Sonny Kerr: Bronza Medalidan Olimpiya Orzusigacha
Glazgodagi Hamdo‘stlik o‘yinlarida bronza medalini qo‘lga kiritgan yosh shotland bokschisi Sonny Kerr oldida endi murakkab tanlov turibdi. Pul va shon-shuhrat va’da qilayotgan professional ringmi yoki Olimpiya orzusi bilan yonayotgan havaskor yo‘limi?
21 yoshli aberdinlik bokschi hozircha javobni aniq biladi: u Los-Anjelesni tanlayapti.
Bronza medali va ochilgan eshiklar
70 kg vazn toifasida bronza — bu shunchaki medaldan ko‘proq narsa. Bu uning ismini katta sahnaga olib chiqqan signal, professional promouterlar nigohini tortadigan natija.
Kerr buni yaxshi tushunadi. U pulga o‘tish vasvasasini yashirmaydi, lekin hozircha ringdan ko‘ra katta sahnani ko‘rayotgandek: Olimpiya o‘yinlari.
U ayni paytda GB Olympic dasturidagi yagona shotland bokschisi. Bu kichik detal emas. Bu degani, u Los-Anjeles-2028 sari borayotgan sikl markazida turibdi. Bunday imkoniyat har bokschiga ham nasib etmaydi.
Olimpiya – u uchun faqat turnir emas, umrda bir marta keladigan maqom. Olimpiya sportchisi bo‘lish orzusi uning qarorini tortib turibdi.
Sheffielddagi kunlar va og‘ir saralash
Kerr GB Academy tarkibida, yengil o‘rta vazn (light-middleweight) toifasida shug‘ullanadi. Uning mashg‘ulotlarining katta qismi Sheffieldda o‘tadi. Bu yerda kundalik ish ko‘zga ko‘rinmaydi, biroq har bir raund, har bir mashq uning Los-Anjeles sari kichik qadami.
Ammo dasturga kirish — bu yo‘lning yarmi xolos. GB safida Olimpiya o‘yinlarida ringga ko‘tarilish butunlay boshqa bosqich. Bu yerda xatoga joy yo‘q, faqat eng saralari tanlab olinadi.
Kerrning o‘zi esa allaqachon nimalarga qodir ekanini ko‘rsatgan: u Four Nations Elite musobaqasida uch xil vazn toifasida uch karra chempion. Bu tasodif emas, tizimli mehnatning natijasi.
U o‘z yo‘lini bir ibora bilan ifodalaydi: yillar davomida to‘xtamasdan “tiqillatish” va nihoyat mukofotini ko‘ra boshlash. Dasturga kirishning o‘zi ham uning so‘zlariga ko‘ra “faqat eng yaxshilarga” nasib etadi.
Katta ismga aylangan izlar
Kerr o‘zini katta izlar ortidan ketayotganini biladi. U Josh Taylor, Anthony Joshua va Luke Campbell kabi nomlarni tilga olar ekan, ularning merosi qanday bosim berishini ham, qanday ilhom bag‘ishlashini ham his qiladi.
Bu “katta etiklar”ni kiyish oson emas. Ammo u aynan shunday bosimni xohlaydi. Chunki bu darajadagi yo‘l-yo‘riq, bu darajadagi namuna unga kelajagini ko‘rsatib turibdi: professional ringda ham, Olimpiya sahnasida ham.
Glazgodagi dars: uy ringi, katta sahna
Hamdo‘stlik o‘yinlaridagi bronza Kerr uchun shirin-achchiq natija bo‘ldi. Podiumda balandroq turishni istagan, bu aniq. Ayniqsa, musobaqa Shotlandiyada bo‘lganini inobatga olsak.
Ammo aynan shu turnir unga eng katta saboqni berdi.
U aytganidek, bu uning hozirgacha ringga chiqqan eng katta sahnasi edi. Oldin ham yirik turnirlarda jang qilgan, lekin bu safar hammasi boshqacha bo‘ldi: o‘z yurti, o‘z tomoshabinlari, barcha nigohlar aynan unga qadalgan.
Shunday pallada ko‘pchilik yonib ketishi mumkin. Kerr esa o‘zini ancha bosiq tutdi, tribuna bosimini ichiga yutib, jangiga e’tibor qaratdi. U o‘zini sinovdan o‘tkazdi va bu sinovdan o‘tganini his qildi.
Yillar davom etgan mag‘lubiyatlar va nihoyat kelgan ishonch
Kerr uchun bu bronza faqat medal emas, yillar davomida to‘plangan alamli janglar, ketma-ket mag‘lubiyatlar, ba’zan unga qarshi turgandek tuyulgan hakam qarorlarining ham javobi.
U o‘sha og‘ir davrlarni eslar ekan, nihoyat omad biroz yuziga qarayotgani, qarorlar foydasiga bo‘la boshlagani, zarbalari natija berayotgani — bularning bari bejiz emasligini his qiladi. Bu tasodif emas, mehnatning oqibati ekanini anglagan sari, ichki ishonchi mustahkamlanadi.
U endi biladi: bu yo‘l bekorga bosib o‘tilmadi.
Oldinda esa yanada qiyinroq bosqichlar kutib turibdi. Professional ring chaqiryapti. Los-Anjeles esa uzoqdan porlab turibdi.
Sonny Kerr qaysi yo‘lni tanlamasin, bir narsa aniq: u endi shunchaki shotlandiyalik havaskor bokschi emas. U o‘z orzusiga jiddiy da’vogar. Savol esa shu: u Olimpiya shon-shuhratini tanlaydimi yoki tezroq keladigan professional shartnomalarga yo‘l ochadimi?
