovqinsiz ishlaydigan xodimlarga alohida rahmat aytdi. Ular jamoa o‘zini qulay his qilishi, maydonga faqat futbol haqida o‘ylab chiqishi uchun hamma narsani ta’minlab kelayotganini eslatdi.
Albatta, muxlislar ham chetda qolmadi. Scaloni butun argentinaliklarga, ularning mehr-muhabbati uchun minnatdorlik bildirdi. Stadioni to‘ldirgan, uyidan qo‘llab-quvvatlagan, tanqid qilsa ham, baribir befarq bo‘lib qaramagan xalq – uning matnida alohida qatlam bo‘lib o‘rin oldi.
Shunga qaramay, u bitta savolni ochiq qoldirdi: o‘zi haqida. Murabbiy bu xatda Argentina terma jamoasidagi kelajagi, lavozimida qoladimi yoki yo‘qmi, bu haqda bir og‘iz ham gapirmadi. Hech qanday ishora, hech qanday yo‘l-yo‘riq. Kelajak borasidagi noaniqlik hamon havoda muallaq turibdi.
Eng ko‘p tarqalgan jumla
Post oxirida bitta kichik jumla turardi. Aynan shu satr ijtimoiy tarmoqlarda chaqmoqdek tarqaldi, iqtiboslarga aylandi, suratlar ostida paydo bo‘la boshladi.
“Kimning argentinalik do‘sti bo‘lsa, uning xazinasi bor.”
Scaloni xatini shu so‘zlar bilan tugatdi. Futbol natijasidan ko‘ra ko‘proq – xalq bilan tuzilgan hissiy ko‘prikka urg‘u beruvchi yakun. Bu so‘zlar Argentina terma jamoasining so‘nggi yillardagi yo‘lini ham eslatadi: kuboklardan tashqari, o‘z xalqiga o‘zini yaqin his qiladigan, maydondagi teri bilan, mikrofon oldidagi so‘zlari bilan, ijtimoiy tarmoqlardagi kamdan-kam, lekin kuchli postlari bilan yashaydigan jamoa.
Kubok bu safar Buenos-Ayresga qaytmadi. Lekin Scaloni uchun haqiqiy savol boshqa: bu “jangchilar” qoldirgan ruh va qadriyatlar, argentinaliklarning yuragida yana qancha vaqt yashaydi?
