Wimbledon’da Hewitt: 24 yildan keyin o‘g‘il finalda
Londonning yozgi oqshomi. Court 18 tribunalarida shovqin, yon tomonda esa tarix aylanib kelayotgandek. 2002 yilda All England Club markaz kortida kubokni ko‘targan Lleyton Hewitt endi tribunada o‘tiribdi. Pastda esa uning o‘g‘li — Cruz Hewitt — Wimbledon o‘smirlar yakkalik finaliga yo‘l olmoqda.
Bir paytlar otasining so‘nggi turnelari chog‘ida yonma-yon yurgan, reklama roliklarida ko‘rinib qoladigan, sariqsoch kichkina bola endi yo‘q. Uning o‘rnida 17 yoshli, dunyo tennisidagi eng jiddiy yosh iste’dodlardan biriga aylangan, baland servisli, jasur yigit paydo bo‘lgan.
To‘rtinchi ketma-ket urug‘li qurbon
Cruz juma kungi yarim finalda haftaning eng salmoqli g‘alabasiga erishdi. Raqib — Niderlandiyaning yetakchi yoshlardan biri Thijs Boogaard. Yaqindagina u o‘z yurtidagi ATP turnirida asosiy to‘rda g‘alaba qozongan, hatto Daniil Medvedevni ham uchinchi set tay-breykigacha olib borgan edi.
Shu fon oldida 6-4, 6-4 hisobli toza g‘alaba juda ko‘p narsani aytib turibdi. 11-raqam ostida ekilgan raqib ustidan qozonilgan bu zafar Cruz uchun ketma-ket to‘rtinchi urug‘li tennischi “baliq” bo‘ldi. Natijada u Wimbledon o‘smirlar finaliga chiqqan ilk avstraliyalik bo‘lib, Alex de Minaurdan keyin o‘n yil o‘tib shu natijani takrorladi.
Eng ta’sirli tomoni — u hali bir set ham yutqazgani yo‘q. Besh o‘yin, besh quruq g‘alaba. Endi esa maqsad yanada balandroq: 2011 yilda Luke Saville qo‘lga kiritganidan beri birorta avstraliyalik yigit ololmagan Wimbledon o‘smirlar chempionligini qaytarib olish.
De Minaur o‘z vaqtida finalda uch setlik jangda keyinchalik top-10ga kirgan Denis Shapovalovga mag‘lub bo‘lgan edi. Cruz esa bu safar hikoyani boshqacha yozmoqchi.
“Otamning yo‘lini takrorlash shart emas”
Yarim finaldan keyin kort chetida tanish manzara. Lleyton o‘g‘lining yelkasiga qattiqroq qoqib qo‘ydi, ko‘zlarida faxr. Yonida — onasi Bec va murabbiyi, sobiq Davis Cup qahramoni Wayne Arthurs. Bu kichik, ammo juda mahkam “Team Hewitt”.
Cruz uchun otasining yonida bo‘lish — faqat ism-sharaf emas, balki har kuni yoningda yuradigan tennis entsiklopediyasi, kortni o‘qish bo‘yicha jonli darslik.
U esa bu merosni yelkasiga yuk emas, imkoniyat sifatida oladi.
“Albatta, otamning karerasi juda zo‘r bo‘lgan, lekin men uni takrorlash yoki undan oshishni o‘ylamayman. O‘zimning yo‘limni yurmoqchiman, o‘zim tennischi sifatida qanchaga yetishimni ko‘rmoqchiman”, — deydi Cruz.
Bosim, kutishlar, “Lleytonning o‘g‘li” degan tamg‘a? U bunga ham tayyor.
“Bu narsa har doim bor. Men esa undan ijobiy tomonlarini olaman. O‘zim qila oladigan ishni qilaman, qolgan shovqinni chetga suraman. Meni unchalik bezovta qilmaydi. O‘zimga e’tibor qarataman, har kuni qo‘limdan kelganini qilaman. Menda bolaligimdan shunday fe’l bo‘lgan, bu menga juda yordam beradi”, — deydi u.
Fery ertagida ham Cruzning izi bor
Bu hafta Wimbledon atrofida Cruzni faqat o‘smirlar turniri bilan emas, yana bir voqea bilan eslashmoqda. Aorangi Parkda u tonggi mashg‘ulotda Arthur Fery bilan birga kortga chiqdi. Britaniyalik wild card shu kuni Alexander Zverevga qarshi katta yarim finalga tayyorlanayotgan edi.
Bu ularning haftadagi ikkinchi birga zarba almashishi bo‘ldi.
“U bilan urinish menga omad bo‘ldi, — deydi Cruz. — Bir necha kun oldin ham birga mashq qilganmiz. Bugun ham vaqti mos kelib qoldi, murabbiylari biznikiga aytgan, albatta, rozi bo‘ldim.”
Shu tariqa, o‘smirlar turniri qahramoni katta sahnadagi ertakning ham kichik bo‘lagiga aylandi.
Matbuotning yangi sevimlisi
Hafta davomida Aorangi va yon kortlarda bir narsa yaqqol sezildi: Cruz atrofidagi gavjumlik tobora ortib boryapti. Avvaliga muxlislar va tasodifiy tomoshabinlar, keyin esa tengdosh tennischilar, nihoyat xalqaro jurnalistlar.
Yarim finaldan keyingi matbuot anjumanida zal deyarli to‘ldi. Savollar esa faqat tennis haqida emas edi: Federer egizaklari bilan qanchalik tanishligi, hanuz bo‘y o‘sayotgani yo‘qligi, Lleytonning qolgan “Team Hewitt”dan biroz kechroq qarsak chalishi sababi, hatto mashg‘ulotlarda otasini yenga oladimi-yo‘qligigacha.
“Biz hech qachon rasmiy uchrashuv o‘ynamaganmiz. Ba’zan faqat servis o‘yinlari, ochkolar, bir set yoki shunga o‘xshash narsalar. Lekin to‘liq o‘yin tashkil qilishim kerak, balki o‘tloqda, ko‘ramiz”, — deydi Cruz.
Natijalar haqida ham jilmayib gapiradi:
“Bir necha setni yutganman, lekin u hali ham juda raqobatbardosh. G‘alaba qozonishni qattiq xohlaydi. Kerak bo‘lsa, butun kun kortda qoladi.”
Shu paytgacha bo‘lgan shov-shuvlar, savollar, kameralarga qaramay, u o‘zini yo‘qotgani yo‘q. Ayniqsa, Boogaardga qarshi o‘yindagi ilk jiddiy sinov paytida.
200 km/soatlik servis va “C’mon”
Yarim final boshlanishidanoq Cruz o‘yinga yaxshi kirib bordi. Boogaard biroz asabiy ko‘rindi, uchinchi g‘amda breyk sodir bo‘ldi va shu ustunlik birinchi setni yopish uchun yetarli bo‘ldi.
Ammo bu oddiy, quruq hisob ortida ham sahnaga yarasha lahzalar yashiringan edi. Masalan, himoyaviy pozitsiyadan chiqarib yuborilgan keskin crosscourt forehand — to‘g‘ri chiziq bo‘ylab emas, kesib o‘tgan zarba — tarmoq yonida qolib ketgan Boogaardni hayratda qoldirdi. Cruz esa bunga kuchli “C’mon” bilan javob berdi.
Ikkinchi set boshida hamma narsa silliq ketayotgandek edi. Keyin esa kichik to‘lqin paydo bo‘ldi. Cruz 1:2 hisobida ikkita breyk ochkosini boy berdi, keyingi g‘amda esa o‘zi servisga keldi va to‘rtta xatodan keyin 15 ga servisni boy berdi. Tablo 1:3.
Shu onda yarim final chindan ham sinovga aylandi. Boogaard bir yoshga katta, gavdasi balandroq, erkaklar reytingida esa Cruzdan qariyb 80 pog‘ona yuqorida. Tajriba va jismoniy kuch — uning tarafida edi.
Lekin Cruz bu bosimni ham yenga oldi. Uning asosiy qurollari — servis va forehand — yana ishga tushdi. Servislari muntazam 200 km/soat atrofida uchib bordi. Faqat tezlik emas, yo‘nalish aniqligi ham raqiblarni chorasiz qoldiryapti. Bu hafta birorta raqib uning servisiga to‘liq yechim topa olmadi, ayniqsa Wimbledonning sirg‘anchiq o‘tloqlarida.
Oldinga chiqishdan ham cho‘chimaydi, volleylarni ishonch bilan bajaradi, zarba tanlashda esa kutilmagan darajada pishiq. Bu borada u eng to‘g‘ri namunani uyda ko‘rib ulg‘aygan: Andre Agassi bir vaqtlar Lleyton Hewittni kortdagi eng yaxshi qaror qabul qiluvchilardan biri deb atagan edi.
Yangi bob boshlanadimi?
Cruz hozircha faqat o‘smirlar toifasida. Lekin uning o‘yini, o‘zini tutishi, bosim ostida sovuqqonligi — bularning barchasi kattalar tennisiga tayyorlanayotgan yigit qiyofasini chizib beryapti.
Wimbledon tribunalarida esa yana bir savol aylanmoqda: 2002 yilda markaz kortda boshlanib, ko‘plab dramatik janglarga guvoh bo‘lgan “Hewitt” afsonasi endi boshqa bob bilan davom etadimi?
Javobni final kuni o‘sha mashhur yashil o‘tloq beradi.
