Nicolás Otamendi: Albiseleste bilan xayrlashuv
Argentina mudofaasi uchun o‘n yildan ortiq vaqt davomida tayanch bo‘lib kelgan Nicolás Otamendi nihoyat sanani qo‘ydi. U o‘zining milliy terma jamoadan ketishini 2026 yilgi Jahon chempionatidan keyin rasman e’lon qildi. E’lon hamisha bo‘lgani kabi jangovar maydon emas, balki uning Instagram sahifasida paydo bo‘ldi, ammo og‘irligi bo‘yicha finaldagi har qanday duelga teng edi.
“Bugun men hayotimdagi eng qiyin so‘zlarni yozayapman,” — deb boshladi u xabarini.
Bu oddiy xayrlashuv matni emas edi. Bu — bolalik orzusi tugab, afsona bosqichiga o‘tayotgan futbolchining ichki his-tuyg‘ulari edi.
U Argentina libosini kiyishni “bolalikdagi orzu” va futbolidagi “eng katta imtiyoz” deb atadi. Shundan keyin esa bir jumla bilan yillar davomida ko‘rsatgan xarakterini jamladi: “Men bu libosni butun qalbim bilan, g‘urur bilan va millionlab argentinaliklar uchun nimani anglatishini bilgan holda mas’uliyat bilan himoya qildim.”
Og‘riqli final va tinch vijdon
2026 yilgi Jahon chempionati finalidagi mag‘lubiyat Otamendi uchun oson hazm bo‘ladigan zarba emasdi. U buni yashirmadi, pushaymonligini ochiq yozdi. Ammo u maydonni tark etar ekan, bir narsani aniq aytdi: hammasini berib ketayotgani uchun vijdoni xotirjam.
Bu gaplar ortida 38 yoshli markaziy himoyachining oxirgi yillari, zaxiradan tushsa ham, kiyinish xonasida rahbarlik qilgan pallalari, yoshlar uchun tayanch bo‘lgan mavsumlari yotibdi. Qatarda asosiy tarkib ustunlaridan biri bo‘lgan Otamendi, to‘rt yil o‘tib, Lisandro Martínez va Cristian “Cuti” Romero soyasida ko‘proq tajribali zaxira, ruhiy ustun vazifasini bajardi.
“Rahmat, Argentina”
Otamendi o‘z postida muxlislar va oilasiga alohida minnatdorchilik bildirdi. Yillar davomida ko‘tarilgan kuboklar, boy berilgan final va tanqidlar orasida uni hech qachon tark etmaganlar aynan shu odamlar edi.
U navbatdagi avlod futbolchilariga murojaat qilib, bitta oddiy, ammo Argentina futboli uchun juda tanish bo‘lgan vasiyatni qoldirdi: “Hech qachon ishonishni to‘xtatmang.”
Xabarining yakunida esa u o‘zining futbol yo‘lini bitta jumla bilan muhrladi: “Rahmat, Argentina. Menga jahon chempioni bo‘lish va dunyodagi eng chiroyli libosni kiyish orzumni ro‘yobga chiqarishga imkon berganing uchun rahmat.”
Kiyinish xonasidagi sardor
Otamendi postiga bo‘lgan munosabat darhol ko‘rinib qoldi. Sobiq jamoadoshlari, muxlislar va butun avlod unga javob qaytardi.
Alexis Mac Allister uni “kurash, matonat va libosga bo‘lgan muhabbat timsoli” deb ta’rifladi. Germán Pezzella esa uni “barchamiz uchun yo‘lko‘rsatuvchi” deb atadi. Paulo Dybala, Marcos Senesi, Mariano Andújar va Gianluca Prestianni ham minnatdorlik so‘zlarini qoldirishdi.
Eng hissiyotli javoblardan biri Rodrigo De Paul’dan keldi. U Instagram hikoyasida shunday yozdi: terma jamoaga ilk bor kelgan kundan boshlab Otamendi unga xonasining eshigini ochgani, o‘sha kundan beri ular bir xil marosimlarni saqlab kelgani haqida gapirdi. De Paul uni “izidan ergashishga arzigulik namuna” va “bu chiroyli hikoyaning yetakchilaridan biri” sifatida tilga oldi. “Rahmat hammasi uchun, seni sog‘inaman,” — deb yakunladi u.
Bu so‘zlar Otamendining maydondagi o‘yinidan ko‘ra, kiyinish xonasidagi og‘irligini ham ko‘rsatib turibdi.
Velezdan dunyo cho‘qqisigacha
Otamendining Albiseleste safarini faqat statistik raqamlar bilan o‘lchab bo‘lmaydi. U 2008 yilda Vélez Sarsfield tarkibida Argentina oliy ligasida paydo bo‘lib, tez orada Yevropaga yo‘l oldi. Turli klublarda o‘ynadi, lekin xarakteri o‘zgarmadi: qo‘rqmas, qattiqqo‘l, ba’zan qo‘pol, lekin hech qachon yon bosmaydigan himoyachi.
Bo‘yi 1,83 metr — xalqaro standart bo‘yicha markaziy himoyachi uchun unchalik ham baland emas. Lekin havodagi kurashlarda u raqiblarini birin-ketin yengib, bu kamchilikni xarakteri bilan yopib keldi. Qatar 2022da Avstraliyaga qarshi 1/8 final uchrashuvida 1,98 metrli Harry Souttar ustidan “uchib chiqib”, havodagi duelni yutgani aks etgan surat uning butun karerasining ramziga aylandi. Kichikroq bo‘y, lekin katta yurak.
Shu rux, shu tajovuzkorlik va raqibni qo‘rqitadigan qat’iyat uni Argentina tarixidagi eng yirik himoyachilar qatoriga olib kirdi.
Meros: Passarella, Ruggeri, Ayala yonida
Otamendi Albiselesteni tark etar ekan, u faqat bo‘sh raqam qoldirmaydi. U meros qoldiradi. Bu meros — qat’iyat, jangovar ruh va raqobatbardoshlik.
Uning nomi endi Daniel Passarella, Oscar Ruggeri va Roberto Ayala bilan bir qatorda tilga olinadi. Bu ro‘yxatga kirish oson emas. Buning uchun yillar davomida milliy libosni himoya qilish, eng og‘ir pallalarda ham ortga chekinmaslik, tanqidlar ostida ham yelkani tik tutish kerak.
Endi esa navbat Lisandro Martínez, Cristian Romero va keyingi yosh markaziy himoyachilarga o‘tadi. Ular endi Otamendi qoldirgan yo‘l bo‘ylab yurishadi. Savol bitta: ular ham xuddi u kabi Argentina libosini “butun yuragi bilan” himoya qila oladimi?
