UZB SPort

Wayne Rooney: Ichkilik, depressiya va o‘z joniga qasd

Manchester United va Angliya terma jamoasining afsonaviy hujumchisi Wayne Rooney o‘z karerasi chog‘ida o‘z joniga qasd qilish haqida o‘ylaganini ochiq tan oldi. U bu og‘ir e’tirofini “Life at the Midpoint” podkastida, ichkilik, depressiya va Manchester United davridagi o‘z joniga qasd fikrlari haqida gapirar ekan aytdi.

Shon-shuhrat cho‘qqisida – ikki kunlik yopiq eshik ortidagi ichkilik

Rooney o‘sha yillarni eslar ekan, maydondagi porloq lahzalar ortida qanday hayot kechirganini yashirmadi.

“Ichayotganimda, ikki kunga uyimga berkinib olardim va faqat ichardim. Bu mening kareram eng yuqori cho‘qqisida bo‘lgan payt edi”, – deydi u.

Tomoshabinlar uchun u Old Trafford yulduzi, himoyachilar uchun doimiy xavf, muxlislar uchun esa umid ramzi edi. Uy eshigi yopilgach esa, boshqa Rooney paydo bo‘lgan – yakka, charchagan va o‘zidan qochayotgan inson.

“Faqat maydonda o‘zimni erkin his qilardim”

Rooney o‘sha davr ruhiy holatini tasvirlar ekan, gaplari yanada og‘irlashadi.

“Endi orqaga qarasam, o‘zimni xudbin bo‘lganman deb o‘ylayman, lekin men chindan ham qiynalayotgan bir holatdan o‘tayotgandim. Hammasini yashirishga urinardim. O‘zimni o‘z joniga qasd qilish haqida o‘ylaydigan nuqtaga yetkazgan edim. Hech kim bilan bo‘lishni xohlamasdim. Ko‘chada odamlarni ko‘rishni istamasdim, do‘konga ham bormasdim. Faqat futbol maydonida o‘zimni erkin his qilardim, qolgan hammasi men uchun juda og‘ir edi”, – deya tushuntiradi u.

Bu so‘zlar ko‘p yillik stereotipni chil-parchin qiladi: katta maosh, chempionlik medallari va millionlab muxlislar hamma narsani hal qilmaydi. Ba’zan insonni ushlab qoladigan yagona joy – chiziqlar bilan o‘ralgan yashil maydon bo‘ladi.

“Zaiflikni yashirish kerak” degan noto‘g‘ri dars

Rooney intervyu davomida yordam so‘ramaslik qarori haqida ham to‘xtalib o‘tdi. Angliya futbol madaniyatida, ayniqsa uning avlodida, bu mavzu ko‘pincha yopiq bo‘lgan.

Angliya terma jamoasining sobiq to‘purariga ko‘ra, u o‘sha paytda yordam so‘rashni “erkaklikka to‘g‘ri kelmaydigan” ish deb qabul qilgan. Zaiflikni “niqoblash” kerak degan bosim uni sukut saqlashga majbur qilgan, agar mutaxassisga murojaat qilganida o‘zini “kamroq erkak”dek his qilishidan qo‘rqqan.

Natijada, muammo ichkarida qamalib qolgan, ichkilik esa vaqtinchalik panohga aylangan. Lekin bu panoh har safar yanada chuqurroq zulmatga eltgan.

Bugungi Rooney: mikrofon ortida hurmat qozongan ovoz

Endi u butsalarini mixga ilgan. Ammo futbol dunyosidan ketgani yo‘q. Aksincha, boshqa frontda yetakchi bo‘lib turibdi.

Rooney hozir teleefirlarning eng hurmat qilinadigan sharhlovchilaridan biri. U o‘yinni maydon markazidan emas, studiya stolidan o‘qiydi, lekin o‘sha eski keskinlik, o‘sha futbolni teran his qilish qobiliyati saqlanib qolgan. Shuningdek, u BBC uchun fikr-mulohaza ustunlari yozib, o‘z qarashlarini yanada chuqurroq shaklda bayon qiladi.

Bir paytlar ichida qolgan og‘riqni yashirishga urinib, ikki kunlik ichkilikka berkinib olgan hujumchi endi o‘sha og‘ir sahifalarni oshkora so‘zlayapti. Bu nafaqat uning shaxsiy yengilishi emas. Bu futbol olamida ruhiy salomatlik haqida sukut devorini buzayotgan yana bir kuchli zarba.

Savol esa shunday: bu kabi e’tiroflar kelajak avlod futbolchilariga yordam so‘rashni kechiktirmaslikka yetarlimi?