Olise: Rekord va va’dalar – Frantsiyaning og‘riqli mundial yakuniga insoniy nigoh
Frantsiya terma jamoasining 24 yoshli yulduzi Michael Olise Jahon chempionati tugashi bilan birga trofeysiz qolganini qabul qildi, lekin mag‘lubiyat fonida ham o‘z nomini tarixga yozib qo‘ydi. U shaxsiy Instagram sahifasida yuragini ochdi: bu post natija emas, ichki holatning aks-sadosi edi.
Olise uchun bu mundial faqat yo‘qotilgan kubok haqida emasdi. U Frantsiya terma jamoasi tarixida Jahon chempionatlari bo‘yicha eng ko‘p golli uzatma bergan futbolchiga aylandi. Yig‘ilgan statistika – rekord, ammo uning ohangi raqamlar emas, armon va minnatdorlik bilan to‘la edi.
U yozgan satrlarda birinchi navbatda alam seziladi. Turnir boshida chizilgan surat – kubok bilan qaytish, chempionlik paradlari, Frantsiya ko‘chalarida bayram. Yakunda esa boshqa manzara: og‘ir sukut, yarimta orzular, ammo boshini baland tutgan jamoa. Olise aynan shu hissiyotlarni tan oldi – bu yakun ular tasavvur qilgan ssenariy emas edi.
Shu bilan birga, u terma jamoa libosini kiyishning o‘zi hamon orzu ekanini alohida urg‘uladi. Frantsiya formasini Jahon chempionatida taqish – uning bolalikdan kelayotgan orzusi, va u bu orzu amalga oshganidan faxrlanadi. Trofey yo‘qligi bu hisni o‘chirib qo‘ymadi. Aksincha, ichki ishtiyoqni yanada kuchaytirgandek.
Rekord haqida gapirarkan, Olise o‘zini markazga qo‘ymadi. U golli uzatmalar soni bilan tarixga kirganini tan oladi, lekin shu zahoti bir narsani ochiq aytadi: u bu postni rekordni nishonlash uchun emas, balki chempionlikni qo‘lga kirita olmagani uchun yozmoqda. Uning uchun haqiqiy baxt – kubokni jamoadoshlari, murabbiylar shtabi va millionlab muxlislar bilan birga ko‘tarish bo‘lardi.
Olise matnining eng sezilarli nuqtalaridan biri – Didier Deschampsga bo‘lgan hurmati. U sobiq bosh murabbiyga ilk bor tarkibga chaqirgani, og‘ir pallalarda ham unga ishonganini eslatib, ochiq minnatdorlik bildirdi. Bu shunchaki rasmiy “rahmat” emasdi; bu so‘zlar ortida murabbiy unga bergan ishonch, maydondagi erkinlik va katta sahnaga olib chiqqan yo‘l turibdi.
Deschampsga aytilgan tilaklar ham bejiz emas: Olise murabbiy qaysi yo‘lni tanlamasin, unga eng ezgu istaklarini yo‘lladi. Bu bilan u Frantsiya futbolidagi avlodlar uzviyligini, bu jamoa bir inson yoki bir avlod bilan cheklanmasligini, lekin ayni paytda shaxsiy minnatdorlik hech qachon unutilmasligini ko‘rsatdi.
Eng muhim nuqta – kelajak haqidagi va’da. Olise bu mag‘lubiyatni yakuniy hukm emas, yo‘lning og‘riqli, ammo zarur bo‘lagi sifatida ko‘radi. U Frantsiya terma jamoasi nomidan gapirar ekan, maqsad o‘zgarmasligini aytadi: yana va yana quvonch ulashish, yangi xotiralar yaratish, muxlislar bilan birga unutib bo‘lmas lahzalar qurish.
Jahon chempionati Frantsiya uchun og‘ir yakun topdi. Ammo Olise yozgan satrlar shuni ko‘rsatadiki, bu jamoa ruhiy jihatdan yiqilmadi. Ular hozircha kuboksiz, lekin va’dalar bilan. Savol esa endi bitta: bu alam keyingi safar Les Bleus’ni cho‘qqiga eltadigan kuchga aylana oladimi?
