AQSh – Turkiya: O'yin reytinglari va muammolar

Mauricio Pochettino bu safar kutilmaganda eshikni Matt Turner uchun ochdi. Kutilmagan start, ammo natija uni oqlamadi. Uchta zarba – uchta gol. Turnerni “asosiy darvozabon bo‘lishi mumkinmi?” degan deyarli so‘nib bo‘lgan bahsga bu o‘yin hech qanday yonilg‘i qo‘shmadi. U ba’zi epchil sweeper-chiqishlari bilan jamoani bir necha bor qutqardi, albatta, va endi bir nechta Jahon chempionatlarida start olgan kam sonli AQSh darvozabonlari qatoriga kirdi. Lekin hisob varaqasida baribir juda sovuq raqam turibdi.

Joe Scally bu safar Sergiño Dest yoki Alex Freeman emasligini aniq his qildi. U ko‘proq “uyda qoladigan” himoyachi bo‘lib o‘ynadi, lekin o‘yin sur’ati bir necha bor uni ortda qoldirdi. Turkiyaning ikkinchi golida Scally ikki marta pozitsiyasini yo‘qotdi, qanotdan qilgan uzatmalari esa deyarli xavf tug‘dirmadi. Qachonki jamoaga oldinga o‘tuvchi, dadil qanot himoyachisi kerak bo‘lsa, u bu rolga sig‘may qolayotgani sezildi.

Mark McKenzie uchun kecha og‘ir boshlandi. Turkiyaning birinchi golida u juda oson chetlab o‘tildi, uzoq paslarda esa aniqlik yetishmadi. Burchak zarbasidan keyin poacherga xos zarbasi bilan gol urayotgandek bo‘ldi, biroq bayroq ko‘tarildi – ofsayd. Shunga qaramay, u to‘pni muntazam ravishda markaziy zonadan yarim himoyaga yo‘naltirishga harakat qildi, ammo to‘pni oldinga olib chiqish mas’uliyati ko‘proq qanot himoyachilariga yuklandi.

Miles Robinson ilk chorakda har safar to‘p uning sektori tomon yaqinlashganida biroz tayyorgarligi yetmagandek ko‘rindi. Asablar sekin-asta joyiga tushgach, o‘yinga kirib bordi, lekin bu orada anchadan buyon ishonchli ko‘rinayotgan markaz ham darz ketdi. Futi ma’lumotlariga ko‘ra, u “lost phases” bo‘yicha jamoada yetakchi bo‘ldi – ham pasdagi xatolar, ham to‘p bilan qaror qabul qilishdagi ikkilanmalar bunga sabab.

Auston Trusty esa hali-hamon qanot himoyachisi yoki wing-back sifatida biroz “begona” ko‘rinadi. Lekin jarima maydoni ichida emas. Burchak zarbasidan keyin u o‘zining tabiiy hududiga qaytdi va kuchli zarba bilan hisobni ochdi. O‘yinda davomida ham u yaxshi pas variantlarini taklif qilib, orqadan qurilayotgan hujumlarga yordam berdi, Turkiyaning o‘ng tomondagi hujumlarini cheklash uchun ortga qaytishda katta hajmda ish qildi. Biroq yakun juda achchiq bo‘ldi – chap to‘pig‘idagi jarohatga o‘xshash og‘riq bilan maydonni tark etdi.

Sebastian Berhalter bu jamoaga asosan standart vaziyatlardagi mahorati bilan kirib kelgan edi. U bu ishonchni oqladi, xolos emas – yanada oshirdi. Burchakdan aniq uzatma – Trusty gol, birinchi assist yozildi. Keyin esa o‘zi sahnaga chiqdi: jarima maydoni chetidan yana bir chiroyli zarba, uning “chekka hududdan gol” kolleksiyasiga navbatdagi yozuv qo‘shildi. Himoyadagi ayrim kamchiliklari ko‘zga tashlandi, lekin ular highlight emas, murabbiylar shtabi uchun ichki tahlil mavzusi bo‘lib qoladi. To‘pni oldinga eng ko‘p va eng dadil uzatgan ham aynan u bo‘ldi.

Weston McKennie Cristian Roldan jarohat olganidan keyin yana bir bor “boraman” deyishi kerak edi – va u bordi. Kapitan bog‘ichi qo‘lida, o‘yini esa odatdagidan biroz kamroq shovqinli, lekin baribir jamoaning ruhini ushlab turishga yetarli bo‘ldi. O‘yin murakkablashgan paytlarda u sheriklarini ruhlantirib, pressingni qayta ishga tushirishga harakat qildi. Bir necha bor darvozani nishonga oldi, biroq faqat bittasi aniq zarbaga aylandi.

Gio Reyna haqida esa bitta narsa juda ravshan: u hozir kamdan-kam 30 daqiqadan ko‘proq o‘ynaydi. Bu holat bugun ham sezildi. Reyna ko‘p harakat qildi, sheriklari uchun pas nuqtasi bo‘lishga urinib, bo‘sh hududlarga chiqdi, lekin ko‘pincha xavfni keskinlashtirish o‘rniga to‘pni qayta aylantirishni tanladi. Shunga qaramay, u jarima maydoniga yo‘llangan paslar bo‘yicha jamoada faqat Berhalterdan ortda qoldi. Ammo bu darajadagi talantdan ko‘proq keskinlik kutilyapti.

Tim Weah yana bir bor Pochettino qarorining “tajriba poligoni”ga aylandi. Murabbiy uning “dominant eye” konsepsiyasiga tayanib, Weahni yana chap tomonga, ichkariga buriladigan hujumchi sifatida ishlatdi. Ammo bu g‘oya qog‘ozda chiroyli ko‘rinsa-da, maydonda uncha ish bermadi. Tajribali futbolchidan kutilmaydigan darajada ko‘p noto‘g‘ri paslar, qo‘pol birinchi tegishlar va samarasiz dribbling urinishlari ko‘zga tashlandi. Tomoshabinlarning “recessive eye”si ham buni payqamaslikka haqqi yo‘q edi.

Brenden Aaronson uchun bu birinchi Jahon chempionati starti edi va u o‘ziga xos, tanish uslubda javob qaytardi. Cheksiz yugurish, pressing, bo‘sh hudud izlash, ayniqsa o‘ng tomonni kengaytirishga urinish – bularning bari bor edi. Lekin eng katta lahzada, bo‘sh darvoza qarshisida, to‘siqsiz imkoniyatni golga aylantira olmadi. Bunday vaziyatlar yirik turnirlarda kechirmaydi.

Ricardo Pepi butun o‘yin davomida Turkiya markaziy himoyachilarini chuqurlikka tortib, ularni pozitsiyadan chiqarishga harakat qildi. Bu taktik jihatdan foydali bo‘lishi mumkin, ammo hujumchidan faqat mehnat emas, zarba ham kutiladi. Pepi jarima maydoni ichida to‘p bilan deyarli uchrashmadi, olgan yagona imkoniyatida esa zarbasini ancha noaniq yo‘lladi. Fulham muxlislari 35 million dollarlik bo‘lishi kutilayotgan hujumchidan boshqacharoq vitrina kutgan bo‘lsa, ajab emas.

Bu kecha Pochettino uchun ham, jamoa uchun ham shunchaki reytinglar o‘yini emasdi. Bu – kim Jahon chempionati bosimi ostida haqiqatan ham tayyor, kim esa hali ham o‘zini izlayotganini ko‘rsatib qo‘ydi. Endi savol bitta: bu og‘riqli saboq vaqtida o‘zlashtiriladimi yoki keyingi katta sahnada yana qimmatga tushadimi?