Tomas Tuxelning bolalik velosipedi va Messining tezligi: Atlanta yarim finali

Tomas Tuxelning bolalik velosipedi va Messining 30,9 km/soatlik sprinti: Atlanta yarim finali oldidan kun manzarasi

Tuxelning “15 yoshli” lahzasi

World Cup yarim finali arafasida odatda murabbiylar gapiradigan narsa – press, tizim, charchoq, raqibning pressing balandligi. England bosh murabbiyi Thomas Tuchel esa boshqa eshikni ochdi.

U o‘zini bosimdan qanday olib chiqishini so‘rashdi. Javob oddiy bo‘lib chiqdi: velosiped, katta avtoturargoh va muzqaymoq.

“Ba’zan shunchaki velosipedga chiqasiz, sizga faqat katta parking, qo‘lingizda muzqaymoq kerak bo‘ladi. 15 daqiqa velosipedda, qo‘lda muzqaymoq – o‘zingizni 15 yoshdagidek his qilasiz”, – dedi Tuchel seshanba kuni. “Issiq yoz oqshomida 15 daqiqa shunday zavqlanasiz va ichingizdagi o‘sha go‘zal tuyg‘uga qaytasiz. Ba’zan yetadigani shunchasi xolos.”

Yarim final oldidan murabbiy boshida aylangan fikrlar, taktik diagrammalar va statistik hisobotlar orasida, u o‘yinchilariga ham, o‘ziga ham bir eslatma beradi: futbol – bu hamon o‘sha bolalikdagi o‘yin. Lekin bu safar raqib – Lionel Messi boshchiligidagi Argentina. Va sahna – Atlanta.

Messining 39 yoshda ham yuguradigan oyog‘i

Yosh – faqat raqam, deyishadi. Messi bu iborani yana bir bor isbotlayapti.

Ma’lumotlar bo‘yicha mutaxassis Andrew Beasley 39 yoshli Leo hanuz qanday xavf solishini raqamlar bilan chizib berdi. Sofascore ma’lumotlariga ko‘ra, Messining joriy World Cupdagi eng yuqori tezligi – 30,9 km/soat.

Bu raqam tasodif emas. Argentina safidagi Lautaro Martínez (30,5) yoki Alexis Mac Allister (30,2) qilgan eng tez yugurishlardan tezroq. Ular undan o‘n yilga yaqin yosh bo‘lishiga qaramay.

England tomonda ham farq katta emas: Harry Kane 31,4 km/soatgacha chiqqan, Jude Bellingham – 31,1. Demak, Messi hanuz shu darajadagi tezlikda “portlash” qila oladi. Bir lahza e’tibor susaysa kifoya – va u o‘yin taqdirini hal qiladigan sprintni topadi.

Ikki “mukammal” jamoa emas, balki yovvoyi mozaikalar

Barney Ronay chizgan sahna yanada keskinroq.

Uning ta’rificha, bu ikki millatni birlashtiradigan jihatlar ko‘p. Futbol bu yerda shunchaki o‘yin emas, milliy kayfiyat, o‘zini anglash darajasiga ko‘tarilgan hodisa. G‘alaba – yengil nafas olish, mag‘lubiyat – kollektiv hangover.

Maydonda esa bu ikki jamoa klassik, yaxlit “mashina”lar emas. Ular – yulduzlar tortib kelgan, hissiyot va comebacklarga suyangan g‘alati, notekis konstruksiyalar. Mexanik jarayondan ko‘ra ko‘proq drama.

Atlanta shunday to‘qnashuvni kutyapti: aql bilan chizilgan shaxmat emas, his-tuyg‘u, impuls va birgina epizod hal qiladigan o‘yin.

“VAR ekrani” spektakli va “shitmansion” xavfi

England so‘nggi ikki o‘yinda chekka chiziqda yurdi. Qayta-qayta o‘lim yoqasidan qaytdi. Argentina esa yarim jamoasi bilan janjalga chanqoq futbolchilardan tuzilgan: Cristian Romero bilan uchinchi daqiqadagi 50/50 to‘qnashuvni tasavvur qiling.

Emi Martínez penaltilar seriyasida England futbolchilariga qarshi. VAR ekrani atrofida baland ovozlar, uzoq ko‘rilayotgan epizod, tomoshabinlar hushtagi. Bu ssenariylar hozirdan ko‘z oldiga keladi.

Ronay buni hazil bilan keskinlashtirdi: bu o‘yinda shunchaki shithousery emas, butun bir “shitmansion”, “shitpalace” kutish mumkin. Ya’ni, maydonda ham, VAR ekranida ham, ruhiy bosim, mayda provokatsiyalar, vaqt cho‘zish, psixologik o‘yinlar – hammasi bo‘ladi.

Finaldagi katta tanaffus va “Super Bowl” ruhi

World Cup finali uchun esa alohida sahna tayyorlanmoqda. Fifa finaldagi tanaffusni yarim soatgacha cho‘zishini tasdiqladi.

Bu nimani anglatadi? Stadiondagi muxlislar uchun qo‘shimcha pint, bolalar uchun yana bir chelak popkorn. Maydon esa “Super Bowl” uslubidagi katta shou uchun bo‘shatiladi.

Ismlar atrofida mish-mishlar ko‘p: Shakira, Justin Bieber, Madonna sahnaga chiqishi kutilmoqda. Ular hit qo‘shiqlarni ijro etadimi yoki kutilmagan, tajribaviy treklarni sinab ko‘radimi – bu allaqachon boshqa spektaklning savoli. Futbol finali endi faqat 90 yoki 120 daqiqalik o‘yin emas, global tomoshaga aylanyapti.

Ispaniyaning Dallas kechasi va ketma-ket to‘rtinchi yoz ehtimoli

Atlanta haqida o‘ylashdan oldin, kecha Dallasda bo‘lib o‘tgan o‘yinni esdan chiqarmaslik kerak. Spain finalga yo‘l oldi. Bu sensatsiya emas, lekin shu World Cupda ssenariy haddan tashqari “yozilgan” bo‘lib ko‘ringan paytda, bu natija yana bir bor skriptni yirtib tashladi.

France deyarli maydonga chiqmagandek bo‘ldi. Spain esa to‘p bilan ham, to‘psiz ham mahorat ko‘rsatdi, lekin asosiysi – to‘p bilan. Ularning egalikdagi sehrli ritmi yana ishladi.

O‘rtada Fabián Ruiz va Rodri mutlaq nazoratni o‘z qo‘liga oldi. Devor kabi, lekin o‘ynoqi. Ikki tomonni ham yopib, pressingni ham, tempni ham o‘zlariga bo‘ysundirishdi.

Pedro Porro ikkinchi golni urdi va asta-sekin kutilmagan qahramonga aylanib boryapti. Butun jamoa deyarli xato qilmadi – katta turnir finaliga xos “muzdek” ijro.

Natijada biz yana bir ssenariyga yaqinlashdik: ketma-ket to‘rtinchi yoz Spain – England finali ehtimoli. 2023 yil ayollar World Cup, 2024 yil erkaklar Euros, o‘tgan yil ayollar Euros – endi esa yana bir yozgi final sahnada turibdi. Faqat bitta shart bor: England avval Argentina devoridan o‘tishi kerak.

Atlanta sari

Bugun Atlanta atrofidagi shahar nafasini ichiga tortgan. Bir tomonda Messi – 39 yoshda ham 30,9 km/soatga chiqadigan, bitta yugurish bilan hammasini o‘zgartira oladigan futbolchi.

Ikkinchi tomonda Tuchel – issiq yoz oqshomida velosipedda muzqaymoq yeyayotgan “15 yoshli” bolalik versiyasini ichida saqlagan, lekin chizg‘ida sovuqqon qarorlar qabul qilishi kerak bo‘lgan murabbiy.

Bu yarim finalni hech kim “ratsional, sovuq va tinch” bo‘ladi deb kutmayapti. Savol boshqacha: Atlanta kechasi yana bir tarixiy drama yozadimi yoki bu safar bolalikdagi velosiped sayrining sokinligi g‘alabaga aylanadimi?