Michael Carrick “Manchester United”ni yangilaydi: Azob-uqubatdan ishonchga
Bir yil avval Marcus Rashford “Barcelona” formasida La Ligada chempionlik sari chopayotgan, Michael Carrick esa “Middlesbrough”dan iste’foga chiqqan, Ruben Amorim esa “Old Trafford”dagi ilk to‘liq mavsumiga hozirlik ko‘rayotgan edi. Endi esa uchalasi yana bir maydonda, lekin mutlaqo boshqa rollarda uchrashadi.
Rashford – “United”ning adashgan, ammo baribir uyiga qaytadigan o‘g‘li. U klubga qaytadi, lekin o‘zi uchun bu yangicha boshliq emas. Chunki “United” bosh murabbiyi endi sobiq jamoadoshi va sardori – Michael Carrick. U Rashfordni quchoq ochib kutib oladi, xuddi o‘n yil avval Manchesterda boshlangan hikoyaga yangi bob yozish vaqti kelgandek.
Ruben Amorim esa allaqachon sahnadan ketgan. U o‘tgan mavsum o‘rtasida ishdan bo‘shatilgan, yozda “AC Milan”ni qabul qilib olgan va endi mavsumoldi yig‘inida g‘alabasiz seriyani aynan o‘zining sobiq ish beruvchilari hisobidan to‘xtatmoqchi. Bir yil ichida rollar butunlay almashdi: Carrickning sokin, lekin qat’iyatli taraqqiyoti Amorim davridagi shov-shuvli, keskin muhit bilan keskin teskari tasvir hosil qiladi.
Shanba kungi “Manchester United” – “AC Milan” uchrashuvi shu bois oddiy o‘rtoqlik o‘yini emas. Bu ko‘proq davom etayotgan serialning navbatdagi seriyasiga o‘xshaydi. Ayniqsa Rashfordning qaytishi fonida. Chunki aynan Amorim uni bir necha bor omma oldida intizomi va munosabati uchun tanqid qilgan, oxir-oqibat esa klubdan ketkazishga qaror qilgan edi.
Bu premyera oldi yakuniy o‘yin ikki klub uchun ham bir yillik yo‘lni qayta ko‘zdan kechirish imkonini beradi. “United” esa aynan o‘tgan qishdagi murabbiylik almashinuvi orqali yangi davrga burilganini ko‘rsatmoqda.
Qattiq tizimdan tirik futbolga: sxemaga emas, o‘yinga tayanadigan “United”
Amorimning “Old Trafford”dagi davriga eng chuqur dog‘ bo‘lib qolgan narsa – moslashishni istamasligi. U klubga kelgan kunidan boshlab o‘zi yaxshi biladigan, sevib qo‘llaydigan 3-4-3 sxemasini o‘rnatdi va unga tirnoq bilan yopishib oldi.
Bosim kuchaygan pallalarda ham u yo‘lidan qaytmadi. Mashhur matbuot anjumanida Amorim “hatto Papa ham kelib, meni bu sxemadan voz kechishga ko‘ndira olmaydi”, degan mazmunda gapirgan edi. Bu gap kulgiga ham, memlarga ham aylanadi, lekin oxir-oqibat uning o‘ziga qimmatga tushdi. Afrika Millatlar Kubogi sabab tarkib siyraklashganda, u natijani ushlab qolish uchun boshqa yechim topa olmadi.
Mavsum oxiriga borib, u biroz o‘zgarishlar qilishga urinadi, lekin baribir o‘z “tipik” yo‘liga qaytadi. Aynan shu qat’iylik, tizimni o‘zgartirmaslik United rahbariyati bilan yashirin taranglik manbai bo‘lgani aytiladi.
Tomoshabinlar ham o‘zini begona his qila boshlagan edi. Ha, Amorim davrida ayrim bosqichlarda jamoa ko‘p gol urdi, lekin uch markaziy himoyachi bilan o‘ynaladigan futbol “Old Trafford” odatlangan ruhga mutlaqo to‘g‘ri kelmadi. Bu esa uzoq muddatda qabul qilinmadi.
Shunga o‘xshash muammolar bugun uning “Milan”dagi ilk oylarida ham eslatilmoqda. Italiyaliklar orasida “tizimga moslashish” uchun futbolchilar o‘ziga yot pozitsiyalarga majburlanayotgani haqida gap-so‘zlar bor.
Carrick kelgan ilk o‘yindanoq boshqa manzara paydo bo‘ldi. Uning chizmasi – ko‘zga tanish, “Manchester United”cha futbol. Manchester derbisida u “Old Trafford”dagi otlarni jilovdan bo‘shatdi: jamoa har bir hujumda deyarli “Manchester City”ni tilka-pora qildi. 2:0 hisobidagi g‘alaba natijani biroz yumshatib ko‘rsatdi, xolos – mehmonlar yanada yomonroq mag‘lubiyatdan qochib qutuldi.
Bu oldinga intiluvchi, raqibni bo‘g‘ib tashlaydigan uslub endi mavsumoldi o‘yinlarda ham davom etmoqda. To‘p iloji boricha tez oldinga uzatiladi, xavfli zonaga tashlanadi. Yozgi transferlardan Andrey Santos chiziqlar orasini yorib o‘tuvchi paslari bilan ajralib turibdi, Bryan Mbeumo esa markazda o‘ynab, doimiy ravishda orqa chiziq ortiga yugurib, himoyalarni tartibsizlantirmoqda.
Bu o‘zgarishdan eng katta foyda ko‘rganlardan biri – Bruno Fernandes. Carrick uni yana sevimli “10-raqam” zonasiga qaytardi va portugaliyalik yarim himoyachi shundan so‘ng ijodiy portlashga erishdi. U yangi “Premier League” assistlar rekordini o‘rnatdi.
Endi “United”ning uslubi haqida savol yo‘q. Maydonda aniq g‘oya, tomoshabinga tanish ruh va o‘ziga ishongan jamoa ko‘rinadi.
Qorong‘u ritorikadan ishonchga: “Old Trafford” yana ishona boshladi
“Old Trafford”dagi kayfiyat ham tubdan o‘zgardi. Buning boshlanish nuqtasi – murabbiy kursisi. Amorimning matbuotdagi shov-shuvli chiqishlari, albatta, tomoshabinga qiziq edi, ammo klub atrofida doimiy pessimizm bulutini hosil qildi. U jamoani “klub tarixidagi eng yomonlar” qatoriga qo‘shib gapirgan, “bo‘ronlar”, “azob-uqubat” haqida tez-tez eslatgan, lekin bu so‘zlar ishonch emas, xavotir uyg‘otardi.
Qiziq tomoni shundaki, Amorim ishdan ketgan paytda “United” baribir kuchli to‘rtlik uchun kurash oralig‘ida edi. Jadvalda yomon holatda emasdi, lekin murabbiyning tana tili va bayonotlaridan buni sezish qiyin bo‘lgan. U o‘zi aytganidek, bu jamoa Chempionlar Ligasi uchun hali tayyor emas deb hisoblagandi.
Carrick esa shu jamoani o‘sha marraga olib chiqdi. “United” yakunda Chempionlar Ligasi yo‘llanmasini qo‘lga kiritdi – aynan o‘sha turnirni, Amorimning o‘zi “hozircha orzu qilishga erta” deb ta’riflagan musobaqani.
Yangi mavsum arafasida kayfiyat butunlay boshqacha. Leny Yoro va Mbeumo ochiqchasiga chempionlik haqida gapiryapti. Eng muhimi, Carrick bu orzularni jilovlamayapti, aksincha, ularga quloq tutyapti. U bu tarkib bilan nimadir alohida ish qilish mumkinligiga ishonadi.
Bu – bir yil avvalgi holatdan keskin farq. O‘shanda klub tushish zonasiga yaqinlashib qolgan, ichkarida ishonch yemirilgan, ko‘pchilik “United”ning kimligi, ruhi haqida savol qo‘yayotgan edi. Endi esa shu stadionda yana ishonch bor. Tomoshabin o‘rindig‘idan turib, jamoasining nima qilishini taxmin qila oladi – va bundan zavq oladi.
Ikkinchi imkoniyatlar klubi: Amorim yopgan eshiklarni Carrick qayta ochdi
Amorim davrida “United”da bitta qattiq qoida paydo bo‘lgandek edi: chiziqdan o‘tib ketsang, ortga yo‘l yo‘q. Jamoaning yillar davomida xarakteri tanqid qilingani fonida bu qat’iyatli pozitsiya boshida maqtovga ham sazovor bo‘ldi. Lekin u asta-sekin boshqacha tus oldi.
Alejandro Garnacho bu siyosatning eng ko‘zga ko‘ringan qurboniga aylandi. Kobbie Mainoo ham xuddi shunday yo‘lga tushayotgandek ko‘rindi. Rashford esa ikki bor ijaraga ketdi, chunki klubdagi holati deyarli tiklab bo‘lmas darajada yomonlashgan edi.
Amorim Garnacho borasida o‘zini haq deb hisoblasa ajab emas. Argentinalikning “Chelsea”dagi unchalik yorqin bo‘lmagan ijarasidan so‘ng u hozir “Aston Villa”da yana ijara asosida o‘ynayapti. Lekin Mainoo masalasida tarix boshqa tomonga burildi. Carrick qo‘l ostida u jamoaning ajralmas bo‘lagiga aylandi. Yarim himoyachi ligadagi ilk o‘yinini yanvargacha boshlang‘ich tarkibda o‘tkazmagan bo‘lsa-da, mavsum yakunida PFA Young Player of the Year mukofotiga nomzod bo‘ldi.
Rashfordga kelganda esa hukm hali chiqarilgani yo‘q. Uning sifati, “United” o‘yiniga ta’sir o‘tkazish qobiliyati hech qachon shubha ostiga olinmagan. Amorimni asosan uning umumiy xulqi, maydon tashqarisidagi tutumi g‘azablantirgandi. “Aston Villa”dagi yorqin lahzalar, “Barcelona” bilan La Liga chempionligi – bularning barchasi yaxshi, lekin endi u “United”da shakllangan yangi madaniyatga moslashishga tayyormi? Bu savolga javob klub sentabr oyning transfer oynasi yopilguniga qadar kutadi.
Shunga qaramay, bitta haqiqat bor: Carrick Rashford uchun eshikni qayta ochdi. Uning “Old Trafford”dagi karerasi deyarli tugagan, hamma baribir xayrlashuvni kutayotgan pallada murabbiy unga yana bir imkoniyat berdi. Bu ish beradimi yo‘qmi – buni vaqt ko‘rsatadi. Lekin Carrickning insoniy boshqaruvi, futbolchini bir umrga chizib tashlashdan ko‘ra, uni qayta yutib olishga urinishi bugungi “United”ni kechagi klubdan ajratib turadi.
Endi esa sahnaga chiqish navbati o‘ziga qaytgan Rashfordda. “Milan”ga qarshi o‘yin – shunchaki o‘rtoqlik uchrashuvi emas. Bu “Old Trafford”dagi yangi davrning navbatdagi sinovi. Shu savol esa haligacha ochiq: bu jamoa orzular haqida gapirishni bas qiladimi yoki nihoyat ularni yuta boshlaydimi?
