Kataloniyani tark etish: 26 yoshli hujumchi uchun yozgi transferning qiyinchiliklari
Kataloniyani tark etish – 26 yoshli hujumchi uchun yozgi transfer oynasining eng og‘ir zarbasi maydonda emas, kundalik hayotda bo‘ldi. Maydondagi moslashuv deyarli nuqsonsiz kechayotgan bir paytda, yangi til, boshqa ritm, begona shahar va butunlay boshqa mamlakatga ko‘nikish ancha qiyinroq sinov bo‘lib chiqdi.
Parijga kelganida esa u Parc des Princes ichkarisida o‘zini yolg‘iz his qilmadi. Uning yonida allaqachon tanish yuzlar bor edi. Eng avvalo, u futbol olamida deyarli otalik qiladigan darajada yaqin deb biladigan murabbiyi Luis Enrique bilan yana birlashdi. Ichki kiyimxonada esa vatandoshlari Fabian Ruiz va sobiq Barcelona akademiyasi tarbiyalanuvchisi Dro Fernandez uni kutib oldi. Ketma-ket yillarda Yevropa chempioni bo‘lgan jamoa kiyimxonasi yangi kelganning o‘zini “uydagidek” his qilishi uchun yetarlicha ishonch va raqobat aralashmasini taqdim etdi.
Transferning o‘zi esa uni biroz hayratda qoldirdi. Hammasi shunchalik tez kechdiki, u ham zamonaviy futbol biznesining naqadar keskin va oldindan aytib bo‘lmas darajada o‘zgarganini yana bir bor his qildi. “Qiyin: bir kuni shu yerdasan, ertasi kuni chamadoningni yig‘yapsan”, – deya u o‘zgarish lahzasini tasvirlab berdi. Baribir La Liga ortda qolgan bo‘lsa-da, u hazil-mutoyibani yo‘qotmadi: “Yonimga olib kelolmaydiganim faqat Pedri”, – deya kulib qo‘ydi u.
Maydondan tashqaridagi qiynalishlar esa uning o‘yiniga umuman ko‘chmadi. Aksincha, Parijdagi ilk haftalarida u portlab berdi: dastlabki olti o‘yinda yettita gol. Bunday sermahsul start Luis Enrique taktik sxemasida uni darhol asosiy qurollardan biriga aylantirdi. Har bir yugurishida ishonch, har bir zarbasida qat’iyat sezilmoqda. U endi shunchaki yangi transfer emas, balki jamoaning hujumdagi tayanch nuqtalaridan biri.
Bu klubdagi uchqun yozda milliy terma jamoa bilan yozilgan tarixiy sahifadan keyin keldi. U Ispaniyaning Argentina ustidan 1:0 hisobidagi g‘alabasi bilan yakunlangan Jahon chempionati finalida hal qiluvchi gol muallifi bo‘ldi. Global sahnadagi shu lahza, ortidan esa klub darajasidagi barqaror o‘yin uni Ballon d'Or uchun 30 nafar nomzod qatoriga olib keldi. U yerda u Lamine Yamal, Pau Cubarsi, Marc Cucurella, Rodri va PSGdagi jamoadoshi Ruiz bilan birga ispan futbolining bugungi avlodini ifodalaydi.
Shu e’tibor girdobida ham u o‘zini targ‘ib qilishga shoshilmadi. Sovrin haqida so‘rashganda, u o‘ziga ovoz so‘ramadi, aniq favoritni ham tilga olmadi. “Kim yutishi kerak bo‘lsa, o‘sha yutadi; bu menga bog‘liq emas”, – dedi u. So‘ng esa bir jumla bilan butun kayfiyatni ochib berdi: “Agar ispan futbolchisi olsa, yanada zo‘r bo‘ladi”.
Endi esa asosiy vazifa aniq: Parijda shu sur’atni ushlab qolish. Barcelona davridan keyingi bu yangi bobda u nafaqat Luis Enrique asosiy tarkibidagi o‘rnini mustahkamlashi, balki o‘z shaxsiy nufuzini ham yanada balandga ko‘tarishi kerak. Uning gollari PSG uchun Ligue 1da ham, Yevropa sahnasida ham hal qiluvchi bo‘lishi mumkin.
Savol endi boshqa: bu temp qancha davom etadi – bir mavsummi, yo‘qsa butun bir davrni belgilaydigan karera cho‘qqisigacha yetadimi?
