Žoze Mourinyo: Roman bilan o‘ynayotgan edim
Žoze Mourinyo o‘zining eng shaxsiy, eng keskin motivatsiyalaridan birini nihoyat ochdi. Uning aytishicha, 2009-10 yilgi mavsumda “Inter” bilan “Chelsea”ga qarshi o‘ynagan Chempionlar Ligasi bahsi — bu shunchaki eski klubiga qaytish emas, Roman Abramovich bilan “hisobni yopish” missiyasi bo‘lgan.
Londondan ketish va ichda qolgan alam
Mourinyo 2004 yilda “Porto”dan “Chelsea”ga kelgan payt ingliz futbolini larzaga keltirgan edi. Ikki marta Premer-liga chempionligi, FA Cup, ikki marta League Cup — “Stamford Bridge”da qisqa muddat ichida butun bir davrni boshlab bergan murabbiy.
Ammo 2007 yil hammasi keskin uzildi. Abramovich bilan munosabatlar chippakka chiqdi, qarashlar to‘qnashdi va nihoyat portugaliyalik iste’foga chiqarildi. O‘sha paytda bu “Chelsea” tarixidagi eng keskin ajralishlardan biri edi. Mourinyo esa ketdi, ammo alamini ichiga yutib ketdi.
Yillar o‘tib, Chempionlar Ligasi qur’asi uni qayta London tomon boshladi. Endi u “Inter” bosh murabbiyi edi, raqib esa — o‘zi barpo etgan, ammo tark etishga majbur bo‘lgan “Chelsea”.
Bu safar hammasi boshqacha edi.
“Men Roman bilan o‘ynayotgan edim”
Mourinyo o‘z karerasiga bag‘ishlangan yangi Netflix hujjatli filmida o‘sha kechalarni eslar ekan, niqobni butunlay yechib tashlaydi:
“Rostini aytsam, o‘sha o‘yinda men Roman bilan o‘ynayotgan edim, — deydi u. — Men “Chelsea”ga qarshi o‘ynamayotgan edim. Yigitlarga qarshi ham emas. Men unga qarshi o‘ynayotgan edim. O‘sha o‘yin men uchun go‘zallik edi. Meni ishdan bo‘shatgan odamga qarshi o‘ynayotgan edim. Bu menga zavq bag‘ishladi.”
Qur’a “Inter”ni sobiq klubi bilan to‘qnash keltirgan zahoti bu uchrashuv Mourinyo uchun shaxsiy duelga aylandi. U nafaqat taktik jangni, balki o‘z obro‘si, o‘z yo‘li, o‘z falsafasi uchun kurashni ko‘rdi.
Milanda bo‘lib o‘tgan birinchi o‘yin bunga ohang berdi: “Inter” 2:1 hisobida g‘alaba qozondi. Ammo hamma bilardi — haqiqiy hisobot Londonda, “Stamford Bridge”da bo‘ladi.
London kechasi: ichki hisob-kitob
Ikkinchi uchrashuvda “Inter” sovuqqon, hisob-kitobli, lekin yurakdan o‘ynadi. 1:0. “Chelsea” turnirdan chiqib ketdi, Mourinyo esa Abramovich uyida g‘alaba bilan maydonni tark etdi.
“Ishdan bo‘shatgan odamni mag‘lub etib, uyga xursand qaytdim, — deydi u. — U esa xafa bo‘ldi, buni bilaman. Chunki uning “Chelsea”ni qanchalik yaxshi ko‘rishini, g‘alabani qanchalik yaxshi ko‘rishini bilaman. Lekin menga qasos kerak edi. Chunki futbol bizga o‘xshagan odamlarga tegishli. Qolganlar — bu o‘yinga tegishli bo‘lmagan kirishib qolganlar, xolos.
Futbol futbolchilarga tegishli, murabbiylarga tegishli, muxlislarga tegishli. Futbol har doim bizniki bo‘lib qoladi.
O‘sha mavsum “Inter” Chempionlar Ligasini yutdi, Mourinyo esa o‘zining ikkinchi yevropa tojini qo‘lga kiritdi. Ammo u uchun eng shaxsiy g‘alaba, ehtimol, aynan “Stamford Bridge”dagi o‘sha tun bo‘lgan.
Qaytish va yana ketish
Qiziq jihati shundaki, bu hikoya o‘sha bilan tugamadi. 2014 yilda Mourinyo “Chelsea”ga qaytdi. Yana bir bor Premer-liga chempionligini qo‘lga kiritdi, klub tarixidagi uchinchi ligadagi unvonini olib berdi.
Ammo ertak bu safar ham uzoq cho‘zilmadi. Keyingi mavsumdagi muvaffaqiyatsiz seriya uni ikkinchi bor klubdan ketishga majbur qildi. Tarix yana takrorlangandek bo‘ldi, faqat bu safar vaziyat boshqacha, ammo og‘riq o‘xshash edi.
Shunga qaramay, o‘sha 2010 yilgi duel, Abramovich bilan ichki hisob-kitob bo‘lgan kecha — Mourinyo karerasida alohida bob bo‘lib qolaveradi. Futbolda hamma narsa unutiladi, lekin bunday shaxsiy o‘yinlar hech qachon yo‘qolmaydi.
