Pirlo va Italiya: Fonbet shartnomasi ortidagi muammolar
Andrea Pirlo Italiya terma jamoasi bosh murabbiyi lavozimi sari ochilib turgan eshikning birdaniga yopilganini o‘zi e’lon qildi. Sabab futbolga emas, siyosat va axloqiy bahslarga borib taqaldi.
Uning Rossiyaga oid tikish kompaniyasi Fonbet bilan hamkorlik shartnomasi – hammasining markazida aynan shu masala turibdi.
Instagramdagi qisqa, ammo og‘ir bayonot
Pirlo dushanba kuni Instagram’dagi yozuvida kechasi bo‘lib o‘tgan burilishni oshkor qildi: u endi Italiya terma jamoasi bosh murabbiyligiga nomzod emas.
U avvalroq Fonbet bilan kelishuvini Birlashgan Arab Amirliklaridagi faoliyati bilan bog‘lab, bu hamkorlik “faqat tijoriy va sport maqsadlarida” ekanini ta’kidlagan edi. Uning fikricha, bu reklama kelishuviga siyosiy ma’no yuklash – u hech qachon aytmagan va o‘ziga xos deb bilmaydigan qarashlarni unga yopishtirish bilan barobar.
Ammo Rimdagi kayfiyat boshqa edi.
Siyosatchilar bosimi va “axloqiy inqilob” talabi
Italiyadagi bir qator siyosatchilar Pirlo Fonbet elchisi bo‘lib turgan bir paytda milliy terma jamoani boshqarishi mumkinligidan jiddiy xavotir bildirdi. Ularning nuqtai nazarida, Rossiya bilan bog‘liq tijoriy hamkorlik, Ukraina urushi fonida, Italiya pozitsiyasiga zid ramziy ma’no kasb etadi.
Yevropa Parlamenti vitse-prezidenti Pina Picierno ayniqsa keskin ohangda chiqdi. U Italiya futboli ketma-ket mag‘lubiyatlar va yana bir yo‘qotilgan Jahon chempionati yo‘llanmasidan so‘ng “madaniy, axloqiy va boshqaruviy inqilobga” muhtojligini aytdi va shunday xulosa qildi: Andrea Pirlo nomzodi bu yo‘nalishning teskarisi.
Senat rahbari Ignazio La Russa ham shubhasini yashirmadi. U Pirlo futbolchi sifatida afsona bo‘lganini tan olarkan, murabbiy sifatidagi tayinlovni “zulmatga sakrash” deb atadi. Siyosiy fon allaqachon chizib bo‘lingan edi.
Azione partiyasi yetakchisi Carlo Calenda esa yanada keskinroq chiziq chizdi: 2022 yildan keyin Rossiyani targ‘ib qilgan yoki qilayotgan hech kim milliy darajadagi lavozimni egallamasligi kerak, degan qat’iy fikr bildirdi.
Maldini yordami ham yetmadi
Bularning bari shunday bir paytda yuz berdi-ki, yangi texnik direktor Paolo Maldini Pirlo nomzodini qo‘llab-quvvatlab turgan edi. Maldini futbol falsafasi, avlodlar uzviyligi va o‘yin uslubi nuqtai nazaridan Pirlo bilan uyg‘un tandem ko‘rgan edi.
Lekin siyosiy bosim sportiy loyihadan ustun keldi. Fonbet atrofidagi bahslar parlament darajasiga ko‘tarilgan sari, Pirlo atrofidagi muhit ham murakkablashdi. Oxir-oqibat, murabbiylik kursisi bo‘sh qolsa-da, nomzod sifatida Pirlo sahnadan chetga surildi.
FIGCning yo‘qolgan rejasi
Italiya futbol federatsiyasi FIGC aslida bu lavozimga Pirlo bilan boshlamagan edi. Ular avval Gennaro Gattuso o‘rniga supernomlar – Pep Guardiola va Carlo Ancelotti – ni ishontirishga urindi. Har ikkisi bilan bog‘liq umidlar puchga chiqqach, e’tibor Dubaydagi ishini tark etishga tayyor turgan Pirloga qaratildi.
Pirlo esa Dubai United bosh murabbiyligidan voz kechishga hozir bo‘lgan, yangi milliy sahna uchun tayyorgarlik ko‘rgan edi. Lekin Fonbet bilan bitim, Italiya siyosiy maydonida Rossiya mavzusiga nisbatan keskin kayfiyat bilan to‘qnash kelib, uning yo‘lini to‘sdi.
Natijada, FIGC yana boshlang‘ich nuqtaga qaytgandek bo‘ldi: murabbiy qidiruvi qaytadan ochildi, lekin endi yanada keskin bosim ostida.
Eski tanishlar qaytmoqda
Endi esa sahnaga tanish ism-shariflar qayta chiqmoqda. Terma jamoani avval boshqargan Roberto Mancini va Antonio Conte yana muhokama markazida.
Ularning har biri Italiya futboli tarixida o‘z izini qoldirgan, o‘z uslubi, o‘z talabi, o‘z xarakteriga ega. Ammo bugungi Italiya uchun savol boshqacha: terma jamoa yana bir “katta ism” ortidan quvadimi yoki nihoyat o‘zi da’vo qilayotgan “madaniy va axloqiy burilish”ni amalda boshlaydimi?
Pirlo uchun bu bob shunday yakunlandi. Italiya uchun esa eng qiyin tanlov hali oldinda turibdi.
