Neymarning Mayamidagi qaytishi: Braziliyaning unutilgan qahramoni
Karib namligi bosib turgan Mayami Gardensda bir ism yetarli edi. Tribunalar junbushga kelishi, sariq to‘lqinlar silkinishi, telefon chiroqlari yonib-o‘chishi uchun.
Neymar.
Braziliya bosh murabbiyi Carlo Ancelotti bir kun avval matbuot anjumanida: “Neymarga qo‘shimcha motivatsiya kerak emas. Bu yerda hamma uni yaxshi ko‘radi”, deganida, aslida unga isbot ham shart emasdi. Uch yilga yaqin vaqt terma jamoa libosisiz o‘tgan, jarohatlar girdobida qolgan, tobora “sobiq yulduz” sifatida tilga olinayotgan futbolchi uchun Mayami kechasi – qayta tug‘ilish lahzasi bo‘ldi.
Uch yil sukutdan keyingi ilk qadam
Oxirgi marta Braziliya formasini kiyganiga deyarli uch yil bo‘ldi. Endi u bu jahon chempionatida endi asosiy yulduz emas, balki sahnaga keyinroq chiqadigan, lekin baribir zalni o‘zgartirib yuboradigan aktyor.
Oldin esa jarohatlar. 2023-yil oktabrida jahon chempionati saralashida olgan oldingi xochsimon boylam va menisk shikastlanishi uni uzoq muddat safdan chiqarib qo‘ydi. Reabilitatsiya, o‘yin amaliyotining yetishmasligi, shubhalar, savollar.
Endi esa 34 yosh. Odatda bu yoshda ko‘pchilik terma jamoadagi rolini kichraytiradi. Mayamida esa aksincha bo‘ldi – quyosh tig‘ida so‘lib borayotgan Shotlandiya fonida uning nomi yana porlab chiqdi.
Miami Stadium osmondan ham ko‘rinishi mumkin bo‘lgan ulkan to‘rtta ekran bilan maqtanadi. O‘sha ekranlarda Neymar ismi yalt etib paydo bo‘lgan zahoti stadion portlab ketgandek bo‘ldi. Go‘yo kosmik stansiyadagi Sergey Kud-Sverchkov ham bu qiyqiriqlarni eshitgandek.
Yangi avlod zarba beradi, eski yulduz kutadi
Uchrashuvning o‘zi esa Braziliya uchun silliq kechdi. Vinicius Jnr birinchi bo‘limdayoq Shotlandiyani ikki marta jazoladi, Matheus Cunha uchinchi golni urib, hisobni yanada og‘irlashtirdi.
Tribunalarda esa o‘ziga xos ikki frontli shovqin: Atlantadagi Haiti gollariga qisqa portlashlar, lekin eng katta hayqiriqlar – Santosda ulg‘aygan, hanuz ko‘pchilik uchun umid timsoli bo‘lib qolayotgan Neymar ekranda paydo bo‘lgan lahzalarda.
Va nihoyat, kutilgan on. U isinish kamzulini yechdi. Chiziq tomon yo‘l oldi. Cunha o‘rniga maydonga tushdi. Ekranlar, kameralar, telefonlar – hammasi bir nuqtaga qadaldi.
Ancelotti keyinroq g‘alabadan keyingi matbuot anjumanida shunday dedi: “Unga o‘ynash imkoniyatini berdik, chunki bunga loyiq edi. U tiklanish jarayonida juda professional bo‘ldi, qattiq mehnat qildi. Bu jahon chempionatida u o‘z sifati bilan jamoaga yordam bera oladi, bugun maydonda bo‘lgan qisqa daqiqalarda ham yomon o‘ynamadi. Neymarga Braziliya ranglarini kiyish uchun alohida motivatsiya kerak emas. Bu yerda hamma uni yaxshi ko‘radi. U hanuz o‘sha-o‘sha, 34 yoshida ham bolaligidayoq bo‘lgan ehtiros bilan o‘ynaydi.”
20 daqiqa, 24 tegish, bitta signal
Hisob allaqachon aniq bo‘lib bo‘lgandi. Lekin Neymar uchun bu raqamlar emas, hislar kechasi edi. U 76-daqiqada maydonga tushdi, bor-yo‘g‘i 20 daqiqa o‘ynadi, lekin 24 marta to‘pga tegishga ulgurdi – almashtirgan Cunha esa butun o‘yin davomida undan atigi 14 ta ko‘p tegish qayd etgandi. Bir marta darvoza tomon zarba ham berdi.
Aslida bu zarba ham, statistika ham muhim emasdi. Muhimi – uning har bir harakati, har bir fintida: “Men hali shu yerdaman”, degan ishora bor edi.
Uchrashuv tugagach, stadion ekranlari yana uni topdi. Neymar maydondan chiqarkan, muxlislarga yaqinlashdi, tribuna oldida turgan kichik qizini quchoqlab, bag‘riga bosdi. Bu manzara “qaytgan qahramon” uchun yozilgan ssenariyga o‘xshardi.
Braziliya uchun chanqoqlik, Neymar uchun imkon
Besh karra jahon chempioni mamlakat 2002-yildan beri eng katta sovrinni ko‘tarmagan. So‘nggi yirik g‘alaba – 2019-yilda olingan to‘qqizinchi Copa America. Bu orada esa umidlar, umidsizliklar, uydagi musobaqalarda mag‘lubiyatlar, qo‘ldan chiqargan imkoniyatlar.
Ancelotti qo‘l ostida ham Braziliya hamisha ham ishonchli ko‘rinmadi. Argentina, Ekvador, Boliviya, Yaponiya, Tunis, Fransiya, yaqinda esa Marokashga qarshi g‘alaba ko‘rishmadi.
Mayamidagi Shotlandiyaga qarshi bahsda esa boshqa yuz namoyon bo‘ldi: o‘zini o‘zi yiqitib yurgan raqib fonida ba’zan eski “jogo bonito” ruhi ko‘rindi, unga esa pishiq, sovuqqon shafqatsizlik qo‘shildi.
Stadiondan chiqayotgan muxlislar ikki sabab bilan xursand edi: Braziliya “Group C”da birinchi o‘rinni oldi. Va eng asosiysi – uzoq vaqt “unutib qo‘yilgan” odam yana sahnaga chiqdi.
“Agar jahon chempion bo‘lsa…”
Chiqish yo‘lagida muxlislarning biri BBC Sport’ga shunday deya ketdi: “Pele – tarixdagi eng yaxshi futbolchi. Uning o‘rnini hech kim bosa olmaydi. U Braziliya bilan uchta jahon chempionligini qo‘lga kiritgan. Neymar esa eng zo‘rlar qatorida bo‘ladi. Agar jahon chempionligini yutsa, Ronaldo yoki Ronaldinho darajasiga chiqishi mumkin.
Men 2016-yilda Maracana stadionida edim, u Olimpiadada hal qiluvchi golni urgandi. Braziliya hech qachon bu turnirda oltin olmagan edi. Lekin bizga kerak bo‘lgan haqiqiy sovrin – jahon chempionligi. Biz oltinchi yulduz uchun ketyapmiz.
U maydonni ochib beradi, o‘sha ‘jogo bonito’ni qaytarishi mumkin. Kim bo‘lganini, kim bo‘lib kelganini hurmat qilishlari kerak, aks holda u jazolaydi – bunga ishonch komil.”
Mayami kechasi Neymar uchun faqatgina 20 daqiqalik qaytish emasdi. Bu – Braziliya uchun ham savol edi: yangi avlod sahnaga chiqqan bir paytda, eski yulduz yana bir bor eng katta orzuni ro‘yobga chiqarishga ulguradimi?
