Modrichning 200-o‘yini: Cheksiz meros
Bu kecha taktik janglar, asablar va bir gol bilan esda qoladi. Lekin eng avvalo – bir inson nomi bilan: Luka Modric.
Toronto osmoni ostida u tarixga yana bir chiziq tortdi: 200 ta o‘yin. Milliy terma jamoadagi ikki yuzinchi uchrashuv. Futbol tarixida buni uddalagan atigi to‘rtinchi futbolchi. Ro‘yxat qisqa va dahshatli: Cristiano Ronaldo, Lionel Messi, Bader Al-Mutawa va endi – Modric.
“Cheksiz meros” kechasi
Zlatko Dalic final hushtagi yangragach, gapni cho‘zmay, sardoriga ishora qildi. Uning so‘zlarida hayratdan ko‘ra minnatdorlik ko‘proq edi. 40 yoshli yarim himoyachi hanuz o‘yinga ta’sir qilmoqda, hanuz ritmni belgilab turibdi. Shuncha yil, shuncha bosim, shuncha turnir – va baribir u maydon markazida xotirjam qadam tashlaydi.
Stadiondagi bayram ham o‘ziga xos bo‘ldi. O‘yin tugashi bilan futbolchilar qora futbolkalarni kiyib olishdi. Oldida bitta yozuv: “Infinite Legacy”. Orqasida esa – 200 raqami. Rasmiy tantanalar, uzun nutqlar yo‘q. Modrichga mos, kamtarona, ammo mazmuni juda chuqur lahza.
Birinchi bo‘lim: Panama devori
Hisobga qarasangiz, bu oddiy 1:0. Maydonda esa bunday emasdi. Panama bosh murabbiyi Thomas Christiansen jamoasini zich 5-4-1 sxemasida joylashtirdi va birinchi bo‘limda aynan ular o‘z rejasini zo‘r bajardi.
Hujumlar sekinlashdi, bo‘sh zonalar yopildi, Modrich va sheriklarining har bir uzatmasi ostida bosim paydo bo‘ldi. Panama orqaga chekinibgina qolmadi, tish-tirnog‘i bilan qarshi hujum qildi. Jose Luis Rodriguezning bosh bilan yo‘llagan zarbasi Dominik Livakovic teginishi va ustun tagiga tegib qaytishi – ularning eng yorqin imkoniyati bo‘ldi. Bir necha santimetr pastroq bo‘lganida, tarix boshqacha yozilishi mumkin edi.
Zalda taranglik sezildi. Xorvat muxlislari ovozini ko‘tardi, ammo maydonda yechim topilmadi. Tanaffusga qadar Dalicning rejasi ishlamayotgani ko‘rinib turardi.
Dalicning yurishi va Budimirning zarbasi
Hammasi tanaffusda o‘zgardi. Dalic bitta qarorga keldi: jarima maydoni ichida haqiqiy nishon kerak. Shunda maydonga Ante Budimir tushdi. Oddiy almashtirishdek ko‘rinsa-da, butun o‘yin manzarasini o‘zgartirdi.
54-daqiqa. Chap qanotda kombinatsiya. Marco Pasalic to‘pni orqasiga – nozik tovon zarbasi bilan – Josip Stanisicga tashlab berdi. Himoyachi to‘pni ko‘tarib o‘tirmadi, pastdan, keskin uzatma bilan jarima maydonining uzoq ustuniga yo‘lladi. U yerda esa o‘z odatini qiladigan odam paydo bo‘ldi.
Budimir, Osasuna tarixidagi eng yaxshi to‘purardan biri, vaziyatni sovitib o‘tirmadi. Bir qarashda oddiy ko‘ringan, lekin juda muhim zarba bilan to‘pni darvozaga yo‘naltirdi. Darvozabon ojiz, hisob ochildi.
Torontodagi xorvat tribunasi portlab ketgandek bo‘ldi. Bayroqlar hilpiradi, qo‘shiqlar avjiga chiqdi. Gol nafaqat hisobni, balki butun atmosfera va turnirdagi kayfiyatni o‘zgartirdi.
Panama qarshiligi va yo‘qolgan imkoniyatlar
Gol o‘yinni bir tomonga og‘dirib yuborishi mumkin edi, lekin Panama taslim bo‘lmadi. Aksincha, xavfli bo‘ldi. Christiansen jamoasi oxirigacha kurashdi: yettita burchak, bir necha xavfli zarbalar, Livakovicni ishga solgan epizodlar. Ammo eng muhim narsa – aniqlik yetishmadi.
Xorvatiya ham ikkinchi golni urib, hammasiga nuqta qo‘yishi mumkin edi. Pasalic yakka-yakka vaziyatga chiqib bordi, darvozabon Orlando Mosquera uni ajoyib tarzda to‘xtatdi. Qaytgan to‘pni esa balandga tepib yubordi. O‘sha lahzada Dalicning texnik zonada qanday nafas olgani, qancha bosim ostida turgani tasavvur qilish qiyin emas.
Shunga qaramay, tanaffusdagi taktik burilish o‘zini oqladi. Budimirning kirishi, old chiziqda kuchaygan kurash, qanotlardan tezkor o‘tishlar – bular Xorvatiyaga Angliyaga qarshi ochilishdagi mag‘lubiyatdan keyin o‘ziga kelish imkonini berdi.
Panama uchun esa bu mag‘lubiyat 2026 yilgi sayohatning yakuni bo‘ldi. Nol ochko, ikki o‘yin, o‘tkazib yuborilgan imkoniyatlar. Christiansen baribir o‘z futbolchilaridan faxrlanib gapirdi, ularning ochko ololmagan bo‘lsa-da, ruhda yutqazmaganini ta’kidladi.
Guruhdagi taranglik va oldinda turgan jang
Kunning erta o‘yinida Ghana va England durang o‘ynab, har ikkisi to‘rttadan ochko yig‘di. Endi jadval siqildi: Ghana – 4, England – 4, Croatia – 3. Panama esa allaqachon barqaror pastda.
Hisob-kitoblar oddiy, bosim esa ulkan. Philadelphia shahrida Croatia Ghana ustidan g‘alaba qozonsa, oxirgi 32 talikka chiqadi. Bo‘lmasa, hammasi chizib tashlanishi mumkin. England esa Panama bilan o‘ynaydi va ularga faqat mag‘lub bo‘lmaslik kifoya.
Marco Pasalic o‘yindan keyin ochiq gapirdi: birinchi bo‘limda qilinmagan ishlar, ikkinchi bo‘limda bajarilgani, yelkalardan tushgan yuk haqida. Bu so‘zlar ortida butun jamoaning holati turibdi. Ular o‘zlarini bilishadi, vaziyatni ham tushunishadi.
Modrich esa hamon vaqtni inkor etib yuribdi. 200-o‘yin. Hali ham asosiy tarkib, hali ham markazda, hali ham terma jamoaning yuragi. 2018 yilgi finalchilar yana chorrahada turibdi. Savol bitta: bu “cheksiz meros” yana bir bor pley-off sahnasiga olib chiqadimi yoki Philadelphia ularning navbatdagi sinovi, balki so‘nggi katta bo‘limi bo‘lib qoladimi?
