Pep Guardiola: G‘alabaga Qaram Murabbiy Nihoyat To‘xtadi
55 yosh. O‘n yil davomida Etihad Stadiumni laboratoriyaga aylantirgan, Angliya futbolining butun ritmini o‘zgartirgan murabbiy. Endi esa Pep Guardiola o‘zi ham tan olmoqda: qaytib kelishga kuch topa olmasligi mumkin.
Yangi “A Beautiful Obsession” hujjatli filmida u Manchester davrining ruhiy narxi haqida ochiq gapiradi. Uning so‘zlari yengil eshitilmaydi, ayniqsa doimo nazorat ostida, doimo g‘alaba talab qilinadigan inson og‘zidan chiqqani uchun.
“Men o‘zim ham bilmayman, nima qilmoqchiman, – deydi u. – Hozirgi hissiyotim shuki: qaytish qiyin bo‘ladi. Shaxsiy hayotimda bo‘lgan ko‘p narsalarni yangilashim kerak.”
Bu oddiy charchoq emas. Bu ustma-ust yillar davom etgan yuksak bosimning chekiga o‘xshaydi.
Guardiola davom etadi: u o‘zini boshqa narsalarda qayta topmoqchi, biroz “o‘chib turish”ni istaydi. Uning aytishicha, bu hozirgi asosiy maqsadlaridan biri.
Cheksiz g‘alabalar va charchagan ruh
Manchester Citydagi so‘nggi o‘n yil – kuboklar, rekordlar, statistikani buzadigan mavsumlar. Lekin bu davrning orqa fonida boshqa manzara bo‘lgan: jismoniy va ruhiy zo‘riqishning yig‘ilib borishi.
Premyer-ligani yillar davomida hukmronlik ostida ushlab turish – bu nafaqat taktik dahoning, balki o‘zini muntazam chekkaga olib borishning mahsuli. Har hafta yangi final. Har xato – sarlavha. Har durang – inqiroz savoli.
Shunday fon ostida “qochish yo‘li” izlash tabiiy ko‘rinadi. Lekin yuqori darajadagi murabbiylikdagi adrenalinni birdaniga kesib tashlash… bu ham oson emas. Guardiola o‘zi ham buni tan oladi: g‘alaba hissi giyohvandlikka o‘xshaydi.
“Bu – jamoam chiroyli o‘ynayotganini ko‘rishdan keladigan quvonch va zavq, – deydi u. – Har kuni uyg‘ongan paytimdagi shiorim va maqsadim shu. Bu juda qaramlikka olib boradi: yoshi katta murabbiylar nafaqaga chiqadi, keyin yana qaytishni istashadi, yana va yana. Bunsiz yashay olishmaydi.”
Bu gaplar – o‘zini ham tanqid qilayotgan odamning so‘zlari. G‘alabaga butunlay berilgan, lekin shu g‘alabalarning o‘zi ham uni ichidan yeb borayotganini his qilayotgan murabbiy.
Txiki Begiristainning ogohlantirishi
Guardiola bilan yillar davomida yonma-yon ishlagan Txiki Begiristain ham do‘stini to‘xtashga undaganlardan. Manchester City sport direktori sifatida u ham shu bosim maydonida yashadi, ammo 2025 yil yozida lavozimini tark etgach, tashqaridan qarash imkoniga ega bo‘ldi.
Uning fikricha, Pepga faqat bir narsa kerak: futboldan butunlay uzilish.
Begiristain do‘stiga shuni tushuntirmoqchi bo‘lgan: 3:0 hisobida yutqazish – dunyoning oxiri emas, hayot davom etadi, do‘stlar bilan yashash mumkin bo‘lgan ajoyib lahzalar bor. Lekin atrofingda faqat futbol odamlari bo‘lsa, suhbat faqat futbol haqida bo‘lsa, sen yana o‘sha eski attraksion – yuqori bosimli “rollercoaster”ga qaytib tushasan.
Uning ogohlantirishi aniq: Guardiola vaqt olishi kerak. Faqat dam olish emas, balki haqiqatan ham “tashqariga chiqish”. Futbol doirasidan chiqib ketish, aks holda u yana o‘sha aylanishga qaytadi.
Italiyaning yirik taklifi – va qat’iy “yo‘q”
Eng qizig‘i, Pepning tanaffusi rasman e’lon qilinishidan avval ham u futbol olamining markazida edi. Italiyaning Futbol Federatsiyasi – FIGC – uni terma jamoa bosh murabbiyligiga olib kelish uchun jiddiy urinish qildi.
O‘sha paytda texnik direktor bo‘lgan Paolo Maldini uchrashuv tafsilotlarini ochiqlagan: uchrashuv Barcelonada bo‘lib o‘tgan, Guardiola Italiya terma jamoasi uchun taktika variantlarini qog‘ozga chiza boshlagan. U taklifdan chinakam maftun bo‘lgan, tasavvurini ishga solgan.
Biroq yakunda u baribir o‘z qarorida qat’iy qoldi. Azzurrining nufuzli lavozimini rad etdi. Zudlikdagi xalqaro shon-shuhratdan ko‘ra, ruhiy salomatligini va dam olishni ustun qo‘ydi.
Bu – futbol olamida kam uchraydigan qaror. Ko‘pchilik bunday imkoniyatni qo‘yib yubormasdi. Guardiola esa o‘z chegarasini tan oldi.
Futbol Pep’siz: yangi sahna boshlanadimi?
Savol endi bitta: bu tanaffus – buyuk murabbiylik karerasining yakunimi yoki shunchaki nafas rostlashmi?
Barcelona, Bayern Munich, Manchester City – Pep Guardiola bu uch klub bilan nafaqat sovrinlar yutdi, balki ularning o‘yin falsafasini qayta yozdi. Uning jamoalari faqat g‘alaba qozonmadi, ular qanday g‘alaba qozonish kerakligini ham ko‘rsatdi.
Endi esa chiziq boshqa tomonga tortilgan. Futbol olami ilk bor ko‘p yillar ichida Pepning chizmalari, uning maydon chetidagi hayqiriqlarisiz mavsumlarga kirib bormoqda.
U qaytadimi? Ehtimol, bir kuni yana yangi g‘oya, yangi loyiha, yangi chaqiriq uni o‘yin maydoniga qaytarar. Yoki u chindan ham Begiristain aytgan hayotni – 3:0 hisobidagi mag‘lubiyatdan keyin ham davom etadigan, kuboklar bilan o‘lchanmaydigan hayotni – tanlab qoladimi?
Hozircha bitta narsa aniq: eng katta g‘alabalar ham, eng buyuk murabbiylar ham bir payt kelib to‘xtash tugmasini bosishga majbur bo‘ladi. Savol shunda – bu pauza futbolni o‘zgartirgan murabbiyni yanada kuchliroq qaytaradimi yoki uning hikoyasi allaqachon mukammal yakuniga yetdimi?
