Pepdan keyingi City va Arsenal: Chempionlik uchun kurash
Pepdan keyingi City, taxtni himoya qiladigan Arsenal va jimjit kuch to‘playotgan Chelsea
Yangi Premyer-liga mavsumi boshlanmasidan oldin savollar ko‘p, javoblar esa hali yo‘q. Eng kattasi esa shu: Pep Guardiola ketganidan keyin Manchester City qanaqa jamoaga aylanadi?
Pepdan bo‘shagan kursi va Maresca oldidagi sinov
O‘n yillik kuboklarga to‘la davr yakunida Pep Guardiola Etihadni tark etdi. Uning o‘rniga kelgan Enzo Maresca esa deyarli imkonsiz vazifaga qo‘l urmoqda: tarixiy sulolani davom ettirish.
Klub allaqachon kuchli zarba berdi – Nottingham Forestdan Elliot Anderson uchun ingliz futbolchisi bo‘yicha transfer rekordi qisqa muddatga yangilandi: 116 million funt. Shu bilan birga, eng nozik nuqta – o‘rtadagi yurak. Rodri Barcelona bilan bog‘lanmoqda, City esa uni yo‘qotishi ehtimoli juda yuqori. O‘rnini to‘ldirish uchun 18 yoshli marokashlik Ayyoub Bouaddi bilan Lille bilan 85,6 million funt atrofida muzokaralar ketmoqda. Klubning ko‘z o‘ngida yana bir yirik maqsad bor – Chelsea yarim himoyachisi Enzo Fernandez.
Bularning bari fonida Cardiffda bo‘lib o‘tgan Community Shieldda Arsenalga 0:3 hisobidagi og‘ir mag‘lubiyat. Signal kuchli bo‘ldi.
Manchester City va Angliya sobiq darvozaboni, hozirda BBC Sport sharhlovchisi bo‘lgan Joe Hartning fikricha, Maresca ustidagi haqiqiy bosim klub ichidan emas, tashqaridan keladi.
U shunday deydi: klub bu mavsumni “har qanday narxda kubok” rejimida qarshi olayotgani yo‘q. City o‘z tarkibiga ishonadi, hali ham barcha frontlarda kurashishi mumkinligini biladi. Lekin tashkilot sifatida ichki bosim darajasi avvalgi yillardagidek bo‘lmaydi, degan fikrda Hart. Tashqarida esa vaziyat boshqa: City birinchi marta chayqalsa, yangi murabbiy ustiga darhol “tiz cho‘ktirish”ga tayyor bo‘lganlar yetarli.
Hartningcha, Etihaddagi rahbariyat sodda emas, bu o‘tish davri og‘ir bo‘lishini yaxshi tushunadi. Shuning uchun ham klub ichida Marescadan mo‘’jiza talab qilinmaydi, ammo raqobatbardosh bo‘lish majburiyati o‘z kuchida qoladi.
Arsenal – endi ov emas, o‘lja
City 2020-21dan 2023-24gacha ketma-ket to‘rt marta chempion bo‘ldi. So‘nggi ikki mavsumda esa Arsenal ulardan o‘tib ketdi. Endi esa Mikel Arteta jamoasi Pep yillaridagi City boshidan kechirgan eng og‘ir sinovni tatib ko‘radi: cho‘qqida qolib ketish.
Joe Hart o‘zining 2011-12 va 2013-14 yillardagi ikki chempionligini eslab, o‘sha davrni “suv ustida yurgandek” his qilganini aytadi. O‘shanda o‘zini “o‘sha yigit” deb o‘ylagan, ammo futbol juda tezda boshqacha haqiqatni ko‘rsatgan. Biror narsa buzila boshlasa, chempion sifatida hammasi birdaniga qulab tushayotgandek tuyuladi. Chunki endi har bir xato “chempion darajasidagi” mikroskop ostida turadi.
Arsenalni ham aynan shu “chempion nazari” kutmoqda. Har bir durang, har bir kichik pas xatosi, har bir rotatsiya qarori – hammasi savol ostida bo‘ladi. Arteta esa hozirgacha o‘zini jasur murabbiy sifatida ko‘rsatdi, katta va og‘riqli qarorlar qabul qila oladi. Endi esa uning jamoasi birinchi haqiqiy “og‘riq”ni – taxtni himoya qilish bosimini qanday yengishini ko‘ramiz.
Hartning gaplarida bir achchiq haqiqat bor: tepaga chiqish – osonroq. Eng qiyin ish – u yerda qolish.
Chelsea – Yevropasiz mavsum, lekin yashirin ustunlik
Londondagi boshqa qismda esa butunlay boshqa manzara. Chelsea o‘tgan mavsumni kulfatli yakunladi: 10-o‘rin, Stamford Bridgeda Yevropa musobaqalarisiz mavsum – bu asrda atigi uchinchi marta. Maresca qisqa muddat boshchargan klubda endi yangi davrni Liam Rosenior ham boshlab ulgurmay, kursi bo‘shab bo‘ldi, uning o‘rni Xabi Alonso uchun ochiq.
Tarix bu holatni bir marta allaqachon ko‘rsatgan: 2016-17 yilda Antonio Conte boshchiligidagi Chelsea Yevropasiz qolganida, butun hafta davomida faqat liga uchun tayyorlandi va natijada chempionlikka “yugurib kirib” bordi.
Joe Hart o‘sha davrni eslab, Gary Cahillning Conte haqidagi so‘zlarini tilga oladi: murabbiy ularni shu darajada intizomli, shu darajada taktik jihatdan tayyorlaganki, go‘yoki NFLdagi kabi maxsus “playbook”lar bilan ishlashgan. Haftada bir o‘yin – ko‘proq mashg‘ulot, ko‘proq taktik sinov, ko‘proq maydonda vaqt.
Endi shunday imkoniyat Xabi Alonsoga nasib etmoqda. U o‘z falsafasiga ega, to‘pni boshqarishga asoslangan aniq uslubi bor. Yevropa yo‘qligi unga murabbiy sifatida eng qimmatli narsani beradi – vaqt. Mashg‘ulotdagi daqiqalar, murakkab sxemalarni singdirish, yosh tarkibni o‘z ritmiga moslashtirish.
Hartning fikricha, Chelsea uchun “shift” yuqori – ular yuqori olti, hattoki chempionlik poygasiga aralashish darajasiga chiqishi mumkin. Buning uchun barcha shartlar bor, savol faqat bitta: Alonso bu imtiyozli mavsumni qanchalik samarali ishlata oladi?
Bir tomonda Pepdan keyingi City, o‘zini chempion sifatida qayta isbotlashi kerak bo‘lgan Arsenal, ikkinchi tomonda esa Yevropasiz, lekin bo‘sh haftalik taqvim bilan qurollangan Chelsea. Mavsum start chizig‘ida turgan paytda, savol shunday: qaysi biri bu noaniqlikni o‘z foydasiga aylantira oladi?
