Portugaliya orzusining to‘xtashiga nima sabab bo‘ldi?
Portugaliya bu Jahon chempionatiga favorit sifatida keldi. Sarlavhalar, prognozlar, tarkibdagi yulduzlar – hammasi Roberto Martinez jamoasini katta sahnaga tayyor ko‘rsatardi. Ammo turnirning sovuq haqiqatini bitta zarba hal qildi.
Round of 16 bahsida Ispaniyaga qarshi o‘yin so‘nggi daqiqalargacha tarang kechdi. Hisob ochilmadi, nervlar cho‘zildi, har bir pressing, har bir to‘p uchun kurashda narx – chorak final yo‘llanmasi edi. Ammo qo‘shimcha daqiqalarda sahnaga Arsenal yarim himoyachisi Mikel Merino chiqdi. Uning to‘xtab qolgan vaqtdagi zarbasi Portugaliya uchun emas, Ispaniya uchun bayramni boshlab berdi.
1:0. Qisqa, ammo Portugaliya uchun juda og‘ir raqamlar.
Bu gol nafaqat o‘yin taqdirini, balki butun kampaniya yo‘nalishini o‘zgartirdi. Martinez boshchiligidagi jamoa kutilganidan ancha erta turnirni tark etdi. Keyin esa kutilgan savolga aniq javob keldi: bosh murabbiy turnirdan so‘ng o‘z lavozimini tark etdi. Bu mag‘lubiyat Portugaliya futboli uchun chiziq tortib bergan nuqta bo‘lib qoldi.
“Bu guruh meni aldagani yo‘q, kutganimni oshirdi”
Shu fon, shu shovqin ichida uzoq vaqt sukut saqlagan Bruno Fernandes nihoyat so‘zga chiqdi. U X ijtimoiy tarmog‘ida yozgan xabari bilan nafaqat natijadan qolgan achchiq ta’mini, balki bu jamoaga bo‘lgan hurmatini ham ochib berdi.
U o‘zini yashirmadi, tuyg‘ularini bezamadi. Uchta so‘z bilan boshladi: “G‘amgin, tushkun va hafsalasi pir bo‘lgan.” Aynan shunday kayfiyat Portugaliya lagerida hukmron edi. Fernandes bu tarkibdan nimani kutganini ham ochiq aytdi: bu futbolchilar guruhi nafaqat sifatlari bilan, balki yillar davomida qurilgan jamoaviy ruh bilan uning umidlarini yanada balandroqqa ko‘targanini ta’kidladi.
U murabbiylar shtabidan tortib, kundalik ishni yelkaga olgan butun xodimlargacha barchaga alohida rahmat aytdi. Har kuni, har mashg‘ulot, har uchrashuv oldi va keyin – ularning mehnati, deya yozdi Fernandes, bu safarga hamroh bo‘lgan asosiy kuchlardan biri bo‘lgan.
So‘ng navbat muxlislarga keldi. Fernandes portugaliyaliklarga – stadionlarda, uyda, ko‘chalarda, ekran qarshisida qo‘llab-quvvatlaganlarning barchasiga “ulkan rahmat” yo‘lladi. Ishonch, ishtiyoq, bayroqlar, madhiyalar – natija kutilganidek bo‘lmagan bo‘lsa-da, bu safar ham ularni maydondagi futbolchilar bilan bog‘lab turdi.
Erta yakunlangan kampaniya va ochiq qolgan savollar
Portugaliya uchun bu turnir natijasi shubhasiz muvaffaqiyatsizlik sifatida esda qoladi. Kuchli tarkib, yuqori ambitsiyalar, ichki raqobat – bularning barchasi chorak finaldan oldin to‘xtab qoldi. Endi esa yangi davr eshigida turgan terma jamoa murabbiy masalasida ham, maydondagi falsafa borasida ham qayta yo‘l tanlashi kerak bo‘ladi.
Fernandesning posti esa bitta narsani aniq ko‘rsatdi: kiyinish xonasida bu mag‘lubiyat faqat bir o‘yinning natijasi sifatida emas, balki yillar davomida qurilgan orzu va rejalarning keskin uzilishi sifatida qabul qilingan.
Savol endi shunda: bu og‘riqli to‘xtash keyingi avlod Portugaliya uchun yangi sakrash maydonchasiga aylanadimi yoki yana bir yo‘qotilgan imkoniyat sifatida tarix sahifalariga ko‘miladimi?
