Uli Hoeneß: Mukofot va Yuz Bergan Janjal
Uli Hoeneß – mukofot, gilam va deyarli yuz bergan janjal
Sport Bild’ning hashamatli gala kechasi, qizil gilam, chiroqlar, kameralar. Sahna markazida – Bayern ramzi bo‘lib ulgurgan Uli Hoeneß. U Legend Awardni qabul qilib oladi, zal qarsaklardan jaranglaydi. Ammo shu payt sahna ortida, mikrofonlar oldida boshqa bir hikoya tug‘iladi – sobiq himoyachi Thomas Helmer yillar ortidan ham hali hamon jonli eslanadigan voqeani aytib beradi.
Minus 17, bo‘sh tribunalar va portlagan g‘azab
Helmerning xotirasi uni o‘sha sovuq kechaga qaytaradi. Champions League o‘yini, raqib – Kyiv. Manzara – eski Olympiastadion. U yerda issiqlik emas, muzdek shamol hukmron bo‘lgan: “minus 17” deb tasvirlaydi u. Tribunada atigi 13 ming tomoshabin. Lekin o‘yin – jonli efirda, millionlar ko‘rayotgan lahza.
Bayern tanaffusga 1:0 hisobida ustun bo‘lib kirgan. Tabloda hammasi joyida, lekin maydonda emas. Helmer eslaydi: Kyiv birinchi bo‘limda uch marta darvozaga chiqib kelgan, faqat yakuniy zarba yetishmagan. Aynan mana shu beqarorlik Uli Hoeneßning sabr kosasini to‘ldiradi.
Kiyim almashtirish xonasida harorat birdan o‘zgaradi. Hoeneß portlab ketadi. Uning gapi qisqa va og‘ir: bu o‘yin Bayern Munich sha’ni uchun haqorat, tomoshabinga munosib futbol emas. “Millionlar kuzatyapti, stadionda nechta odam o‘tirgani ahamiyatsiz… sovuq bo‘lsa ham,” degan mazmundagi tanbeh bilan jamoani titratib tashlaydi.
Shu payt Helmer yonidan o‘tib ketayotganida hammasi yanada keskinlashadi. Hoeneß unga qarab baqiradi: “Sen esa bobomdek yugurib yuribsan!” – degan mazmundagi kinoya bilan shaxsiy chiziqni ham kesib o‘tadi.
Stakanni devorga uloqtirgan lahza
Bu so‘zlar Helmer uchun ortiqcha bo‘ladi. U o‘zini tiyolmaydi. Qahr bilan elektrolitli stakanni qo‘liga oladi va Hoeneß tomonga otadi. Niyat – boshiga tekkizish. Ammo zarba aniqligi xiyonat qiladi: stakan devorga uriladi, Hoeneßga emas.
Shu ondayoq Hoeneß vaziyat qanchalik chigallashganini tushunadi. U kiyim almashtirish xonasidagi fizioterapevtlar yoniga chekinadi, go‘yoki “panoh” topgandek bo‘ladi. Deyarli mushtlashuvga aylanib ketishi mumkin bo‘lgan mojaro shunday yakun topadi.
Bu – o‘sha yillarda Bayern ichida hukm surgan talabchanlik, bosim va hissiyotlarning tirik tasviri. Natijada 1:0 hisobida yetakchilik qilib turgan jamoaning tanaffusdagi kayfiyati ham portlash yoqasida turgan bo‘lishi mumkin edi.
Ertasi kuni – boshqa Hoeneß
Shunga qaramay, bu voqea ularning orasida abadiy darz qoldirmaydi. Aksincha. Helmerning aytishicha, ertasi kuni ular butunlay ochiq, samimiy suhbatlashib olgan. Hech qanday alam, ichda saqlangan gina yo‘q.
“Uli hech qachon xafa bo‘lib yurmasdi,” deydi Helmer. O‘sha g‘azab portlashi, keskin so‘zlar, stakan uchgani – bularning barchasi o‘sha paytdagi emotsiya, o‘yin va klub uchun kuyinishdan tug‘ilgan holat edi.
Eng qizig‘i, bugun Helmer Hoeneß haqida gapirar ekan, nafaqat o‘sha mojaro, balki insoniy tomonni ham alohida urg‘ulaydi. U Hoeneßni faqat jamoa rahbari sifatida emas, balki hayotiy tayanch sifatida ko‘radi.
“Dunyo bo‘yicha muammoim bo‘lsa boradigan ikki odam bor. Xoh shaxsiy, xoh moliyaviy, xoh sog‘liq bilan bog‘liq bo‘lsin – ulardan biri Uli Hoeneß,” deydi u.
Shu bir jumla yetarli: minus 17 darajali sovuqda, bo‘sh tribunalar fonida deyarli janjalga aylanib ketgan o‘sha lahza ham bugun Bayern tarixidagi eng rangli, eng insoniy epizodlardan biriga aylangan.
