Shanelle Dyer: Sport va hayot yo‘li
G‘arbiy Londonning ko‘chalarida tanlangan yo‘l ko‘pincha hayotni belgilab qo‘yadi. Shanelle Dyer uchun bu yo‘l sport bo‘ldi. Aks holda u bugun butunlay boshqa sarlavhalarda tilga olinishi mumkin edi.
Uning ota-onasi bunga yo‘l qo‘ymadi. Qizini har qanday sport to‘garagiga olib bordi, faqat ko‘chadan uzoq bo‘lsa bo‘ldi. Avval balet. Keyin gimnastika. So‘ng futbol. Nihoyat, u o‘z uyini topdi – jang san’atlarida.
Bugun u UFC oktagoniga “The Nightmare” laqabi bilan kirib kelmoqda. Ammo bu laqab, bu sahna, bu hayot – barchasi g‘arbiy Londonning pichoqlar hukmron bo‘lgan hovlilaridan boshlangan.
Pichoqlar soyasidagi bolalik
Dyer bolaligi o‘tgan uy-joy massivini eslar ekan, ovozi og‘irlashadi. U yerda pichoq oddiy yangilik emas, kundalik xavf edi.
Maktabga borganida sinfdoshlaridan kimdir pichoqlanganini eshitish odatiy holga aylanib ulgurgan. Ba’zilari omon qolmadi. U bilan bir hududda ulg‘aygan, bir xil bolalikni ko‘rgan yigit-qizlar.
U 25 yoshida orqaga qarab shunday deydi: bu hammasi uning ham taqdiri bo‘lishi mumkin edi. Faqat ota-onasi va yaqinlari uni boshqa yo‘lga burib yubordi. Ular sportni tanladi. U esa bu tanlovni oxirigacha ko‘tardi.
“The Nightmare” ortidagi fojea
Dyerning hayotidagi eng og‘ir sahifalardan biri 2020 yilga to‘g‘ri keladi. Uning do‘sti va MMA bo‘yicha murabbiysi Jahreau Shepherd o‘zining 30 yoshini nishonlayotgan kechada, tug‘ilgan kunida, o‘z ukasi tomonidan pichoqlab o‘ldiriladi.
Shanelle o‘sha kechada ham bor edi. Ammo voqea sodir bo‘lishidan taxminan bir soat oldin u uyga qaytgan.
Bugun u oktagonga chiqayotganda Shepherdning laqabini o‘zi bilan olib yuradi. “The Nightmare” – bu shunchaki qo‘rqinchli sahna nomi emas, bu xotira. Ularning umumiy orzusi.
Ular bir paytlar birga o‘tirib, kelajakni tasavvur qilishardi: UFC, chempionlik kamarlar, katta arenalar, qarsaklar. Orzular bir xil edi, yo‘l esa bo‘linib ketdi. Shepherd orzusiga yetolmadi. Dyer esa endi har jangga chiqqanida uni o‘zi bilan birga olib chiqyapti.
U har tong mashg‘ulotga borishga qiynalganida xayolida murabbiyining ovozini eshitadi: “Tur, sen yashayapsan, qilishing kerak.” Shu ovoz uni yana zalga qaytaradi.
Muay Thai’dan UFC sahnasigacha
Dyerning jangchi sifatidagi ildizlari Muay Thai’da. U shu yo‘ldan MMA’ga o‘tdi va professional ringda sakkizta jangning yettitasida g‘alaba qozondi. Besh raqibini nokautga uchratdi.
Mart oyida u nihoyat katta sahnaga chiqdi. UFC’dagi debyuti – Ravena Oliveira ustidan ikkinchi raundda nokaut. Shiddatli, shov-shuvli, dunyo sahnasiga aniq kirib kelish.
O‘sha kecha u nafaqat g‘alaba qozondi, balki “kechaning eng yaxshi chiqishi” bonusini ham oldi – 100 ming dollar. G‘arbiy London hovlilarida ulg‘aygan qiz uchun bu raqam – hayotni butunlay o‘zgartiradigan miqdor.
U o‘sha pullarni birinchi navbatda ota-onasiga qaytarishni boshladi. Ularni shu yo‘lga boshlagan, uni sportga bog‘lab qo‘ygan insonlarga.
Endi u yana oktagonga qaytadi. Bu safar Las Vegasda, Elise Reedga qarshi, strawweight toifasida. U debyutidagi kabi yorqin chiqish qilishni istaydi. O‘sha darajadagi zarba, o‘sha darajadagi bayonot.
“Bizning hududda bu pulni umr bo‘yi ko‘rmaydi odamlar”
Dyer o‘zi ulg‘aygan joyni eslab, bonus haqida gapirar ekan, gapini yashirmaydi: bu pul uning atrofidagi odamlarga begona miqdor.
Uning so‘zlariga ko‘ra, o‘sha massivda yashaydigan ko‘pchilik bu darajadagi summani butun hayoti davomida ko‘rmaydi, qolaversa bir kechada topishni tasavvur ham qila olmaydi. Shu bois u bu imkoniyatni faqat o‘zi uchun emas, oilasi uchun ham eshik ochuvchi deb biladi.
Keyingi reja aniq: jangdan so‘ng oila bilan Parijga sayohat. Uning hayotidagi ilk katta oilaviy safar. Bu safar – ota-onasiga, “mana, boshqa dunyo ham bor” degan isbot.
Pichoqlar statistikasi va bir insonning javobi
Angliya va Uels politsiya ma’lumotlariga ko‘ra, o‘tgan yili pichoq yoki o‘tkir buyum bilan bog‘liq qotilliklar 21 foizga kamaygan. Lekin raqamlar hanuz keskin.
Bunday jinoyatlarning qariyb uchdan bir qismi Buyuk London hududiga to‘g‘ri keladi. Metropolitan Police hududida pichoq bilan bog‘liq jinoyatlar 17 foizga kamaygan bo‘lsa-da, bu mavzuning og‘irligi yo‘qolgan emas.
Dyer uchun esa bu shunchaki statistika emas. Bu – bolaligi, qo‘shnilari, yo‘qotgan do‘stlari. U o‘z yo‘lini topgani bilan faxrlanadi va buni boshqalarga ham ko‘rsatmoqchi.
“Agar men chiqqan bo‘lsam, sen ham chiqishing mumkin”
Bugun u o‘sgan massiv bo‘ylab yurganida odamlar uni tanib qoladi. “UFC’dasanmi? Rostdan ham chiqib ketdingmi bu yerdan?” degan hayrat aralash gaplar qulog‘iga chalinadi.
Shu hayrat ortidan esa yangi orzular paydo bo‘lyapti. Kimdir sportga qiziqa boshladi, kimdir musiqaga, kimdir biznesga. Muhimi – ko‘chadan boshqa yo‘l borligini ko‘rish.
Dyer ularni bir narsaga ishontirmoqchi: u ham o‘sha hovlilardan chiqqan, o‘sha pichoqlar soyasida ulg‘aygan. Agar u bugun UFC oktagoniga chiqayotgan bo‘lsa, demak, ular ham o‘z yo‘lini topishi mumkin.
Uning maslahatlari sodda, lekin og‘ir tajribadan chiqqan: o‘zingni to‘g‘ri odamlar bilan o‘rab ol, yaxshi namuna bo‘ladigan insonlarni top, o‘zingni haqiqatan ham o‘zingnikidek his qiladigan joy izla.
Va eng muhimi – sevadigan ishingga butun qalbingni ber. Chunki eng katta savol baribir bir xil qoladi: eng yomonida nima bo‘lishi mumkin?
