Kidderminsterlik ota o‘g‘lining o‘limidan so‘ng yugurish orqali tinchlik topdi

Kidderminster, Worcestershireda yashovchi Entoni Mills uchun yanvar oyida hayot butunlay bo‘linib ketdi. Uning 18 yoshli o‘g‘li Aaron meningokokk B (MenB) infeksiyasi tufayli kutilmaganda vafot etdi. Shundan beri u bir savol bilan yashab keldi: o‘g‘lining ismi va ruhi qanday qilib unutilmaydigan merosga aylanishi mumkin?

Javobini u yakshanba kuni topdi. Kidderminster Harriers klubi uyi bo‘lgan Aggborough Stadiumdan boshlangan va Liverpool FCning Anfield stadionida yakunlangan 100 milga yaqin yugurish, nafaqat og‘ir sinov, balki Aaron nomi bilan bog‘langan kuchli xotira marafoniga aylandi.

Ashyo emas, yo‘lbo‘yi hamroh bo‘lgan kul

Bu yugurishning markazida — oilaning yaqin do‘sti, Shaun McEntee. U besh kun davomida yuz mildan ortiq masofani bosib o‘tdi. U charchadi, holdan toyib bo‘ldi, lekin taslim bo‘lmadi. Yonida esa bitta kichik, ammo ulkan ma’noga ega narsa bor edi: Aaronning kulidan solingan kichik kanistr.

McEntee uchun bu shunchaki yugurish emasdi. Har bir qadam, har bir og‘ir nafas, har bir yomg‘ir tomchisi shu kulni, shu xotirani, shu yo‘qotishni o‘zida ko‘targancha bosib o‘tildi. U Anfield oldida to‘xtaganida charchoqni yashirmadi, lekin bir narsaga ishonch bilan qaradi: xabar yetib bordi.

Uning aytishicha, yo‘l davomida bir necha daqiqa, bir necha suhbatlar bo‘ldi — aynan o‘sha lahzalar uningcha, bir necha hayotni saqlab qolishi mumkin. Chunki odamlar, talabalarning o‘zi, shu uchrashuvlardan so‘ng emlanishga qaror qilganini aytishgan.

Ota uchun og‘riqdan merosga o‘tish

Entoni Mills uchun bu besh kunlik safar boshqa ma’noga ega edi. U McEntee marshruti bo‘ylab universitet va kollejlarni kezib, MenB haqida gapirdi, o‘z hikoyasini ulashdi, Aaronning qisqa, ammo yorqin hayotini esladi.

U Wolverhampton universiteti, Shropshiredagi Harper Adams University, Nantwichdagi Reaseheath College & University Centre hamda University of Chester talabalari bilan uchrashdi. Ular bilan ochiq gaplashdi: MenB nima, qanday xavf tug‘diradi, nima uchun vaksina muhim?

Millsning o‘zi aytadi: talabalarning aksariyati bu bakterial infeksiya haqida deyarli hech narsa bilmas edi. Aynan shu bexabar qatlam — Aaronning avlodi. Go‘daklar allaqachon o‘n yildan ortiq vaqtki amaliyotga ko‘ra MenBga qarshi muntazam emlanadi, lekin Aaronning yosh guruhiga bu himoya yetib bormagan.

Shu adolatsizlik hissi uni harakatga majbur qilgan. Ota sifatida u faqat motam tutib o‘tirishni xohlamadi. U o‘g‘lining cheksiz salohiyatini, o‘z so‘zlari bilan aytganda, “cheksiz imkoniyatlarini” yo‘l-yo‘lakay yo‘q bo‘lib ketishiga ko‘nolmadi.

So‘nggi to‘qqiz oy ichida u Aaron merosini o‘zi munosib deb bilgan darajaga olib chiqishga harakat qildi. Bu yugurish esa shu yo‘lning eng yorqin bo‘g‘inlaridan biriga aylandi.

“Endi biroz tinchlandim”

Mills Anfieldda turganida, charchagan, lekin baxtiyor do‘stini kuzatar ekan, ichidagi og‘riq bir oz bo‘lsa-da, joyidan qo‘zg‘aldi. U bu safarni “ajoyib” deb atadi va hatto o‘zini bir oz aybdor his qilayotganini tan oldi — chunki u yo‘lning deyarli har bir daqiqasidan zavq olgan.

Uning so‘zlarida og‘riq bilan aralashgan minnatdorlik bor: Shaun unga, oilasiga, ayniqsa Aaron xotirasiga nihoyatda katta narsa bergan. Ota uchun bu yugurish nafaqat xotira, balki ichki yaralarni bog‘lash jarayoniga aylandi.

U shunday deydi: endi u o‘zini biroz bo‘lsa-da “tinch” his qiladi. Aaronning ismini ko‘plar biladi, uning hikoyasidan xabardor bo‘ldi, bu esa otaga og‘ir yo‘qotish bilan yashashni o‘rganishda katta yordam bergan. U o‘zini biroz oldinga yurishga, hayotni davom ettirishga tayyorroq sezmoqda.

Hali tugamagan kurash

Biroq bu hikoya faqat bir marafon bilan yakunlanmaydi. Mills uchun bu endi uzoq muddatli kurash. U tan oladi: oila va do‘stlar yordamida xabardorlik oshdi, ko‘plab yoshlar MenB vaksinasining ahamiyatini eshitdi. Lekin “hali qilinadigan ishlar ko‘p”.

MenBga qarshi kurash — bu raqamlar, statistikalar yoki kampaniyalar haqida emas. Bu Aaron kabi yigitlar haqida. Ularning ism-sharifi, orzulari, yo‘lida to‘satdan to‘xtab qolgan hayotlari haqida. Har bir tushuntirilgan ma’ruza, har bir uchrashuv, har bir bosib o‘tilgan mil — aynan shu yo‘qotishlar takrorlanmasligi uchun.

McEntee besh kunlik yugurishda eng og‘ir pallalar chorshanba va juma kunlariga to‘g‘ri kelganini aytadi. Ob-havo qarshi bo‘lgan, charchoq haddan oshgan, oldinda esa yana o‘nlab chaqirimlar. Lekin yonidagi kanistr, Aaronning kuli, uni oldinga sudradi. Har bir qadam — o‘sha yigit xotirasi uchun.

Shu tariqa Aggboroughdan Anfieldgacha bo‘lgan yo‘l xaritada bitta chiziq bo‘lishi mumkin. Entoni Mills va Shaun McEntee uchun esa bu yo‘l o‘lim va hayot o‘rtasidagi nozik chiziqni, motam va umid o‘rtasidagi og‘ir o‘tishni, bir yigitning qisqa umrini boshqalarning hayotini saqlab qolishi mumkin bo‘lgan ogohlantirishga aylantirgan masofa bo‘lib qoldi.

Savol esa endi boshqacha: bu yugurish nechta yoshni MenB vaksinasiga olib boradi — va nechta oilani Aaronnikiga o‘xshash fojialardan asray oladi?