Yaponiya Braziliyaga qarshi: Kubo’siz imkoniyatlar
Braziliyaga qarshi tun – va Kubo’siz Yaponiya
Yaponiya ertaga tun yarmigacha uxlamaydi. Butun mamlakat soat tungi 1 gacha uyg‘oq qolib, Braziliyaga qarshi FIFA Jahon chempionati 1/16 final bahsini kutmoqda. Ammo bu kecha haqida gap ketganda, bir savol allaqachon havoda osilib turibdi: Kubo Takefusa bo‘lmaganda-chi?
Chap tizzasidan olgan jarohati sabab so‘nggi ikki o‘yinni o‘tkazib yuborgan Kubo Braziliya bilan duel arafasida atigi ikki so‘z ayta oldi: “Men yaxshiman”. Gapida qat’iyat bor, lekin tanasi bunga hozircha javob bera olmayapti. Turnirning ochilish uchrashuvida Niderlandiyaga qarshi bahsda yiqilganidan beri u asosan reabilitatsiya bilan band, individual yugurish mashqlari bilan cheklanmoqda. Tizzasi qalin bint bilan o‘ralgan, to‘p bilan esa deyarli ishlamadi.
Shu boisdan ham bosh murabbiy Moriyasu Hajime yakshanba kuni (28 iyun) ochiqchasiga aytdi: Real Sociedad yarim himoyachisi Braziliyaga qarshi maydonga tushmaydi. Bu xabar yapon muxlislarining umidini o‘chirgani yo‘q, ammo hammaning miyasi bitta fikrni aylantiryapti: “Agar Kubo bo‘lganda-chi?”
“Men uning tezroq safga qaytishini kutyapman, u jismoniy holatini tiklash uchun qo‘lidan kelgan hamma ishni qilyapti”, – dedi Moriyasu o‘yinoldi matbuot anjumanida.
Kubo’siz Yaponiya: hukmmi yoki imkoniyat?
Bitta haqiqat bor: Yaponiya Kuboli variantda kuchliroq. 25 yoshli ijodkor yarim himoyachi chap oyog‘ida jamoada boshqa hech kimda bo‘lmagan sehrni olib yuradi. Ayniqsa Mitoma Kaoru, sardor Endo Wataru va Minamino Takumi jarohatlar sabab safdan chiqqach, u kiyinish xonasida ham, maydonda ham yetakchilardan biriga aylanayotgan edi. Uning ovozi, uning ishonchi butun lager bo‘ylab sezilib turgandi.
Shunga qaramay, bu terma jamoaning asosiy suyagi boshqa joyda – keng va sifatli zaxirada. Moriyasu butun turnir davomida 26 futbolchisidan faqat uchtasini maydonga tushirmadi, ulardan ikkitasi zaxira darvozabonlar. Demak, bu yerda “keyingi odam navbatda” degan shior shunchaki shior emas, haqiqiy ish uslubi.
Kubo o‘rnini hech kim to‘liq bosa olmasligi aniq, lekin Yaponiya o‘yin sifati keskin tushib ketadigan jamoalardan emas. Tarkibdan kim tushmasin, pressing, intizom va tezlik saqlanib qoladi. Savol boshqa: bu Braziliyaga qarshi yetarlimi?
Braziliyadan qo‘rqmaydigan avlod
Raqib nomi maydon markazida turgan taxtadayoq bosim uyg‘otadi: Braziliya. Ammo bu safar yapon futbolchilari ko‘zida boshqa narsa bor – hurmat bor, lekin kompleks yo‘q.
Wolfsburg hujumchisi Shiogai Kento Jahon chempionatining eng kuchli jamoalari haqida so‘ralganda, Frantsiya va Argentinani tilga oldi. Braziliya esa ro‘yxatga kirmadi.
“Braziliya haqida hozir unchalik eshitmayapsiz”, – dedi u.
Bu gaplar oddiy provokatsiya emas, balki mentalitetdagi burilish. Bir paytlar J.League endi boshlangan, Braziliya esa Yaponiya futboli uchun andoza bo‘lgan davrda bunday fikrni ochiq aytish deyarli imkonsiz edi. O‘sha yillarda yapon futbolchilari ham, muxlislar ham Selecao va Joga Bonito oldida hayratdan lol qolgancha qarashardi.
Endi esa sahna boshqacha. Yaponlar endi bo‘sh kelmaydigan, o‘z o‘yinini majburlay oladigan jamoa. O‘tmishdagi hurmat saqlangan, lekin qo‘rquv yo‘qolgan.
Neymar endi eski Neymar emasmi?
Braziliya deganda, albatta, birinchi bo‘lib Neymar esga tushadi. U Yaponiyaga qarshi avvalgi besh o‘yinda to‘qqizta gol urgan. Statistikaga qarasangiz, bu toza dahshat.
Shiogai bu savolga ham beparvo qaradi: “Bu – eski Neymar. Hozir biz o‘zimizni yaxshi his qilyapmiz”.
Bu so‘zlar Braziliya lagerida qanday aks-sado berishini taxmin qilish qiyin emas. Ammo bu Yaponiya ichidagi kayfiyatni aniq ko‘rsatadi: ular endi maydonga “omondan qolish” uchun emas, g‘alaba uchun chiqadi. Bu terma jamoa turnir oldidan ochiqchasiga maqsad qo‘ydi – nafaqat Braziliyani yengish, balki butun Jahon chempionatida zafar quchish.
Bu jasoratmi yoki haddan tashqari ishonch? Javobni endi maydon beradi.
Kechagi orzular, bugungi haqiqat
Yigirma uch yil avval, 1993 yilda professional J.League boshlanganida, Braziliya Yaponiya uchun futbolning oliy maktabi edi. Yapon futbolchilari braziliyalik murabbiylardan saboq olar, braziliyalik legionerlar ligaga rang-baranglik olib kirar, har bir bolakay orzusi sari sariq libosda yugurishni tasavvur qilardi.
Bugungi avlod esa boshqa ruhda ulg‘aydi. Ular Evropada o‘ynaydi, Chempionlar ligasini his qiladi, yirik arenalarda bosim ostida qaror qabul qiladi. Ular uchun Braziliya endi yengib bo‘lmaydigan afsona emas, balki navbatdagi to‘siq.
Shu bois Kubo yo‘qligi Yaponiya uchun zarba bo‘lsa-da, hukm emas. Jamoa o‘zini bir futbolchiga bog‘lab qo‘ymagan, ularning kuchi tizimda, jamoaviy mexanizmda.
Savol endi shunda: bu mexanizm tarixiy devorni buzib o‘tishga yetadimi?
Televizor qarshisida millionlab yapon muxlislari shu savol bilan tunga kirib boradi. Javob esa Braziliya bilan to‘qnashuvning birinchi hushtagi chalinishi bilan boshlanadi.
