Manchester United hujumlari kuchaymoqda, himoya esa zaif
“Manchester United” so‘nggi ikki turda nihoyat gol ura boshladi. “Ipswich Town” va “Everton” darvozasiga jami yettita gol – raqamlar chiroyli, hujumchilar ishonch topdi. Lekin Michael Carrick uchun hozirgi asosiy savol boshqa: bu jamoa qachon raqibni ham shuncha qiynay boshlaydi?
Gollar kelmoqda, xavotir esa ortmoqda
Mavsumning ilk kuni “Hull City”ga qarshi 0:2. Oradan ko‘p o‘tmay, “Ipswich Town” ustidan 5:2 hisobidagi yirik g‘alaba, lekin ikkita o‘tkazib yuborilgan gol baribir kayfiyatni biroz buzdi. Yakshanba kuni esa “Everton” 96-daqiqada urgan gol bilan 2:2 hisobini o‘rnatdi va “Old Trafford”dagilarni jim qoldirdi.
Uch tur, har safar kamida ikki tadan o‘tkazib yuborilgan gol. Bu klub tarixida Premier League davrida deyarli uchramaydigan manzara. So‘nggi marta bunday holat 2020–21 yilgi murakkab mavsumda ro‘y bergan: o‘shanda Ole Gunnar Solskjær boshchiligidagi jamoa dastlabki uch o‘yinda 11 ta gol o‘tkazib yuborgan edi – “Crystal Palace”ga 1:3, “Brighton & Hove Albion”ni 3:2 hisobida zo‘rg‘a yengish va “Tottenham Hotspur”dan 1:6.
Endi esa tarix yana eslatma berayotgandek.
Yarim asr ortiga qarab
“United”ning mavsumni shunday beqaror himoya bilan boshlashi keyingi eng yaqin misol sifatida hatto 1970-yillarga olib boradi. 1972–73 yillar. Klub 1968 yildagi Yevropa Chempionlar Kubogi shon-shuhratidan atigi to‘rt yil o‘tgan, ammo atigi ikki yil qolgandi – qulash, Championship sari.
O‘sha paytda ham start dahshatli bo‘lgan: “Ipswich Town”ga 1:2, “Liverpool”ga 0:2, “Everton”ga 0:2. Bu – Bobby Charlton va Denis Law uchun so‘nggi mavsum, George Best uchun esa yakunning boshlanishi edi. Frank O’Farrell atigi to‘rt oydan keyin ishdan ketdi. Himoya o‘shanda ham titrab turgan, klub esa o‘zini qayta topa olmagan.
Bugungi manzara, albatta, o‘sha darajada inqiroz emas. Lekin raqamlar o‘xshash bo‘lib boryapti va bu Carrickni o‘ylantirmasdan qo‘ymaydi.
“Kichik lahzalar” va katta muammo
Carrick hozircha muammoni bitta bo‘lakka yig‘mayapti. Uning ta’kidlashicha, gap “bir nechta kichik lahzalarni yaxshiroq boshqarishda”. “Hull City”ga qarshi o‘yinda standart vaziyatlar og‘riqli nuqta bo‘ldi. “Everton”ga qarshi bahsda esa uzoq masofadan kutilmagan zarbalar hal qiluvchi bo‘ldi.
Murabbiy buni tan oladi: bunday zarbalar har doim ham “burchakka uchib kirmaydi”, ko‘pincha darvozabonning o‘ljasiga aylanadi. Lekin fakt o‘zgarmaydi – uch turda ham darvoza kamida ikki marta ishg‘ol qilindi. Bunday ritmda chempionlik uchun kurashish deyarli imkonsiz.
O‘tgan mavsum buning yaqqol isboti bo‘ldi. “United” hujumda “Arsenal” bilan deyarli teng – 69 ga 71 gol. Ammo o‘tkazib yuborilgan gollarda farq dahshatli: 27 ga 50. Natija – 14 ochkolik tafovut. Hujumchilar qancha urmasin, orqa chiziq bunday bo‘sh tursa, poygada uzoqqa borish qiyin.
Tarix ogohlantiradi, lekin umid ham beradi
Qiziq paradoks: “United” uchun mavsumni himoyadagi titroq bilan boshlash butunlay yangi holat emas. 1960-yillarda, ayniqsa hujumkor 3-2-5 tizimlari avjida bo‘lgan paytda, bu deyarli odatiy edi. Matt Busby boshchiligidagi 1964–65 yilgi jamoa ham startda uch o‘yinda har safar kamida ikki tadan gol o‘tkazgan: “West Bromwich Albion”ga qarshi 2:2, “West Ham”ga 1:3, “Leicester City”ga 2:2.
Shunga qaramay, o‘sha jamoa yakunda chempion bo‘ldi.
Demak, dastlabki uch tur hamma narsani hal qilmaydi. Lekin ular yo‘lni ko‘rsatadi. O‘sha paytdagi “United” himoyada beqaror bo‘lsa-da, tezda o‘zini tartibga soldi, chiziqlar orasidagi masofani qisqartirdi, pressingni yaxshiladi va orqa qatordagi beparvolikni kamaytirdi. Natijada chempionlik keldi.
Bugungi Carrick ham aynan shuni xohlaydi – himoya chizig‘ini, butun jamoaviy blokni qayta kalibrlash.
Hujumchilar yelkasidagi og‘ir yuk
Hozirgi manzara oddiy: “United” hujumda har o‘yinda uch-to‘rtta gol urishga majbur bo‘lib qolyapti. “Ipswich Town”ga qarshi 5:2 hisobidagi g‘alaba bu tuyg‘uni bir muddat bostirdi, ammo o‘sha o‘yinda ham ikkita o‘tkazib yuborilgan gol xavotir uyg‘otdi. “Everton”ga qarshi bahsda esa oxirgi daqiqalardagi beparvolik ikki ochkoni tortib oldi.
Har bir o‘tkazib yuborilgan gol hujumchilarga navbatdagi vazifa yuklaydi: yana javob qaytarish, yana qutqarish. Ular buni ikki turda uddalashdi, lekin bu ritmda butun mavsumni o‘tkazib bo‘lmaydi. Bu na ruhiy, na jismoniy jihatdan barqaror yo‘l.
Carrick ham aynan shuni ta’kidlaydi: jamoa kamroq gol o‘tkazsa, g‘alaba qozonish ehtimoli keskin oshadi. Bu oddiy haqiqat, lekin aynan shu haqiqat hozir “United”ni chempionlik poygasidan uzoqlashtirayotgan omilga aylanmoqda.
Oldinda qanday “United”?
Statistik jadval bir narsani aniq ko‘rsatadi: 1969–70, 1972–73, 2020–21 va endi 2026–27. Har safar mavsum startida himoyadagi zaiflik klubni keskin burilish nuqtasiga olib kelgan. Ba’zan bu murabbiy almashinuvi bilan tugagan, ba’zan esa ichki inqilob bilan.
Bugun esa savol boshqacha: Carrick bu “kichik lahzalar”ni tezda tuzatib, jamoani chempionlik ritmiga qaytara oladimi? Yoki bu mavsum ham “United” uchun hujumkor, tomoshabop, ammo barqaror natijasiz kampaniya bo‘lib qoladimi?
Javobni endi himoya chizig‘i beradi. Hujum allaqachon so‘zini aytdi. Endi navbat orqa qatorda.
