Modrićning 200-kechasi: Cheksiz meros
Bu tunning markazida bitta ism yaltirab turardi: Luka Modrić. Kanada osmoni ostida u nafaqat Chorvatiya terma jamoasining yuragini yana bir bor urdirdi, balki futbol tarixidagi eng noyob klubga qo‘shildi – 200 ta o‘yin bilan Cristiano Ronaldo, Lionel Messi va Bader Al-Mutawa safida turadiganlar safiga.
“Cheksiz meros”ning tirik timsoli
40 yosh. Odatda bu yoshda futbolchilar allaqachon murabbiylik kurslarida o‘tiradi yoki teleefirda o‘yin sharhlab o‘tiradi. Modrić esa hanuz o‘yin ritmini belgilab, pressingdan chiqib ketadi, tempni sekinlashtiradi, zarurat bo‘lsa uni keskin oshiradi.
Zlatko Dalić uchrashuvdan keyin bu sahnani qisqa, lekin aniq ta’rifladi. U sardorini 200 ta o‘yin bilan hamon uchrashuvlarga ta’sir o‘tkazayotgan futbolchi sifatida ko‘rib turibdi, jamoa esa bu omad emas, baxt ekani bilan yashaydi. Modrićning kamtarligi haqida gapirar ekan, murabbiy uning katta tantanalarni yoqtirmasligini eslatdi, ammo bugun bu raqamni muxlislar oldida nishonlashdan mamnunligini yashirmadi.
Maydon chetida esa boshqa manzara: qora futbolkalar, ko‘krak qismida bitta yozuv – “Infinite Legacy” va tagida 200 raqami. Jamoadoshlari shunchaki rekordni emas, bir avlodni tarbiyalagan futbolchi merosini nishonlashardi.
Birinchi bo‘lim: Panama devori
Hisobdagi 1:0 bu kecha haqida hamma narsani aytib bera olmaydi. Ayniqsa birinchi bo‘lim haqida.
Thomas Christiansen boshchiligidagi Panama 5-4-1 tizimida sahnaga chiqib, Chorvatiya hujumini bo‘g‘ib qo‘ydi. Qatorlar orasidagi masofa qisqa, pressing aniq, qanotlar yopiq. Chorvatiya to‘pni aylantirdi, lekin tishlay olmadi. Orqa chiziqni yorib o‘tadigan paslar yetishmadi, tezlik yetishmadi, maydonning uchinchi zonasida keskinlik bo‘lmadi.
Panama esa shunchaki mudofaa qilgani yo‘q. Bir lahzada o‘yinning burilishi ham mumkin edi. Jose Luis Rodriguezning zarbasi Dominik Livaković qo‘riqlayotgan darvozaga yo‘l oldi, to‘p chiroyli yoy chizib, bosh bilan berilgan zarbadan keyin darvoza to‘sinigacha yetib bordi va pastga qaytdi. Chorvatiya omadi keldi – to‘p chiziqni to‘liq kesib o‘tmadi.
Bu epizod Panama uchun “agar” bilan boshlanadigan savol bo‘lib qoldi. Turnir yakunida eng ko‘p eslanadigan lahzalardan biri bo‘lishi aniq.
Dalićning tanaffusdagi zarbasi
Tanaffusda Dalić kutmadi. Chorvatiya o‘yinga ko‘proq vazn, jarima maydonida ko‘proq tana, ko‘proq xavf olib kirishi kerak edi. Shunday paytda Ante Budimirga murojaat qilinadi.
Budimir maydonga tushdi va 54-daqiqada murabbiyning qarori oltin qiymatini ko‘rsatdi. Marco Pašalić nozik to‘p nazorati bilan orqa to‘pni tovon bilan tashlab berdi, Josip Stanišić esa bu sovg‘oni boy bermadi – pastdan, keskin uzatma, orqa ustun sari uchib borayotgan to‘p va u yerda tayyor turgan Budimir.
Osasuna tarixidagi eng yaxshi to‘purardan biri bo‘lgan hujumchi bu vaziyatda shoshilmadi. Birgina zarba, sovuqqonlik bilan yo‘naltirilgan to‘p, va nihoyat, hisob ochildi.
Toronto tribunalarida chorvat muxlislari portladi. Qizil-oq shaxmat naqshli bayroqlar hilpiradi, qo‘shiqlar kuchaydi. Bu nafaqat gol, balki turnirga qaytish, umidning yangidan yoqilishi edi.
Pašalić – yo‘qotilgan ikkinchi gol
Bosim oshdi. Panama mudofaasi bir lahzaga titradi. Pašalić tez orada hamma narsani hal qilib qo‘yishi mumkin edi. U birma-bir vaziyatga chiqib bordi, to‘g‘ridan-to‘g‘ri Orlando Mosquera bilan yuzma-yuz qoldi.
Darvozabon g‘alaba qozondi.
Mosquera zarbani qaytardi, to‘p Pašalić oyoqlari ostiga qaytdi, ammo ikkinchi urinishda ham aniqlik yetishmadi – tepaga uchib ketgan zarba. Chorvatiya ikkinchi golni ko‘rmadi, Panama esa nafas olish uchun bir oz bo‘shliq topdi.
Shunga qaramay, tanaffusdagi taktik burilish allaqachon o‘z ishini qilgandi. Chorvatiya maydonni boshqara boshladi, o‘yin ritmi ularning foydasiga o‘zgardi.
Panama – kurash bor, gol yo‘q
Panama uchun bu mag‘lubiyat 2026 safarining yakunini anglatadi. Nol ochko, ikki o‘yin, biroq faqat raqamlar bu jamoani ta’riflab bera olmaydi.
Christiansen o‘yin tugagach, futbolchilarini himoya qildi. Ularning ochko ololmagani emas, maydondagi ruhi haqida gapirdi: ochlik, fidoyilik, ruh. Chorvatiya ikki bor darvozaga aniq zarba berdi, bittasidan gol o‘tkazdi, dedi u. Gapda achchiq haqiqat bor edi.
Panama oxirigacha jang qildi. Yettita burchak zarbasi, Livakovićni bir necha bor ishga solgan xavfli epizodlar, ikkinchi bo‘limdagi shiddatli bosim – hammasi bor edi. Yetishmagan narsa bitta: yakuniy zarba aniqligi. Bu darajada esa xuddi shu sifat taqdirni belgilaydi.
Endi ular Angliyaga qarshi oxirgi uchrashuvga tayyorlanishadi. Turnir taqdirini o‘zgartira olishmaydi, lekin boshqa jamoalarning taqdiriga ta’sir qilishlari mumkin.
Guruh L: hamma narsa oxirgi turga ko‘chdi
Kunning avvalida Angliya va Gana 0:0 hisobida durang o‘ynadi. Bu natija Guruh Lni portlashga tayyor bo‘lgan holatda qoldirdi.
Hozirgi manzara shunday: Gana – 4 ochko, Angliya – 4 ochko, Chorvatiya – 3. Panama – 0 va allaqachon xayrlashgan.
Hisob-kitob oddiy, bosim esa murakkab. Chorvatiya uchun Filadelfiyadagi Gana bilan o‘yin – hammasi yoki hech narsa. G‘alaba ularni so‘nggi 32 talik bosqichga olib chiqadi, boshqa variant yo‘q. Angliya esa Panama ustidan mag‘lubiyatga yo‘l qo‘ymasa bo‘ldi – durang ham yetarli.
Bu sharoitda Chorvatiya uchun bitta ustunlik bor: kayfiyat. Turnirni Angliyadan yegan zarba bilan boshlagan jamoa endi o‘zini yana o‘yinga qaytargan, Modrić atrofida yana bir bor saf tortgan.
Modrić va so‘nggi zarba uchun kurash
Pašalić uchrashuvdan keyin bosim haqida gapirar ekan, jamoa birinchi bo‘limda qilolmagan ishni ikkinchi bo‘limda bajarganini tan oldi. Yengillik hissi qaytdi, dedi u. Endi ular oldinga qarashlari mumkin.
Oldinda esa Gana turibdi. Jismonan kuchli, tezkor, to‘qnashuvni yo‘qtiradigan jamoa. Chorvatiya esa tajriba, to‘p nazorati va Modrićning 200 o‘yin bilan toblangan miya markaziga tayanadi.
Savol endi bitta: bu “cheksiz meros” yana bir marta Chorvatiyani pley-off sari yetaklay oladimi?
