Mauricio Pochettino va AQSh terma jamoasining Gold Cup mag‘lubiyati
Mauricio Pochettino ko‘zlariga yosh kelgan paytni hanuz aniq eslaydi. Uning AQSh terma jamoasi 2025-yilgi Gold Cup finalida mintaqa tojini hal qiluvchi jangda mag‘lub bo‘lgandi. Eng alam qilgani – raqib Meksika edi. Azaliy dushman.
Bu faqat mag‘lubiyat achchig‘i emasdi. Pochettino o‘sha hafta tushuntirganidek, bu ko‘z yoshlarida futbolchilariga nisbatan hamdardlik ham bor edi. Ular final o‘ynashdi. Houston – mamlakatdagi eng yirik shaharlardan biri. Ammo tribunalar… dushman hududi kabi. Ochiqchasiga, baland ovoz bilan Meksika tarafida.
Pochettino avval ishlagan joylarida bunday manzara tasavvurga ham sig‘masdi. Go‘yo Tottenham stadioni derbi kuni Arsenal liboslariga to‘lib ketgandek. Jahon chempionatiga bir yil qolganda u nafaqat jamoasining qancha yo‘l bosishi kerakligini, balki futbolchilar o‘z mamlakatida qanday noqulay sport muhitida yashashini ham juda qattiq his qildi.
U buni yashirmadi: “Biz juda sodda bo‘libmiz. Vaziyatni noto‘g‘ri baholadik. Kutilganidan ham og‘ir ekan,” dedi u. “Bu yerga kelganimizda katta zarba yedik, nokdaun bo‘ldik. ‘Nima bo‘lyapti o‘zi?’ deb qoldik.”
Ammo bu “zarba” Gold Cup finalidan ham oldin kelgan, AQSh terma jamoasining bugungi yo‘lini shakllantirgan uchta og‘ir darsning birinchisi edi.
Bo‘sh tribunalar va birinchi “urilish”
2025-yil martida Concacaf Nations League vazifasi qog‘ozda oddiy ko‘rinardi: yarim finalda Panama to‘sig‘idan o‘tish, so‘ng odatdagi mintaqaviy final – Meksika yoki Kanada. Turnir 2019-20-yilda yo‘lga qo‘yilgach, AQSh dastlabki uchta musobaqaning barchasida g‘olib chiqqan edi.
Bu safar esa finalga ham chiqa olishmadi.
AQSh o‘yin davomida tartibli va jo‘shqin Panama mudofaasini yorib o‘ta olmadi. Ustiga ustak, Houston’dagi Gold Cup finalida duch kelganidan butunlay teskari muammo paydo bo‘ldi: deyarli hech kim kelmadi.
“It was empty,” deb esladi Pochettino. Tribunada ko‘rinib turgan kam sonli muxlislarning aksariyati Meksika tarafdorlari edi – ular o‘sha kuni keyingi o‘yinda maydonga tushishi kerak bo‘lgan jamoani kutishardi.
Yillar davomida AQSh Panama ustidan to‘liq ustunlik qilib kelgan, 2021-yil o‘rtalariga kelib 17-4-2 statistikani qo‘lga kiritgandi. Ammo so‘nggi yillarda vaziyat o‘zgardi: o‘sha kuni Panama so‘nggi olti o‘yinining to‘rtinchisini yutdi. 2023-yilgi Gold Cup yarim finali, 2024-yilgi Copa América guruh uchrashuvi va endi – Nations League finaliga ilk yo‘llanma. AQShning bir lahzalik beparvoligi – Panamaga uchinchi zarbasida gol uchun yetarli bo‘ldi.
Pochettino buni “yaxshi qulash” deb atadi. Og‘riqli, ammo ko‘z ochadigan qulash.
U muammoni yashirmadi: natijalar yomon, lekin bu oxir emas. “Muammolarni aniqladikmi – yechim izlaymiz. Va yechim kelishini bilardik,” dedi u.
Madaniyatni o‘zgartirish: “hammasi ichkarida” bo‘l, yoki uyda qol
Pochettino ko‘rgan asosiy kamchiliklardan biri – jamoa madaniyati edi. Futbolchilar haddan tashqari qulay zonaga o‘rganib qolgan, deydi u. Shuning fonida Christian Pulisic murabbiydan Gold Cup’ni o‘tkazib yuborib, faqat Turkiya va Shveytsariya bilan o‘rtoqlik uchrashuvlarida qatnashish uchun ruxsat so‘radi.
Pochettino rad etdi. U yig‘indan tortib, turnir oxirigacha bir butun, uzluksiz guruh bilan ishlashni xohlardi. Xuddi Jahon chempionati uchun tanlagan yo‘li kabi. Bu qaror Pulisic bilan murabbiy o‘rtasida qat’iy, ba’zan keskin muloqotlarga sabab bo‘ldi. Gold Cup oldidan Turkiya va Shveytsariyaga qarshi ketma-ket yirik mag‘lubiyatlar esa bosimni yanada oshirdi.
Ammo Pochettino bir chiziq chizdi: to‘liq sodiq bo‘l – yoki televizor qarshisidan tomosha qil.
Gold Cup esa uning kelajakdagi asosiy yadrosini topib berdi. Malik Tillman nihoyat terma jamoada bosh ijodkor rolini to‘liq o‘z qo‘liga oldi. Darvozada Matt Freese paydo bo‘ldi va penaltilar seriyasida Keylor Navas’ni ortda qoldirdi. Yosh Alex Freeman qanotda tushmas futbolchiga aylandi. Sebastian Berhalter esa markaziy yarim himoyada Pochettino rotatsiyasiga kirib bordi.
Murabbiy ham o‘zgardi. Milliy jamoa turnirlari, u anglab yetganidek, o‘rtoqlik uchrashuvlaridan ko‘ra klub futboliga ko‘proq o‘xshaydi. Bir oydan ortiq vaqt davomida u bir xil guruh bilan har kuni ishladi, tizimini sayqalladi, o‘yinni mayda detallarigacha tozaladi.
Meksikaga qarshi finaldan keyin ko‘ziga yosh kelayotgan bo‘lsa-da, Pochettino o‘sha payt ham jamoasining yuragini maqtadi. Bu yurak – Jahon chempionati orzularini haqiqatga aylantirish uchun zarur asos, deb bildi.
Garderobda futbolchilarga qisqa, ammo aniq murojaat qildi: “Rivojlanishda davom eting, lekin iltimos, shu xarakterni o‘zgartirmang.”
“Why not us?” – tribunalar uyg‘ongan kecha
Pochettino uchun yana bir burilish nuqtasi Columbusda, 2025-yil 30-avgust kuni keldi. U Ohio State – Texas kollejlari o‘rtasidagi amerika futboli o‘yinini tomosha qildi. 70 ming muxlis. Qaynoq atmosfera. Bir daqiqaga bo‘lsa-da, murabbiy o‘ziga savol berdi: nega bunday ehtiros futbolga ham ko‘chmasligi kerak?
“Nega biz emas?” degan savol shundan tug‘ildi. Shundan keyin bu nafaqat shior, balki butun dastur uchun shaxsiy manifestga aylandi.
Sentyabrda Pulisic va boshqa yetakchilar qaytgach, Pochettino o‘zining asosiy shaklini sinovdan o‘tkazdi. Bu – raqibni to‘xtovsiz harakat, chiziqlar o‘rtasidagi almashinuvlar, tez-tez qanotlarni o‘zgartirish va eng muhimi, bo‘shliq ko‘ringan zahoti hujumga tashlanish bilan charchatadigan, suyuq, o‘zgaruvchan jamoa edi. Tomoshabinlar uchun – haqiqiy “showtime”.
Natijalar ortiqcha izohga muhtoj emas: sentyabrda Yaponiya ustidan 2:0. Oktyabrda Ekvador bilan durang, Avstraliyaga qarshi g‘alaba. Noyabr oynida esa Paragvay ustidan ishonchli g‘alaba va 2025-yilni Urugvayni 5:1 hisobida yanchib yakunlash.
Keyingi zarba esa 2026-yil martida keldi. Bu safar – Yevropadan.
Yevropa sinovi: Belgia va Portugaliyadan o‘tkir dars
Ikki o‘yin, ikki mag‘lubiyat. 7:2 umumiy hisob. Natijadan ham og‘riqlisi – o‘yin mazmuni edi. Jamoa o‘zini ishonchsiz his qildi. Himoya chizig‘i bosim ostida yorilib ketdi, hatto Belgia bilan o‘yinda eski, bo‘shashgan tuzilishga qaytishga majbur bo‘lishdi.
Ustiga ustak, Pulisic klub va terma jamoa miqyosida faoliyatidagi eng uzun golsiz seriyani boshdan kechirayotgan payt edi. Portugaliyaga qarshi markaziy hujumchi sifatida boshladi – ammo deyarli ta’sir ko‘rsata olmadi.
Shunga qaramay, ichkarida inqiroz kayfiyati hukm surmadi. Chris Richards o‘sha haftada “Biz har doim murabbiy g‘oyasini qabul qilganmiz, lekin aynan mart oyi yig‘ini biz uchun juda muhim bo‘ldi,” deb baholadi. Ularning fikricha, jamoa Yevropaning ikki kuchli terma jamoasiga qarshi ham raqobatbardosh o‘yin ko‘rsatdi.
Pochettino esa ochiqchasiga tan oldi: Belgia va Portugaliya tarkibida dunyoning eng yaxshi 100 futbolchisidan bir nechtasi bor, bizda esa hozircha yo‘q, dedi u. Gapni aylantirmadi.
Tashqarida esa tanqid yana avj oldi. Ko‘pchilik eski manzarani ko‘rayotgandek edi: katta sahnada vaqti-vaqti bilan yorqin natija, so‘ng keskin qulash. Kuchli raqiblar bilan ham, kutilmagan jamoalar bilan ham birdek muammoga duch keladigan AQSh.
Jahon chempionati oldidan Senegal va Germaniya bilan o‘rtoqlik o‘yinlarini belgilash qarori ham savol ostiga olindi. “Buni keyin pushaymon bo‘lib qolishmaydimi?” degan savollar ko‘paydi.
Pochettino esa qisqa javob berdi: yo‘q. Bu bizga darajamizni o‘lchab beradi, xolos.
Senegal ustidan 3:2, Germaniyaga qarshi 1:2 – natijalar jamoaning o‘z vaqtida ritmga kirayotganini ko‘rsatdi. Ular o‘zlariga kerak bo‘lgan haqiqatni ko‘rishdi: xatolar bor, lekin yo‘l ham bor.
Keyingi sahifa esa allaqachon yozib bo‘lingan.
Jahon chempionati: “showtime”ning katta sahnasi
Bugun Pochettino jamoasi 2026-yilgi Jahon chempionatini shiddat bilan boshlab yubordi. Ikki o‘yin – ikki g‘alaba. Umumiy 6:1 hisob. Guruhda birinchi o‘rin allaqachon qo‘lga kiritilgan. Endi Turkiyaga qarshi uchrashuv – qog‘ozda “hech narsani hal qilmaydigan” o‘yin. Kim uchundir bu qulaylik, boshqalar uchun – sinov. Ritmni ushlab qolish bo‘yicha sinov.
Ammo asosiy farq maydondan tashqarida seziladi. Uydagi o‘yinlar shovqin-suronga to‘la. Pochettino va futbolchilar buni yashirmaydi: bu atmosfera ularga g‘alabalarni olib berayotgan eng katta qurolga aylangan.
Paragvay ustidan 4:1. Avstraliyani 2:0 hisobida “o‘chirib qo‘yish”. Turkiyaga qarshi, guruh natijalariga ta’sir qilmaydigan o‘yin oldidan ham AQSh allaqachon turnirning eng yorqin jamoalaridan biri sifatida tilga olinmoqda.
Jahon chempionatida faqat to‘rtta jamoa guruhdan ikki turdayoq chiqishni hal qila oldi. Argentina va Germaniya – futbol tarixining eng katta ismlari. Meksika – har doim baland tog‘larda, doimiy bosim ostida o‘ynashga o‘rgangan xalq jamoasi. Ularning yonida esa Pochettino boshqarayotgan AQSh turibdi.
Bu – murabbiy davrining eng yuqori nuqtasi. Hozircha.
Ichkarida esa bir jumla takrorlanaveradi: “Bu bir kechada hal bo‘ladigan jarayon emas.” Himoyachi Mark McKenzie buni aniq ifodalab berdi: hamma tez natija kutgan, lekin bu olti oyda, hatto bir yilda ham bitadigan yo‘l emas, dedi u. Jamoa esa aynan shu jarayonning o‘zini ko‘rsatmoqda.
Savol endi boshqacha: bu jarayon qayerda to‘xtaydi? Pochettino va uning “Why not us?” degan shiori bilan yashayotgan futbolchilari uchun chegaraning o‘zi bormi o‘zi?
