Lionel Scaloni Pujatoda ko‘z yoshlarini tiya olmadi
Lionel Scaloni ko‘z yoshlarini yana tiya olmadi. Bu safar stadionda emas, o‘zining kichikgina tug‘ilgan shahri – Pujato ko‘chalarida.
Pujatodagi og‘riqli tantana
Chorshanba kuni Santa Fe viloyatidagi Pujatoga qaytgan Argentina bosh murabbiyini yuzlab muxlislar kutib oldi. Bayroqlar, qarsaklar, qo‘shiqlar. Qaynoq olqishlar orasida esa bitta sovuq haqiqat: 2026-yilgi FIFA World Cup finalida Spain ustidan qo‘lga kiritilmagan chempionlik.
Dushanba kungi og‘riqli mag‘lubiyatdan keyin jamoa Buenos Airesga qaytgandi. Oradan bir kun o‘tib, Scaloni o‘z yurtiga yo‘l oldi va u yerda uni haqiqiy qahramondek kutib olishdi. Ammo ko‘zlaridagi alam yashirinmadi. Finaldan keyingi matbuot anjumanida ham ko‘ziga yosh kelgan murabbiy Pujatoda ham o‘zini tutib turolmadi.
U sahnaga ko‘tarildi, mikrofonni oldi va to‘xtab qoldi. Nafasini rostlashga harakat qildi. Biroq ovozidagi titroq, yuzidagi charchoq hammasini aytib turardi.
“G‘alaba qozona olmadik… shuning uchun og‘riq katta”
Scaloni yig‘ilganlarga qarab, mag‘lubiyat hali ham o‘zi va futbolchilari yelkasida og‘ir yuk bo‘lib turganini tan oldi.
«Biz g‘alaba qozona olmadik. Biz xalqimizni xursand qilish uchun o‘ynaymiz, shuning uchun og‘riq katta», – dedi u, ispaniyalik nashr AS keltirgan so‘zlarida.
48 yoshli mutaxassis finaldagi raqib ustunligini ham ochiq e’tirof etdi. U bahonalar ortiga yashirinishni tanlamadi.
«Ba’zan yutasiz, ba’zan yutqazasiz. Spain bizdan yaxshi o‘ynadi, buni tan olishimiz kerak, va bu bizni ham yaxshilaydi», – dedi u.
Bu gaplar Pujato markazidagi maydonda turgan minglab odamlarni jim qoldirdi. Lekin aynan mana shu rostgo‘ylik, mag‘lubiyatni ham yuksaklik bilan qabul qilish qobiliyati Scaloni obrazini Argentinada yanada kattaroq qahramonga aylantirib bo‘lgan.
Oxirigacha kurashgan jamoa
Scaloni so‘nggi yillardagi eng muvaffaqiyatli davrni boshidan kechirgan Argentina haqida gapirar ekan, futbolchilarining ruhi va kurashchanligini alohida ta’kidladi.
«His-tuyg‘u doim bir xil: ishlar xohlaganimizdek ketmaganda ham oxirigacha kurashamiz. Biz, argentinaliklar, raqib ham o‘ynashini, u sendan yaxshiroq bo‘lishi mumkinligini anglashimiz kerak. Shunga qaramay, biz ular uchun vazifani qiyinlashtirdik», – dedi u.
Finalda yo‘qotilgan sovrin, albatta, og‘riqli. Lekin Scaloni davridagi Argentina mag‘lubiyatda ham taslim bo‘lmaydigan, oxirgi daqiqagacha tish-tirnog‘i bilan kurashadigan jamoa sifatida shakllandi. Pujatodagi olomon ham aynan shuni his qilib turardi: bu murabbiy ularga faqat kuboklar emas, o‘ziga xos mentalitet ham bergan.
“Leo ketmaydi!” – xalqning talabi
Tantana bir mahal boshqa tus oldi. Olomon orasidan bitta shior ko‘tarildi, so‘ng butun maydonni egalladi: «¡Leo no se va!», «Leo ketmaydi!».
Scaloni kelajagi atrofidagi savollar so‘nggi haftalarda kuchaygan. Uning shartnomasi dekabrgacha amal qiladi, u esa avvalroq muddat tugagach, chetga chiqishi mumkinligiga ishora qilgandi. Aniq qaror esa hanuz yo‘q.
Pujatodagi shiorlar esa bir narsani aniq ko‘rsatdi: xalq uni qo‘yib yuborishni istamayapti. Har bir pauza, har bir sukut oralig‘ida yana o‘sha nido yangradi. U esa sahnada turib, bu bosimni ham, muhabbatni ham his qildi.
Scaloni mikrofonni yana qo‘liga oldi. Javobi qisqa bo‘ldi, lekin ma’nosi katta:
«Men dekabrgacha davom etaman, va biz kurashishda davom etamiz», – dedi u.
Shu so‘zlar bilan u Pujatoni tinchlantirdi, lekin bir vaqtning o‘zida kelajak eshigini ham ochiq qoldirdi. Argentina futboli uchun oltin davrni boshlab bergan murabbiy endi o‘zi uchun eng og‘ir savolga javob topishi kerak bo‘ladi: u bu hikoyani qayerda va qachon yakunlaydi?
