
- muallif:
- Jasur Ahmedov
Rahulning Testdagi yangi davri: katta aka sifatida
Savol ham, javob ham oddiydek tuyuldi. Lekin matbuot anjumanida aytilgan deyarli har bir gap singari, u ham Rahulning hozirgi Test kayfiyatini ochib tashladi. Ishonch. O‘ziga to‘liq ishonish. Nimani xohlashini aniq bilish.
Yangi Zelandiyada ilk Test iningida urilgan ilk Test yuzligi – uning kariyerasidagi 13-tons – bu Hindiston Test batting chizig‘ida u endi “katta aka” ekanini muhrlab qo‘ydi. Bu safda 30 yoshdan oshgan yagona batsman ham o‘zi, 34 yoshda esa allaqachon haqiqiy ustoz.
Rahulning Testdagi yo‘li uzun va burilishlarga boy bo‘ldi. U 2014 yil dekabrida MCGda debyut qilganida, bu formatda MS Dhoni uchun oxirgi Test, Sachin Tendulkar karyerasining yakunidan atigi bir yil o‘tgan pallaga to‘g‘ri kelgandi. Yosh, iste’dodli, tanish ismli o‘ng qo‘l batsman dunyoni zabt etishga tayyordek ko‘ringan, keyin esa qaytishlar, tarkibga qayta-qayta kirishlar bilan to‘la yillar boshlandi. Hozirgi davri esa nafaqat eng uzuni, balki eng sermahsuli bo‘lib turibdi. U ochuvchi sifatida ham atrofida katta almashinuvlarni ko‘rdi.
Endi u shakllanib, o‘z yo‘lini topayotgan batting chizig‘ining eng yoshi katta a’zosi. Va aynan shu rol uni yanada ochib yuborgandek. Maydondagi o‘yinida ham, gapirishida ham ortiqcha shovqin yo‘q, keraksiz bezak yo‘q.
Kreazda u xuddi o‘sha matbuot zalidagi kabi o‘ziga ishongan. To‘pni tashlab yuborishdagi aniqligi ayniqsa ko‘zga tashlandi. Yangi Zelandiya hujumchilari intizomli, pitch esa to‘p surish uchun emas, bowlerlar mehnat qilishi uchun yaratilgan. Test kriketda sinovdan o‘tgan haqiqat bor: eng yaxshi ochuvchilar, odatda, to‘pni eng yaxshi qo‘yib yuboradiganlar bo‘ladi.
Rahulning yuzligi chiroyli zarbalar bilan to‘la bo‘ldi, lekin undan ham ko‘proq taassurot qoldirgani – sabr. Pitchda vasvasa ko‘p edi: sekin sirt, charchab borayotgan bowlerlar, xato kutayotgan field. U esa ochkozozlik qilmay, o‘z rejasi bo‘yicha yashadi. Haqiqiy “g‘azab” bilan urgan yagona zarbasi ham deyarli yakuniga yaqin, Jacob Duffy sekin pitchda yarmigacha tashlangan to‘plar bilan qiynalayotgan paytda keldi.
Qiziq bir fakt: Rahulning Testdagi eng serhosil sherikliklari hozircha Yashasvi Jaiswal bilan bo‘lgan duetlaridir. Toza yin-yang. Bir tomonda Rahulning sokinligi, boshqa tomonda Jaiswalning beqaror, portlovchi tabiati. Ammo aynan shu qarama-qarshilik Rahulni yanada kuchaytirayotgandek. Ularning har bir uzun sherikligida bir manzara takrorlanadi: Jaiswal tabiiy agressiyasiga berilib, xavfli zarba urib yuborsa, Rahul yoniga boradi. Qo‘l ko‘tarib koyimaydi, dars o‘tmaydi. Go‘yoki shunchaki eslatadi: “Sen o‘zing bo‘l, men yoningdaman.”
Xuddi shunday yondashuvni u atigi beshinchi Testini o‘tayotgan Devdutt Padikkal bilan ikkinchi wicket sherikligini qurishda ham ko‘rsatdi. Uzun bo‘yli, nafis No 3 inning boshida qiynalayotgandi. Shunda Rahul Matt Henry va Kyle Jamieson kabi asosiy hujumchilardan ko‘proq to‘p qabul qilib, sherigiga nafas rostlash, ritm topish imkonini berdi. Natija uzoq kutdirmadi: Padikkal asta-sekin ochildi, zarbalari erkinlashdi. Shubman Gill bilan bo‘lsa, aksincha, Rahul orqaga chekinib, yosh sardorga Test ritmini belgilashni bemalol topshiradi.
Bir narsa o‘zgarmagan: Rahulning umumiy klassi. Uchinchi kunni boshlash uchun off-side tomonga urilgan ikki zarba – bittasi oldingi oyog‘ida kvadrat oldiga, keyingisi esa backward point o‘ng tomoniga juda kech bajarilgan cut – uning formasi qay darajada ekanini ko‘rsatdi. Glenn Phillipsga qarshi inning oxirida oyoqlarini a’lo ishlatib bergan bir necha zarbalari esa yakuniy bezak bo‘ldi.
Yillar davomida Rahul katta yulduzlar soyasida yashashga majbur bo‘ldi. Endi esa u daraxt soyasiga aylangan, boshqalar undan oziq oladi. Eng muhimi, bu rol unga yoqayapti. U nafaqat boshqalarni o‘stiryapti, balki aynan shu jarayonda o‘zi ham yangi Rahulga aylanayotgandek.
Bu safar u faqat runs to‘plamadi. U Hindistonning yangi Test batting avlodiga o‘zini tayanch sifatida qayta yozdi. Endi savol bitta: bu “katta aka” yana qancha vaqt bu jamoaning tayanch ustuni bo‘lib qoladi?